Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 2 เจ็ดวันที่ซื้อเวลา
บทที่ 2 เจ็ดวันที่ซื้อเวลา
“พี่เพลงคะ ยอดนั้นยกเลิกไปแล้วค่ะ”
เพลงพิณชะงัก มือที่กำลังเทกาแฟหยุดค้าง
“ยกเลิก?”
“ค่ะ เมื่อกี้ตัวแทนทักมาบอกว่ากดจำนวนผิด
เขาจะสั่งใหม่ แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไร”
เธอวางกาต้มน้ำลง เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
เจ็ดโมงสิบสอง
อีกไม่ถึงสามชั่วโมง
“แล้วเงินที่เข้าเมื่อคืนทั้งหมดเท่าไร”
พนักงานบอกตัวเลขมา เพลงพิณหลับตาครู่หนึ่ง ต่อให้เอาเงินทั้งหมดไปจ่ายโรงงานก็ยังไม่ครบ
และถ้าทำอย่างนั้น เงินสำหรับคืนตัวแทนที่รอสินค้าจากล็อตก่อนจะหายไปทันที
กาแฟยังไม่ได้ดื่ม โทรศัพท์อีกเครื่องก็ดัง ชื่อบนหน้าจอทำให้เธอมองอยู่สองวินาทีก่อนรับ
“ค่ะพี่”
“เพลง เงินคืนของพี่ยังไม่เข้าเลยนะ”
“เพลงทราบค่ะ”
“ตอนแรกบอกว่าส่งของวันจันทร์
พอของไม่มาก็บอกจะคืนเงิน นี่วันพฤหัสแล้ว”
น้ำเสียงอีกฝ่ายยังสุภาพ แต่ความไม่พอใจชัดเจน
“วันนี้ได้ไหม พี่ต้องเอาเงินไปหมุนเหมือนกัน”
เพลงพิณมองยอดเงินในบัญชี ถ้าโอนคืน
เงินที่จะส่งโรงงานยิ่งขาด ถ้าไม่คืน เธออาจซื้อเวลาให้การผลิตได้อีกนิด
แต่คนที่เชื่อคำพูดของเธอจะเป็นฝ่ายรับปัญหาแทน
“ได้ค่ะ”
เธอตอบ
“เพลงโอนให้เช้านี้”
หลังวางสาย เพลงพิณเปิดรายชื่อคนที่ยังรอคืนเงิน
“พี่เพลง...” พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เรียกเบา
ๆ “ถ้าคืนหมด เราจ่ายโรงงานไม่ไหวนะคะ”
“ตอนนี้ก็ไม่ไหวอยู่แล้ว”
“งั้นเก็บไว้จ่ายโรงงานก่อนไหมคะ
พอของออกเราค่อย”
“เขารอของไม่ได้ถึงขอเงินคืน”
เพลงพิณกดเลือกบัญชีแรก “จะให้รอเงินอีกทำไม”
เธอโอนทีละรายการ ยอดเงินลดลงทุกครั้งที่หน้าจอขึ้นคำว่า
สำเร็จ จนรายการสุดท้ายผ่านไป
เพลงพิณมองเงินคงเหลืออยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบกระเป๋า
“พี่จะไปไหนคะ”
“โรงงาน”
“พี่จะโอนเท่านี้ไปก่อนเหรอ”
“ไม่”
เพลงพิณหยิบกุญแจรถ
“จะไปขอเขาอีกเจ็ดวัน”
“พี่บอกตรง ๆ นะเพลง พี่ไม่อยากรับปากแล้ว”
เพลงพิณนั่งตรงข้ามเจ้าของโรงงาน
เอกสารยอดค้างวางอยู่กลางโต๊ะ
เธอไม่ได้พยายามยิ้ม
“เพลงเข้าใจค่ะ”
“ครั้งก่อนก็บอกสามวัน ครั้งนี้ครบแล้ว
เงินยังไม่เข้า”
“ค่ะ”
“ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่น พี่หยุดไปแล้ว”
เพลงพิณพยักหน้า “ถ้าเพลงเป็นพี่ เพลงก็หยุดค่ะ”
เจ้าของโรงงานมองหน้าเธอ
เหมือนเตรียมรับคำอธิบายยาว ๆ แต่กลับไม่ได้ยิน
“แล้วจะให้พี่ทำยังไง”
“ให้เพลงอีกเจ็ดวัน”
“พี่เพิ่งบอกว่า”
“เพลงรู้ค่ะ
เลยไม่ได้มาขอให้พี่เดินของเต็มล็อต”
เธอเลื่อนกระดาษที่เตรียมมาให้
“ลดจำนวนลงก่อนก็ได้ค่ะ
