ศึกในบ้าน

เสียงทุ้มใหญ่ที่ดังมาจากหน้าประตูคฤหาสน์สกุลลู่ทำเหล่าแม่บ้านหลบตากันให้วุ่น ร่างสูงใหญ่ของผู้กำกับหนุ่มอนาคตไกล ลู่เฉินหมิงก้าวเท้ายาวๆมาหาลูกชายที่กอดภรรยาเขาเอาไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลอาบหน้าทำเขาใจเต้นรัว แม่สามีเห็นลูกชายกลับมาก่อนเวลารีบกระวีกระวาดวิ่งเข้าไปหาทันที

“เจ้ารองแกกลับมาพอดี เมียแกอาละวาดฟาดงวงฟาดงา แค่เพราะแม่บอกว่าให้ทำอาหารต้อนรับครอบครัวเจ้าใหญ่ พอไม่ได้ดั่งใจก็ทิ้งตัวลงมาจากชั้นบนโน้น“ นิ้วเรียวของต้าจวงผู้เป็นแม่ และเป็นย่าของหลาน ชี้ไปที่บันไดลายหินขัดมันวาววับ ตาคมหลี่มองก่อนพุ่งตัวไปคุกเข่าของๆร่างบอบบางที่สวมชุดกี่เพ้าสีแดงอย่างตกใจ

”เสี่ยวจินปล่อยม๊าก่อน ป๊าจะพาม๊าไปโรงบาล“ ที่สุดแล้วเฉินหมิงต้องเลือกจะรักษาใจลูกชายที่ยังร้องไห้ไม่หนุด

”เสี่ยวจินอยากไปโรงบาลพร้อมหม่าม๊า“ เด็กชายวัยเพียง3ขวบอย่าง ลู่จินหมิงรีบลุกตามผู้เป็นพ่อ

”ไม่ได้!!“ เสียงตวาดลั่นของต้าจวงทำเท้าแกร่งชะงัก

”แม่นมฉี อุ้มคุณหนูไปขึ้นรถ“ ผู้เป็นสามีและผู้เป็นพ่อไม่อาจเลือกหน้าที่ใดหน้าที่นึงได้ ลูกติดภรรยามากเขารู้ดี แม้คนในบ้านจะบอกว่าคนเป็นแม่ไม่เคยดีต่อลูกเลย เขาก็ยังต้องการให้ลูกได้ทุกอย่างตามที่ลูกเขาปรารถนา

”เฉินหมิง!!“ เมื่อเห็นลูกชายขัดคำสั่ง คนเป็นแม่อย่างต้าจวงเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ ก่อนจะทรุดตัวลงคล้ายจะเป็นลม

”ถ้าคุณแม่รู้สึกจะเป็นลม งั้นก็ไปโรงบาลด้วยกันให้หมด!! ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว!!“

ในความวุ่นวายนั้นจู่ๆคนร่างโปรงแสงที่พึ่งขาดใจตายไปเมื่อ10นาทีก่อนเห็นเหตุการณ์ในบ้านนี้ทั้งหมด เห็รแม้กระทั่งปลายเท้าของหญิงชราอย่างต้าจวงยื่นขาออกไปขัดเท้าลูกสะใภ้ที่เตรียมวิ่งออกไปจับผิดสามีเพราะเขาไม่รับสายของเธอ

หลินว่านชิวมองร่างสูงใหญ่ที่อุ้มภรรยามี่หายใจรวยระรินออกไป พร้อมลูกชายด้วยความสับสน

“นี่บ้านตระกูลลู่งั้นหรอ? แล้วฉันมาทำไมที่นี่หล่ะ” ร่างที่โปร่งแสงเบาบางเดินดูรอบๆ เห็นรูปถ่ายก็จ้องตาไม่กระพริบ

“ลู่เฉินหมิงผู้กำกับดังที่ถูกภรรยาแทงตาคางานแถลงข่าวนี่!! แล้วนี่…นี่!!” นิ้วเรียวชี้ไปที่กรอบรูปเด็กชายตัวน้อยที่ถ่ายรูปกอดแขนมารดาแน่น

“อาจารย์ลู่!!”