ตอนที่ 11 ข้างล่างยุงเยอะ ขอนอนด้วย

รถยนต์วิ่งมาจอดหน้าบ้านคุ้นตาบอกว่าเจ้าของบ้านกลับมาแล้ว ทำให้คนที่นั่งรออยู่รีบวิ่งไปเปิดประตู กลับมาหยุดรอที่หน้าบ้านกะว่าสามีต้องเดินผ่านอยู่แล้ว

จุดประสงค์ของเธอไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้นนอกจากได้เห็นใบหน้าของเขาก่อนเข้านอน ฉีกยิ้มหวานเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึง

"กลับมาแล้วเหรอคะ" ถามคนที่ไปดื่ม แน่นอนกลิ่นเหล้าอาบตัวเขาขนาดนี้ทำไมจะไม่รู้ แต่แปลกที่เธอไม่เหม็นเลย มันกลับหอมมาก ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เธอไม่รังเกียจ

ภาคินมองสำรวจคนที่อยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสายเดี่ยวสีชมพูเข้าคู่กันกับกางเกงขาสั้นกุด ก่อนจะดึงสายตากลับมายังใบหน้าที่ยังคงฉีกยิ้มค้าง

"หิวมั้ยคะ พอดีหนึ่งไปตลาดซื้อแตงอ่อนมาผัดใส่หมู่สามชั้นให้คุณ" เขาโปรดปรานอาหารมื้อหนักก็จริง แต่เขาทานง่ายมาก เมนูง่ายๆ อย่างผัดแตงใส่หมูสามชั้นเขาก็ชอบ

"ถอย" ภาคินบอกสั้นๆ เพราะอยากขึ้นไปพักผ่อน ในเมื่อไล่ไม่ไปก็อย่ามายุ่ง เข้าใจว่าอีกคนด้านมากจนขี้เกียจจะคุย

"หนึ่งแค่เป็นห่วงคุณ ได้ข่าวว่าคุณไปดื่มกับเพื่อนมา เลยอยากถามว่าคุณได้ทานข้าวมาแล้วหรือยัง ถ้ายัง หิวไหมหนึ่งทำกับข้าวไว้รอแค่นั้นเองค่ะ" น้ำหนึ่งแสดงความจริงใจออกมา บอกให้รู้ว่าเธอเป็นห่วง

"ใครบอกเธอว่าฉันไปดื่มกับเพื่อน" ภาคินขมวดคิ้ว อยู่บ้านทั้งวัน หรือแอบขับรถตามไปดูเขาเหรอ

"อุ๊ย ไม่มีใครบอกค่ะ ไม่มีใครบอก" น้ำหนึ่งรีบเอามือปิดปากเมื่อรู้ว่าเผลอ ทั้งที่จริงแล้วเธอแอบตามไปดูว่าเขาอยู่กับเพื่อนจริงจึงขับรถกลับมา

เพราะกลัวว่าเขาจะไปกินข้าวบ้านผู้หญิงคนไหนอีกเย็นนี้ แต่ถึงไปแล้วไง เธอก็ว่าเขาไม่ได้อยู่ดี

ภาคินนึกหงุดหงิด เดินชนไหล่จนน้ำหนึ่งเซไปชนกับราวบันได เจ็บจนร้องโอ๊ยออกมา

มองคนที่เดินขึ้นบ้านพลางลูบไหล่ตัวเองเบาๆ แต่ละวันก็ระบมตรงนั้นที ตรงนี้ที แต่มันหายดีเพราะได้เห็นหน้าของสามีสุดที่รัก จะเจ็บอีกสักกี่ครั้งใจดวงนี้มันก็สู้

"Hi สามี"

ภาคินเข้าไปอาบน้ำสระผม เดินออกมาด้วยชุดผ้าขนหนูพันท่อนล่างผืนเดียว ทว่าต้องตกใจเมื่อเห็นใครบางคนมานอนอยู่บนเตียงในท่านอนคว่ำ ชุดนอนตัวสั้นเลิกขึ้นจนเห็นบั้นท้ายกลมกลึง ยิ้มหวานโบกไม้โบกมือให้เขาเล็กน้อย

"เธอนี่มัน!" รีบเดินไปกระชากอีกฝ่ายให้ลุกทันที กล้าดียังไงถึงขึ้นมานอนบนเตียงเขาแบบนี้

"โอ๊ยคุณคิน!" ร่างเล็กถูกฉุดกระชากลากถูจากคนตัวโตจนเจ็บแขนไปหมด เขาเหวี่ยงเธอใส่กับตู้เสื้อผ้า ทำให้ข้างที่โดนราวบันไดมันระบมขึ้นมา

"เข้ามาทำไมฮะ! เมื่อไหร่จะเลิกวุ่นวายสักที"

"หนึ่งไม่ได้อยากมาวุ่นวายนะคะ" เอาไงดีๆ จริงๆ ก็อยากมานอนกอดสามีนั่นแหละ แต่พูดแบบนั้นไปเขาได้จับเธอโยนลงหน้าต่างแน่

"หนึ่ง..โดนยุงกัดค่ะ ข้างล่างยุงเยอะมาก คุณคินให้หนึ่งนอนในห้องด้วยนะคะ มันกัดตรงนี้ค่ะ" เลิกชายเสื้อสายเดี่ยวขึ้นอวดหน้าท้องแบนราบให้อีกฝ่ายดูว่ามีรอยแดงๆ ก่อนจะถลกขากางเกงขึ้นจนเห็นรอยแยกของเนินสามเหลี่ยม

"มันกัดตรงนี้ด้วย ยุงบ้านนี้ร้ายนะคะ ชอบกัดในร่มผ้าแล้วทิ้งรอยแดง.."

