พาน้องสมัครเรียน

เสี่ยวหลานจูงมือน้องๆ มาตรงกำแพงสูงชัน 'สถานศึกษาเฟิงหนิง' ตัวหนังสือเด่นชัดหนักแน่นบอกว่าเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงอยู่ทุกมุมเมืองและอยู่เมืองหลวง

"คารวะเจ้าค่ะ/ขอรับ" ยามเฝ้าประตูมองนางสามพี่น้องด้วยความเฉยเมย

"อืม!!! มาสมัครเรียนหรือเข้าไปด้านในลงสมัครจ่ายค่าสมัครคนละห้าสิบอีแปะ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" เสี่ยวหลานงงงวยแต่ก็เดินเข้าไปจนต้องตกใจเมื่อมีผู้ปกครองและเด็กมาสมัครในวันนี้นางเดินมาต่อแถวโดยให้น้องรออยู่ด้านนอก

"ถอยไป" เสี่ยวหลานได้ยินเสียงแหลมแสบแก้วหูที่เห็นหญิงสาววัยยี่สิบห้าปีนำเด็กชายอายุเท่าน้องชายตัวอ้วนผิวขาวสวมใส่ชุดราคาแพงเดินตรงมาที่นางอีกสาวคิวใกล้ถึงนางแล้ว

"ข้าบอกให้เจ้าถอยไปอย่างไรนังบ้านนอก"

"หืม!! ท่านหมายถึงข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ"

"ไม่หมายถึงเจ้าจะหมายถึงใครหลบไป"

"อ๋อ ทำไมข้าต้องหลบด้วยเจ้าคะในเมื่อข้ามาก่อน" เสี่ยวหลานหาได้สนใจแม้มองดูผู้ปกครองคนอื่นที่ต่อแถวหลบให้สตรีนางนี้ก็เถอะ

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร"

"หืมรู้แล้วอย่างไรไม่รู้แล้วอย่างไรตัวท่านยังไม่รู้ตัวเองแล้วข้าจะตรัสรู้ได้อย่างไรว่าท่านเป็นใคร" คำพูดของนางแม้จะแปลกไปบ้างแต่ทำให้มี่เหยาหัวหน้าสาวใช้จวนเจ้าเมืองโมโหแล้วในตอนนี้

"เจ้าเจ้า..."

"หุบปากเลยป้ามาทีหลังควรอยู่เงียบๆ รอรู้จักไหม" เสี่ยวหลานกอดอกและเอ่ยเสียงดังแม้อายุจะห่างกันสี่หรือห้าปีในโลกก่อนแต่อย่างไรนางอยู่ในร่างเด็กสาวที่พึ่งปักปิ่นไม่นานแถมงดงามมากแม้จะปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งก็เถอะอย่างน้อยเด็กกว่าเรียกป้าได้ไม่ผิด

"กรี้ดดดดดด" มี่เหยาแหกปากร้องลั่นจนเสี่ยวหลานอดไม่ไหวหาผ้าเช็ดหน้ามาอุดปากเอาไว้แน่นอนว่ามี่เหยาไม่พอใจเตรียมจะอาระวาทแต่เด็กน้อยวัยห้าขวบส่งสายตาปรามและพูดขึ้นอย่างเย็นชา

"ที่เหยาถ้ายังไม่หยุดข้าจะฟ้องท่านพ่อเจ้าก็รู้ว่าพ่อข้ารักข้ามากเพียงใด"

"เจ้าค่ะคุณชายบ่าวหยุดแล้วเจ้าคะ"

"อืม" เด็กชายตัวน้อยเดินไปตรงหน้าเสี่ยวหลานก้มหัวเล็กน้อย

"ข้าขออภัยแทนสาวใช้นางนี้ของข้าด้วยขอรับ"

"อะอืมเด็กน้อยพี่สาวไม่ถือโทษอะไรหรอกวันนี้พี่สาวพาน้องชายวัยเดียวกับเจ้าอยู่ตรงนั้นไปรู้จักกันไว้เสียสิจะได้มีเพือน" ซวงเหวินมองตามมือไปหยุดอยู่ตรงเด็กชายที่มีแววตายิ้มแย้มดูเป็นมิตรเขาเตรียมจะเดินไปแต่ถูกมือของสาวใช้รั้งเอาไว้ทำให้เขาอดไม่ได้สะบัดอย่างแรงจนร่างของมี่เหยากระแทกกำแพง

"ข้าบอกแล้วเช่นไรตัวเจ้าถือดีอย่างไรมาแตะต้องข้าถ้าข้าไม่เห็นแก่พ่อบ้านมี่ข้าคงสังหารเจ้าแล้วเจ้าอย่าลืมเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงพ่อข้าไม่ใช่แม่ข้าให้อยู่ข้างกายมารับใช้ไม่ใช่มาวางอำนาจ...ซี"

'พรึ่บ' "ขอรับคุณชายสี่"

"เอานางไปลงโทษตามกฎบ้าน"

"ขอรับ"

"กรี้ดดดดดดดดด" "คุณชายบ่าวผิดไปแล้วเจ้าคะ" ทุกคนอ้าปากค้างแน่นอนซวงเหวินหยุดชะงักมองดูคนที่มองเขาอย่างตกใจมีแววตาหวาดกลัวแต่เมื่อมองดูเด็กชายที่ไม่มีความกลัวเขาก็สบายใจแต่ไม่กล้าเดินเข้าไปหาจนเสี่ยวหลางเดินเข้ามาหาเอง

"เจ้าชื่ออะไรหรือข้าเสี่ยวหลางหรือจางเสี่ยวหลางส่วนนี่พี่สาวคนรองของข้าจางเสี่ยวหลินส่วนนั้นพี่สาวคนโตของข้าจางเสี่ยวหลาน"

