Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
บทที่ 10 วันที่เขาหายไป
“ไฟล์นี้เปิดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”
เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสารทันที
“ไฟล์ไหน”
พนักงานหมุนโน้ตบุ๊กให้ดู
“ประวัติเบิกสินค้าของเดือนนี้ค่ะ เมื่อวานหนูยังเปิดได้อยู่เลย”
เพลงพิณลุกจากเก้าอี้
บนหน้าจอขึ้นเพียงข้อความว่าไม่พบไฟล์ต้นทาง
“ในชุดที่สำรองไว้มีไหม”
“มีค่ะ แต่เป็นข้อมูลถึงวันที่เราสำรอง
ส่วนไฟล์ที่แก้หลังจากนั้นไม่มี”
“เช็กถังขยะกับประวัติการแก้หรือยัง”
“เช็กแล้วค่ะ”
เพลงพิณนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานเธอสั่งจำกัดสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลบางส่วน
เช้านี้ไฟล์ที่เกี่ยวข้องกับรายการเบิกสินค้ากลับหาย ถ้าบังเอิญก็ตรงเวลาเกินไปหน่อย
“อย่าเพิ่งกู้คืนในระบบหลักนะคะ”
พนักงานชะงัก “ทำไมคะ”
“ถ้าเขารู้ว่าเรามีสำเนา
เขาก็รู้ว่าเราสงสัยตรงไหน”
เพลงพิณกลับไปนั่ง
“เอาชุดสำรองมาเทียบกับเอกสารกระดาษก่อน
แล้วดูว่าสามล็อตที่ไม่มีปลายทาง ใครเป็นคนสร้างรายการ ใครแก้ล่าสุด”
“แล้วคนที่ถูกจำกัดสิทธิ์ล่ะคะ ถ้าเขาถาม?”
“บอกว่าพี่กำลังจัดระบบใหม่”
“เขาจะเชื่อเหรอคะ”
เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา
“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ”
เพราะถ้ามีใครกำลังลบร่องรอยจริง
อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับ
โทรศัพท์เงียบผิดปกติทั้งวัน กว่าจะรู้ตัว
เพลงพิณก็กำลังนั่งกินข้าวเย็นกับลูกอยู่แล้ว
“แม่”
“คะ”
“แม่ดูโทรศัพท์อีกแล้ว”
ต้นเพลงฟ้อง
เพลงพิณวางเครื่องลงทันที “แม่ดูงานค่ะ”
“แม่บอกกินข้าวห้ามดูโทรศัพท์”
เด็กชายย้อนคำของเธอเอง
“โอเค แม่ผิด”
เพลงขวัญรีบยื่นมือมา “งั้นให้หนู”
“ไม่ได้ค่ะ”
“หนูไม่ทำงาน”
“นั่นแหละยิ่งไม่ได้”
เพลงขวัญทำหน้าเสียดายแล้วกลับไปกินไข่ของตัวเอง
เพลงพิณมองโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ข้างจาน ไม่มีข้อความจากคณินตั้งแต่เมื่อคืน
ก็ไม่แปลก
คนเรามีงานมีชีวิตของตัวเอง
เขาไม่จำเป็นต้องรายงานเธอ
ทุกวันเสียหน่อย
เธอกินข้าวต่อ ไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ดังขึ้น เพลงพิณคว้าทันที
ต้นเพลงมองแม่
เธอชะงัก ก่อนค่อย ๆ
เปลี่ยนจากคว้าเป็นหยิบอย่างสงบ
“สายงานค่ะ”
ต้นเพลงยังมองอยู่
“จริง ๆ”
เธอหันหน้าจอให้ดู
เด็กชายจึงยอมกินข้าวต่อ
เพลงพิณรับสายเรื่องเอกสารที่หายไป
และลุกออกไปคุยนอกห้อง
พอกลับมาอีกครั้ง ข้าวเย็นหมดไปครึ่งจานแล้ว
โทรศัพท์ก็ยังไม่มีข้อความที่เธอคิดว่าจะมี
วันที่สอง คณินยังเงียบ
เพลงพิณรู้เพราะเปิดห้องสนทนาของเขาตอนเก้าโมงยี่สิบ
ครั้งแรก
เธอเปิดเพราะกำลังจะส่งข้อความถามเรื่อง
ร้าน อาหารที่เขาเคยพูดถึง
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มีธุระอะไรจริง ๆ ก็ปิด
สิบเอ็ดโมงสี่สิบ เธอเปิดอีกครั้ง คราวนี้เพราะเห็นรูปกล่องพัสดุที่พนักงานติดใบปะหน้าเอียงจนเผลอนึกถึงคนที่เคยถูกต้นเพลงสอน
เธอเกือบถ่ายส่งให้ดู สุดท้ายก็ไม่ส่ง บ่ายสามสิบเจ็ด
เพลงพิณเปิดเป็นครั้งที่สาม คราวนี้ไม่มีข้ออ้างเลย เธอมองข้อความล่าสุด
คณิน: ถึงบ้านแล้วครับ
เพลง: ค่ะ ขับรถดี
ๆ นะคะ
จบแค่นั้น ไม่มีอะไรต้องตอบต่อ
“พี่เพลงคะ”
เพลงพิณรีบกดปิดหน้าจอ
พนักงานวางเอกสารลงตรงหน้า “เจอแล้วค่ะ
คนที่แก้รายการล่าสุด”
เธอเลื่อนกระดาษมาอ่าน ชื่อที่ปรากฏเป็นคนในทีมซึ่งมีสิทธิ์เข้าระบบตามหน้าที่
“ถามหรือยัง”
“ยังค่ะ ตามที่พี่สั่ง”
“ดีค่ะ”
“แต่มีอีกอย่าง”
พนักงานเปิดไฟล์ในแท็บเล็ต
“สามล็อตที่เราหาปลายทางไม่เจอ
มีสองล็อตใช้เลขเอกสารต่อกัน แล้วเลขตรงกลางหายไปหนึ่งเลขค่ะ”
เพลงพิณขมวดคิ้ว “หายจากระบบ?”