เดินเฉพาะตัวที่ยอดออกเร็วที่สุด ส่วนที่เหลือหยุดไว้
เพลงจะทยอยเคลียร์ยอดเก่าก่อน”
อีกฝ่ายก้มดูตัวเลข
“แบบนี้ของเพลงจะไม่พอส่ง”
“ดีกว่าผลิตออกมาแล้วเพลงไม่มีเงินจ่ายพี่”
คำตอบทำให้คนตรงหน้าเงยขึ้นมอง
เพลงพิณพูดต่อ
“ถ้าครบเจ็ดวันแล้วเพลงยังทำไม่ได้ พี่หยุดได้เลย เพลงจะไม่ขอเพิ่มอีก”
“แน่ใจนะ”
“ไม่แน่ใจค่ะว่าจะหาเงินทันไหม”
เธอยิ้มบาง ๆ
“แต่แน่ใจว่าจะไม่ให้พี่ผลิตของโดยไม่รู้ว่าจะได้เงินเมื่อไร”
ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง เจ้าของโรงงานถอนหายใจ
ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา
“เจ็ดวัน”
เพลงพิณคลายมือที่กำไว้ใต้โต๊ะ
“ขอบคุณค่ะ”
“อย่าเพิ่งขอบคุณ ไปหาเงินก่อน”
“กำลังจะไปค่ะ”
“รู้หรือยังว่าจะเอาจากไหน”
เพลงพิณหยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อคนที่โทรเข้าพอดี
เธอมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับ
“สวัสดีค่ะพี่”
“เพลง งานเปิดตัวที่พี่เคยถาม ยังรับได้ไหม”
เพลงพิณนิ่งไป งานนั้นเธอปฏิเสธไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน
เพราะเป็นงานช่วงเย็นต่อเนื่องถึงค่ำ และเธอลดงานนางแบบกับ
อีเวนต์ลงมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ชีวิตต้องแบ่งให้ลูกกับธุรกิจมากขึ้น
“วันไหนนะคะ”
ปลายสายบอกวันและเวลา
“ลูกค้าอยากได้เพลงจริง ๆ พี่เลยยังไม่เปิดคนอื่น
แต่ถ้าเพลงไม่สะดวก พี่ต้องตอบเขาวันนี้แล้ว”
เพลงพิณมองกระดาษตรงหน้า เจ็ดวัน
“ค่าตัวตามที่พี่ส่งมาใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“รับค่ะ”
คนปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง
“คราวก่อนเพลงบอกติดลูก”
“เพลงจัดการได้ค่ะ”
“แน่นะ”
“แน่ค่ะ ส่งรายละเอียดมาได้เลย”
เธอกดวางสาย
เจ้าของโรงงานมองอยู่ฝั่งตรงข้าม
“หาเงินได้แล้ว?”
“ได้งานค่ะ เงินยังไม่ได้”
“ต่างกันเยอะนะ”
เพลงพิณหัวเราะออกมา
“ช่วงนี้เพลงดีใจได้ทีละขั้นค่ะพี่”
อย่างน้อยเจ็ดวันที่เพิ่งได้มา
ก็ไม่ได้ว่างเปล่าแล้ว
คณินเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์หลังประชุมเสร็จ
และเห็นแท็บหนึ่งที่ยังค้างจากเมื่อคืน
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนไหนที่ตัวเองพิมพ์ชื่อ เพลงพิณ
มหาเดชา ลงในช่องค้นหา
คงหลังดูไลฟ์จบ ผลการค้นหามีทั้งภาพโฆษณาเก่า
งานเดินแบบ ข่าวเปิดตัวธุรกิจ และข่าวหย่าเมื่อหลายปีก่อน
คณินเลื่อนผ่านสองสามรายการ
ภาพในข่าวต่างจากผู้หญิงเมื่อคืนพอสมควร ในภาพ
เธอแต่งหน้าสมบูรณ์แบบ ยืนอยู่หน้าแบ็กดร็อป
ยิ้มให้กล้องโดยไม่มีเด็กคนไหนพยายามแย่งสินค้าในมือ
เขากดข่าวหนึ่งเข้าไป อ่านได้ไม่กี่บรรทัดก็หยุด
เรื่องแต่งงาน เรื่องหย่า ลูกสองคน...
คณินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนปิดหน้าเว็บ ไม่รู้จักกันสักหน่อย
จะไปอ่านเรื่องชีวิตส่วนตัวเขาทำไม เขากำลังจะปิดแท็บทั้งหมด
แต่สายตาเหลือบเห็นคลิปสั้นจากไลฟ์เมื่อคืนแทน
นิ้วกดเข้าไปเอง
“ทุกคนคะ วันนี้ของแถมมาเองค่ะ
แต่ชิ้นนี้ไม่ส่งนะคะ”
เด็กหญิงบนตักโบกมือใส่กล้อง
คณินนั่งดูต่อจนถึงตอนเด็กชายเข้ามาช่วยขายของ
แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาเหลือบมองชื่อคนโทรเข้า
“ครับแม่”
“เย็นวันเสาร์ว่างไหม”
“ถ้าแม่กำลังจะถามว่าว่างไปกินข้าวหรือเปล่า
ว่างครับ”
“ดี งั้นแม่จะชวนหนู”
“ถ้ามีชื่อผู้หญิงต่อท้าย ไม่ว่างแล้วครับ”
“คณิน”
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ “ผมเดาถูกอีกแล้ว”
“แม่แค่ให้รู้จักกันไว้
ไม่ได้จับแต่งงานพรุ่งนี้”
“ครั้งก่อนแม่ก็พูดแบบนี้”
“แล้วเป็นยังไง”
“ผมเสียอาหารเย็นไปหนึ่งมื้อ”
ปลายสายเงียบ ก่อนแม่จะถอนหายใจ
“อีกหน่อยอย่ามาบอกแม่แล้วกันว่าไม่มีใคร”
“ครับ”
“รับปากง่ายเหลือเกิน”
“เพราะเหตุการณ์ยังไม่เกิดครับ”
เสียงเคาะประตูช่วยชีวิตเขาพอดี เลขาฯ
เปิดเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต
“แม่ครับ ผมต้องเข้าประชุมต่อแล้ว”
“หนีเก่ง”
“สวัสดีครับแม่”
คณินวางสายก่อนถูกเปิดประเด็นใหม่ เลขาฯ
เหลือบมองโทรศัพท์ในมือเจ้านาย แต่ไม่ถาม
“กำหนดการเพิ่มค่ะ มีงานเปิดตัวสินค้าวันพฤหัส
คุณคณิน ต้องไปช่วงเปิดงาน เพราะทางนั้นนัดคุยเรื่องความร่วมมือหลังจบพิธีค่ะ”
“ส่งเข้าปฏิทินได้เลยครับ”
“ส่งแล้วค่ะ”
หน้าจอแจ้งเตือนขึ้นพอดี คณินกดเปิดรายละเอียดอย่างไม่สนใจนัก
ไล่ดูเวลา สถานที่ และรายชื่อผู้เกี่ยวข้อง
ก่อนสายตาจะหยุดที่โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านล่าง
ภาพผู้หญิงคนหนึ่งอยู่กลางโปสเตอร์
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วเลื่อนกลับไปดูชื่อแขกรับเชิญ
เพลงพิณ มหาเดชา
คณินเหลือบไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์
คลิปไลฟ์เมื่อคืนยังค้างอยู่ตรงภาพที่เพลงพิณกำลังแย่งกล่องครีมออกจากมือลูกสาว
เขาปิดคลิป
แต่ไม่ได้ปิดกำหนดการงานวันพฤหัส.
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