"อะอืมข้าซวงเหวิน"

"อืม!!! เมื่อกี้ใช่กำลังภายในหรือไม่เจ้าสุดยอดมากเลยนะซวงเหวินข้าฝึกอยู่ตั้งนานยังไม่ได้เท่าเจ้าเลย" ซวงเหวินมองตาปริบปริบและตั้งใจฟังสหายคนใหม่โดยตัวเขาให้เงาอีกคนไปลงทะเบียนให้ไม่นานก็กลับมาพร้อมพี่สาวของสหายใหม่ผู้นี้

"ข้าต้องไปก่อนนะเสี่ยวหลางไว้เจอกันตอนเข้าเรียน"

"อืมได้"

"คารวะขอรับพี่สาวทั้งสองข้าลาแล้วนะขอรับ"

"อืม ว่างๆ ก็มาตลาดบ่อยๆ สิพวกเราขายอาหารอยู่ตรงแผงลึกๆ นั่น"

"อาหารหรือขอรับ....ไว้ข้าจะมาบ่อยๆ ขอรับพี่สาว" เสี่ยวหลานชวนเด็กชายตัวน้อยที่ดูจะเงียบขรึมมากกว่าร่าเริงเหมือนน้องชายนางทำให้นางสงสารเลยอดชวนไม่ได้แต่ถึงอย่างไรเด็กผู้นี้มีมารยาทบ่งบอกการสอนสั่งที่ดีและพลังสูงส่งแม้จะไม่ค่อยสมดุลเท่าไหร่ผูกมิตรเอาไว้ไม่นานเวลานางไม่อยู่เด็กทั้งสองสามารถเป็นสหายช่วยเหลือกันได้ซึ่งไม่ต่างจากน้องสาวที่ตอนนี้สนิทกับสาวชาวบ้านวัยเดียวกันหลายคนแล้ว

"นี่เจ้ารู้จักคุณชายซวงได้อย่างไร"

"ข้าก็พึ่งรู้จักทำไมหรือ"

"หึ!!เจ้าไม่รู้สินะว่าคุณชายซวงเป็นบุตรของเจ้าเมือง"

"อืมแล้วอย่างไรต่อ" เสี่ยวหลางพูดขึ้นอย่างเฉยเมย

"คนบ้านนอกอย่างเจ้าไม่ควรค่าแก่การพูดคุยกับเขาหรอก"

"อาวเป็นสตรีข้าก็ตีเจ้าได้นะ บ้านนอกแล้วอย่างไรตัวเจ้าไม่ใช่หรือไรหรือลืมตัวแล้วว่าตัวเองก็บ้านนอกเช่นกัน"

"หึ!! ท่านแม่ข้าเป็นคนในเมืองนี้แถมพ่อข้ารวยมากเด็กบ้านนอกไม่มีพ่อแม่มาด้วยอย่างเจ้าเป็นตัวอะไรดีห๊ะ"

"เจ้า.." เสี่ยวหลางโมโหแต่จดจำไว้ว่าบุรุษควรค่าแก่การให้เกียรติและเป็นสุภาพบุรุษแต่ถ้าสตรีไม่ให้เกียรติบุรุษควรตีได้ใช่ไหมเขามองซ้ายมองขวาจับหินก้อนเล็กออกมาเตรียมสั่งสอนสตรีผู้นี้แต่ถูกมือบางจับเอาไว้ก่อน

"เสี่ยวหลางพี่สาวเคยบอกเจ้าแล้วว่าอย่าเอามืออันมีค่าไปเปื้อนโคลนตมเลย"

"ก็ได้ขอรับ" เสี่ยวหลางไม่สนใจเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้ายมากแบบนี้เขาเดินจูงมือไปพร้อมพี่สาวและไปหาพี่สาวคนรองอีกคนโดยไม่สนใจเด็กหญิงผู้มีใบหน้าบูดบึ้งแม้ไม่รู้คำเปรียบที่เสี่ยวหลานเอ่ยเลยสักนิดแต่นางโกรธที่ถูกเมินเสี่ยวหลานเดินไปหาน้องสาวได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงสตรีดังออกมาเมื่อหันไปพบเจอสตรีที่คุ้นเคยในความทรงจำเมื่อตอนนางอายุสิบขวบที่ครั้งหนึ่งสตรีนางนี้เดินทางมาหาบิดาเพือทวงบุญคุณท่านปู่ท่านย่าและมาดูถูกนางเป็นใครไม่ได้นอกจากหนิงลี่อิงอาของร่างนี้นั่นเอง

"เสี่ยวหนิงกลับบ้านเรากันเถอะ"

"เจ้าค่ะท่านแม่" หนิงลี่อิงสบตากับดวงตาที่คุ้นเคยแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนแต่เมื่อมองการแต่งตัวทำให้นางยิ้มเยาะถึงเนื้อผ้าดีแต่ก็เป็นผ้าที่ไม่แพงมากนักใช่วันนี้

เสี่ยวหลานและน้องสวมชุดธรรมดาผ้าไหมระดับกลางไม่มีลวดลายใด เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจจากดีไซเนอร์กระต่ายตัดเย็บให้เมื่ออดีตอาหญิงจำไม่ได้นางก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะตระกูลหนิง ตระกูลจางอยู่คนละส่วนตัดแล้วตัดลับไม่หวนคืนนางพาน้องออกไปเอารถเข็นและกลับบ้านเพราะหมดหน้าหนาวเมื่อไหร่น้องของนางก็ได้เข้าเรียนแล้ว