“ค่ะ แต่ในสำเนาเก่ามีเลขนั้นอยู่”
“มีรายละเอียดไหม”
“ไม่มีแล้วค่ะ เหลือแค่รายการว่าเคยสร้าง”
เพลงพิณวางโทรศัพท์ลงจริงจังเป็นครั้งแรกของวัน
“แปลว่ามีคนลบ”
“น่าจะค่ะ”
“ยังอย่าเรียกใครมาถาม”
“เราจะทำยังไงต่อคะ”
เพลงพิณมองเลขเอกสารที่หายไป ถ้าคนในบริษัทเริ่มรู้ตัวแล้ว
การถามตรง ๆ มีแต่จะทำให้หลักฐานส่วนที่เหลือหายเร็วขึ้น
“เลิกหาในระบบเราก่อนค่ะ”
พนักงานมองเธออย่างไม่เข้าใจ
“ไปหาจากคนข้างนอกแทน”
“ใครคะ”
“บริษัทขนส่ง โรงงาน
แล้วก็คลังที่เคยรับของให้เรา” เพลงพิณดึงกระดาษมาเขียนเลขสามชุด
“ถ้าของออกจากที่นี่จริง ต้องมีใครสักคนเคยเห็นมัน”
คราวนี้คนที่กำลังลบร่องรอยจะได้ไม่รู้ว่าเธอกำลังหาอะไรต่อ
ค่ำวันนั้น
เพลงพิณอาบน้ำให้ลูกเสร็จแล้วกลับมานั่งบนเตียง เพลงขวัญหลับไปก่อน
ส่วนต้นเพลงยังพลิกหนังสือนิทานอยู่ข้าง ๆ
โทรศัพท์สั่น เธอหยิบขึ้นมาทันที เร็วเสียจนตัวเองยังชะงัก
คณิน: เพิ่งเสร็จงานครับ
เพลงพิณมองข้อความ แล้วตอบ
เพลง: หายไปไหนมาคะ
กดส่งเสร็จ เธอก็นิ่ง คำถามนั้นดูเหมือนคนรอเกินไปหรือเปล่า
กำลังจะพิมพ์อะไรแก้ ข้อความของคณินก็ขึ้นมาเสียก่อน
คณิน: ต่างจังหวัดครับ
โรงงานมีปัญหา ผมต้องมาจัดการเอง
ตามด้วยอีกข้อความ
คณิน: เพิ่งได้กลับโรงแรม
เพลงพิณอ่านข้อความสองรอบ เขาไม่ได้หายเพราะหมดความสนใจ
ความคิดนั้นโผล่ขึ้นมาเองจนเธอรีบปัดทิ้ง
เพลง: เรียบร้อยแล้วเหรอคะ
คณิน: เกือบครับ
พรุ่งนี้เช้ามีอีกประชุม
เพลงพิณกำลังจะพิมพ์ พักผ่อนนะคะ แต่ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาก่อน
คณิน: สองวันนี้เป็นยังไงบ้างครับ
นิ้วเธอหยุด มีหลายอย่างจะตอบ สินค้าหาย ไฟล์ถูกลบ
เธอกำลังไล่หาว่าใครทำอะไรกับบริษัทของตัวเอง แต่สุดท้ายเพลงพิณพิมพ์เพียง
เพลง: ยุ่งค่ะ
คณินตอบทันที
คณิน: กินข้าวหรือยัง
เพลงพิณมองประโยคนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ
หายไปสองวัน กลับมาก็ถามเรื่องเดิม
เพลง: กินแล้วค่ะ
วันนี้ไม่เปิดโอกาสให้ท้องฟ้อง
คณิน: ดีครับ
เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ แต่เปลี่ยนใจ
เพลง: แล้วคุณล่ะ
คราวนี้อีกฝ่ายใช้เวลาตอบนานกว่าปกติ
คณิน: ยังครับ
เพลงพิณขมวดคิ้ว
เพลง: แล้วยังมาถามเพลง
คณิน: ผมถามคุณก่อน
เพลง: ไม่เกี่ยวค่ะ
ไปกินข้าวเลย
หลังส่ง
เธอถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่ตอบแทบจะทันทีทุกข้อความ ไม่มีปล่อยไว้ห้าชั่วโมงเหมือนวันแรก
ไม่มีงานลากเธอหายไปกลางบทสนทนา
ข้อความสุดท้ายจากคณินเข้ามา
คณิน: ครับ
สั้นจนเพลงพิณนึกภาพน้ำเสียงเขาออก
เธอยิ้มกับหน้าจอ ก่อนเสียงต้นเพลงจะดังขึ้นข้าง
ๆ
“แม่คุยกับใครครับ”
รอยยิ้มบนหน้าเธอค้างไปนิดหนึ่ง เพลงพิณหันไปหาเด็กชายที่กำลังมองโทรศัพท์ในมือแม่
“คุยกับคุณลุงคณินครับ”
ต้นเพลงปิดหนังสือนิทานทันที
“ทำไมต้องคุยด้วย”
เพลงพิณเงียบไปครู่หนึ่ง
คำตอบง่ายที่สุดคือ เขาทักมา
แต่คืนนี้ คนที่ถามก่อนว่าเขาหายไปไหน
เป็นเธอเอง.
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
