ตอนที่ 2 เธอจะเป็นของใคร เธอก็ไม่มีวันหนีฉันไปได้อีกแล้ว

"จะยืนจ้องฉันอีกนานไหม "

"เอ่อ....สวัสดีค่ะ ฉันเนรนภา วรากุลค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสุภาพ

ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสารลงก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวซึ่งๆหน้า สายตาที่มองนั้นทำเอาเธอรู้สึกประหม่าจนทูมือตัวเองอย่างไม่รู้ตัว มุมปากหน้ายกยิ้มก่อนจะหยิบเอาแฟ้มข้อมูลหญิงสาวมาเปิดดูประวัติส่วนตัวอีกครั้งโดยที่ไม่เอ่ยอันใดเลย ซึ่งผิดจากข้อมูลในอีเมลที่เธอได้รับแจ้งก่อนหน้า ถึงแม้ผ่านการสัมภาษณ์แล้วสองครั้ง แต่วันนี้จะมีผู้บริหารระดับสูงสัมภาษณ์เธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่ตอนนี้เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ หยิบปากกาและเซ็นชื่อลงไปในสัญญาจ้างงานก่อนจะหมุนกระดาษมาที่หน้าเธอ

"เซ็นชื่อลงไปสิ"

"ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้างงๆ มันง่ายดายขนาดนี้เชียวเหรอ ก่อนที่สายตาจะไล่มองข้อตกลงสัญญารวมถึงเงินเดือนอีกด้วย "หนึ่งแสนห้าหมื่นบาท!" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจพร้อมทำตาโต

"สัญญามีปัญหางั้นเหรอ"

"ปะเปล่าค่ะ เพียงแค่ว่าตรงเงินเดือน...ทางบริษัทพิมพ์ผิดไปหรือเปล่าคะ"

"น้อยไปงั้นเหรอ...หากไม่พอใจเช่นนั้นก็ลองเสนอว่าต้องการเท่าไหร่ จากวุฒิการศึกษาและความสามารถฉันไม่มีข้อกังขาอยู่แล้ว"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ สำหรับเด็กจบใหม่ถึงแม้จะมีคำว่าดอกเตอร์นำหน้าทว่ายังไม่เคยมีผลงานด้านอุตสาหกรรมมาก่อน เท่านี้ก็นับว่าดีกว่าบริษัทอื่นๆที่เสนอเธอมาแน่ บริษัทของเขาไม่เคยเอาเปรียบพนักงาน ขึ้นเงินเดือนห้าเปอร์เซ็นต์ทุกๆหกเดือนตามผลงาน

"เปล่าค่ะ ไม่มีปัญหา"

หญิงสาวเอ่ยพลางเซ็นชื่อของตนเองลงไป เนื่องด้วยตอนแรกบริษัทตกลงเงินเดือนที่เก้าหมื่นบาท แต่วันนี้แทบเรียกได้ว่าเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวจึงตกใจเล็กน้อย "หากได้มากขนาดนี้ค่าใช้จ่ายที่เป็นกังวลก็คลี่คลายได้แล้ว ฉันจะต้องกอดงานที่เงินเดือนดีขนาดนี้ให้ได้นานที่สุด นี่แค่เริ่มต้นเส้นทางของชีวิตการทำงานเท่านั้น"

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาที่หน้าเธอ จากนั้นยื่นมือไปด้านหน้า หญิงสาวจึงยื่นมาจับพร้อมรอยยิ้ม

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะ"

ท่าทีของเขาในใจเธอก็นับว่าไม่ได้ถือตัวอย่างที่ในข่าวบอกเลยสักนิด ตอนแรกเธอก็กังวลแต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองเลือกไม่ผิดที่มาร่วมงานกับกันต์เพ็กซ์ สติลไวม์ แต่ว่า....ตอนนี้เธอพยายามดึงมือกลับแต่เขาไม่ยอมปล่อย จนอาการเธอออกและเขาก็รับรู้ได้

"เอ่อ...."