"ออกไป"

".." น้ำหนึ่งชะงัก ก่อนจะรีบหุบปากลงเมื่อโดนเขาไล่ ว่าจะทำให้สงสาร แต่กลับทำให้เขารำคาญแทน

"ฉันบอกให้ออกไป!" น้ำเสียงตวาดดังลั่นทำเอาน้ำหนึ่งตกใจ กระนั้นยังใจดีสู้เสือ

"มะ..ไม่ออกค่ะ หนึ่งขอนอนด้วยนะคะสามี" หน้าด้านเดินเข้าไปสวมกอดเอวของเขา ภาคินพยายามดึงแขนอีกฝ่ายออก ทว่ามันเหนียวอย่างกับกาวตราช้างจนต้องผลักสุดแรง

ร่างเล็กหงายหลังลงพื้น ไม่วายดึงเขาลงมาด้วย กลายเป็นว่าเขากำลังนอนทับตัวเธอ

ด้วยความที่น้ำหนึ่งตัวเล็กทำให้หญิงสาวจุกจนเบ้หน้า ทว่ามันคือจังหวะชีวิต รีบคล้องคอเขาลงมาจูบ บดเบียดริมฝีปากอ่อนนุ่มเข้ากับริมฝีปากหยักอย่างโหยหา

"อ๊ะ" คนตัวเล็กอุทานออกมาเพราะรู้สึกเจ็บ แขนที่ใช้ตวัดรัดรอบคอของเขาก็คลายออกได้อย่างรวดเร็ว

ภาคินรีบลุกขึ้นยืนแล้วปาดน้ำลายที่มันติดปากของตัวเองทิ้ง กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับเขา โคตรเกลียดยัยคนนี้จริงๆ!

น้ำหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือแตะปากตรงที่เจ็บออกดู มีเลือดติดออกมาเล็กน้อย

เขากัดจนปากเธอแตก ช้อนสายตาขึ้นมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีอย่างนอยด์ๆ

เขารังเกียจขนาดจูบยังไม่ได้ ซึ่งเมื่อก่อนเขามักเป็นฝ่ายบอกให้เธอจูบเขาบ่อยๆ เพราะรู้ว่าเขาชอบถึงทำ

"ออกไป" ภาคินยืนหันหลังให้อย่างพยายามสะกดกั้นอารมณ์ตัวเอง หากอีกฝ่ายยืนกรานจะอยู่ต่อเขาคงต้องจับน้ำหนึ่งโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่างแน่

"ไม่ออกค่ะ" เจ็บตัวก็เจ็บแล้ว เพราะฉะนั้นเธอต้องได้อะไรตอบแทน

ภาคินหันกลับไปมองอย่างไม่เชื่อหู หน้าด้านหน้าทน ขนาดเขากัดปากให้เจ็บยังมีหน้าจะอยู่ต่อ

"น้ำหนึ่ง!"

"แค่นอนด้วยก็ไม่ได้เหรอคะ หนึ่งกลัวเป็นไข้เลือดออกตายนี่นา"

หญิงสาวค่อยๆ ลุกเผชิญหน้ากันกับเขา ทำหน้าตาน่าสงสารให้อีกฝ่ายเห็นใจ แต่หากเขายกปืนขึ้นขู่เธอจะรีบวิ่งอย่างไว

"นั่นเรื่องของเธอมั้ย จะเป็นจะตายอะไรฉันไม่เห็นต้องสน แต่ตายก็ดี จะได้หมดเวรหมดกรรมฉันสักที"

ชัด ชัดมาก! ไม่มีอะไรชัดไปกว่านี้แล้ว เกลียดมากขนาดอยากให้ตายไปเลย

"คุณคิน.."

"กลับไป ฉันจะถือว่าการกลับมาของเธอไม่เคยเกิดขึ้น" พยายามพูดอย่างใจเย็น ทว่าอีกคนยังยืนนิ่งทำเขาหงุดหงิดกระชากแขนเรียวโยนออกจากห้องแล้วปิดประตูลง แจกันที่อยู่ใกล้มือเขาปาทิ้งไปกับผนังเพื่อระบายความรู้สึก

หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาพยายามดูแลใจตัวเอง ปล่อยให้เวลามันค่อยๆ ลบภาพผู้หญิงคนนี้ออกจากชีวิตให้หมด แต่พอน้ำหนึ่งกลับมา เขาถึงรู้ว่าเวลาเป็นปีก็ไม่ช่วย เขาไม่เคยลบเธอออกจากชีวิตได้เลย

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"คุณคินคะ!" น้ำหนึ่งเคาะประตูเรียกอย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินเหมือนเสียงอะไรตกแตกในห้อง อย่าบอกนะว่าเขาทำร้ายตัวเอง

ปัง! ปัง! ปัง!

"คุณคิน!"

น้ำหนึ่งทุบประตูจนมือเจ็บ เธอเป็นห่วงว่าเขาจะเป็นอันตราย

"คุณคินคะคุณคิน!"

แอรด..

".." ประตูห้องนอนถูกเปิดออก น้ำหนึ่งมองสิ่งที่อยู่ด้านในว่าเขาทำอะไรแตก พอเห็นเป็นแจกันอันเล็กเธอมองหน้าเขา

"คุณเป็นอะไรมั้ยคะ ว้าย!" แขนเรียวถูกกระชากเข้าไปในห้อง พร้อมกับประตูที่ถูกปิดลงดังปัง น้ำหนึ่งหัวใจเต้นระรัวเร็ว