"ไม่ได้เจอกันนาน... ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนที่ทั่ววงการโลหะอยากได้ตัวไปร่วมงานด้วยมากที่สุด"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางดึงมือที่จับให้ขยับเข้ามาใหญ่ หัวใจของเธอสั่นไหวด้วยความตกใจ ท่าทีสุภาพของเขาก่อนหน้านี้หายไปจนเกลี้ยง

"เรา....เคยเจอหรือรู้จักกันเหรอคะ"

คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยใบหน้าใสซื่อ เธอเคยเห็นเขาจากบนอินเทอร์เน็ตและข่าวในทีวีเท่านั้น อีกอย่างคนแบบเธอจะไปเคยพบคนระดับเขาจากที่ไหนกัน

แววตาของหญิงสาวยามที่บอกเขาแสดงออกว่าไม่รู้จักจริงๆ นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจ ก่อนจะดึงตัวเธอเอามาชนกลับแผ่นออกกว้าง ใช้มืออีกข้างโอบหลังเธอเอาไว้แน่นถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดื้นให้หลุดพ้นแต่ไม่ก็ไร้ผล

"รู้จักดีเลยล่ะ แม้กระทั่ง.....ปานเล็กๆ ที่อยู่ใต้ราวนม....ของเธอ"

เพี๊ยะ!

"หยาบคาย! ที่ฉันเลือกร่วมงานกับกันต์เพ็กซ์ สติลไวน์ เพราะแนวทางบริษัทของคุณตรงกับความสามารถของฉัน หากรู้ว่าเจ้าของบริษัทปากเสียแบบนี้ ฉันไม่ตกลงร่วมงานด้วยแน่ ฉันแน่ใจว่าไม่เราไม่เคยพบกันมาก่อน และการกระทำของคุณตอนนี้ทำให้ฉันกังวลถึงความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวในระยะยาว คุณเป็นเจ้านายมีอำนาจแค่ในเรื่องงาน ไม่มีสิทธิ์มารุ่มร่ามกับฉันแบบนี้ ปล่อย!"

"......"

ไม่ว่าหญิงสาวจะพยายามดิ้นเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ยิ่งกอดแน่นมากเท่านั้น

"ปล่อย!"

คนตัวเล็กใช้แรงเฮือกสุดท้ายดื้นจนหลุดออกจากอ้อมกอดของเขา ทว่าใบหน้าคมกลับไม่รู้สึกผิดถึงการกระทำของตนเมื่อสักครู่เลย

"สัญญาที่เซ็นร่วมงานไปเมื่อสักครู่ฉันขอยกเลิก และหวังว่าเราจะไม่พบกันอีก!"

หญิงสาวเอ่ยจบก็เดินออกไปจากห้องทันที ในใจของเธอความปลอดภัยมาเป็นอันดับแรก ขนาดแค่วันเซ็นสัญญาเริ่มงานยังถูกคุกคามขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคราวหลังจะเป็นยังไง ถึงที่นี่จะให้เงินเดือนสูงก็ไม่อาจรั้งเธอไว้ได้ ยังไงก็ยังมีอีกหลายบริษัทที่อยากร่วมงานกับเธอ

"เอ่อ...."

จินดารีบเข้ามาดูผู้เป็นนายทันทีหลังเห็นหญิงสาวออกไปด้วยท่าทีไม่พอใจ"

"นำสัญญาไปจัดการให้เรียบร้อย หากเธอไม่มาทำงานก็เอาผิดตามที่ระบุไว้ในสัญญา"

"ค่ะ"

จินดารับคำสั้นๆโดยที่ไม่ได้เอ่ยถามอีกก่อนจะออกไปจากห้อง

ชายหนุ่มเดินไปหยุดยืนที่หน้ากระจกใหญ่ สามารถมองลงไปยังหน้าทางออกสำนักงานได้ จังหวะนั้นกลับเห็นน้ำหนาวที่เพิ่งเดินออกมาจากตึกสำนักงานตรงไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่มาจอดรถรออยู่ก่อนแล้ว ท่าทีที่หญิงสาวเดินไปหาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ต่างจากท่าทีหวาดกลัวเขาเมื่อสักครู่ใบหน้าคมก็ผลัดเปลี่ยนไปด้วยความไม่พอใจ

ภาพของผู้หญิงที่เคยเป็นของเขากำลังจับมือกับผู้ชายคนอื่น อีกทั้งยังโอบใหญ่และขึ้นไปบนรถด้วยกันนั้นทำเอาเขาแทบบ้า

เพล้ง!

มือหนาถอดแว่นที่สวมปาลงพื้นจนแตกละเอียด

"ไม่พบกันหกปีปากดีขึ้นเยอะเลยแฮะ ตัวแสบ... ไม่ว่าตอนนี้เธอจะเป็นคนรักของใคร จะจำฉันได้ไหม เธอก็ไม่มีวันหนีฉันไม่ได้อีกแล้ว....."

ชายหนุ่มเอ่ยพลางยกมือขึ้นแตะมุมปาก มันมีรอยช้ำจากฝ่ามือเล็กที่เธอตบเขาเมื่อสักครู่ ทว่าท่าทีเช่นนั้นกลับทำให้เขาพอใจไม่เบา