Chapter บทนำ

ร่างโปร่งของนะพลิกกลับมาหาคนรักที่เพิ่งร่วมเซ็กซ์เสร็จไปเมื่อครู่ หันกลับมาอีกทีอีกคนก็ลงจากเตียงไปแล้ว ช่วงนี้พวกเขาไม่ได้เจอกันบ่อยเท่าเมื่อก่อน เพราะนะกำลังอยู่ในช่วงฝึกงานเตรียมจบการศึกษา แถมระยะทางระหว่างทั้งคู่ก็เริ่มเป็นอุปสรรคต่อการเดินทางมา ถ้านั่นไม่เป็นเพียงข้ออ้างของเขาก็คงจะดี

“จะไปแล้วเหรอ พี่เพิ่งมาเองนะ” ร่างโปร่งเปลือยทั้งร่างขยับตัวนั่งอิงพิงหลังลงกับหัวเตียงคอนโดที่เช่าพักรายเดือน นัยน์ตากลมมองตามร่างหนาของแฟนหนุ่มอดีตรุ่นพี่ที่กำลังสวมใส่เสื้อผ้าที่ถอดออกก่อนหน้าเข้าที่เดิม

“อือ พรุ่งนี้เช้ามีประชุม กลัวรถติด” ภาคินยังคงจัดแจงเสื้อผ้าเข้าสวมร่างกายทีละชิ้นจนครบ นะไม่อยากจะหยิบเรื่องนี้มาเป็นประเด็นแต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าอีกคนมาหาเขาเพียงเพราะความอยากและต้องการหาที่ลงเท่านั้น

“ลางานสักวันเพื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอ ยังอยากอยู่ด้วย ยังไม่หายคิดถึงเลย” น้ำเสียงออดอ้อนเปล่งออกมาตามเคย ร่างโปร่งหย่อนขายาวลงจากเตียงก่อนเดินเข้าหาเขาที่กำลังติดกระดุมบนเสื้อเชิ้ต

“ไม่ได้หรอก กูเป็นประธานนะ ลางานบ่อยใช่ว่าจะดี”

“ไปลาที่ไหนมา เราไม่เคยอยู่ด้วยกันนานเกินวันเลยนะช่วงนี้”

นะเริ่มทำเสียงเข้มออกมาอย่างไม่ชอบใจมากนัก เขามาเย็นของวันนั้นเสร็จทุกอย่างแล้วเขาก็ไปในคืนนั้นเลยเหมือนกัน ทุกวันนี้นะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กขายบริการเข้าเต็มที

“มึงอย่างี่เง่าได้ไหมนะ ทำไมต้องจับผิดด้วย” ภาคินเริ่มชักเสียงกลับ ช่วงนี้มีเรื่องงานเข้ามาให้เขาต้องจัดการวันหนึ่งก็เต็มล้นสมอง กว่าจะหาเวลามาหาคนรักที่มาฝึกงานไกลถึงต่างจังหวัดก็แทบแย่แล้ว ทำไมต้องตั้งคำถามชวนทะเลาะ

“อะไรคืองี่เง่าวะพี่ แค่ถามมันกลายเป็นงี่เง่าเลยเหรอ?”

“นี่ไง มึงกำลังทำอยู่”

ภาคินทำท่าว่าจะเดินหนี คนตัวโตสวมเสื้อผ้าของตัวเองจนเข้าที่หมดทุกอย่าง ตั้งใจจะไปทั้งแบบนี้ ไม่แม้แต่จะเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนเลยหรือไง นะเดินตามเขาไปทั้งร่างเปลือยเปล่าเหมือนเดิมก่อนจะยกมือขึ้นรั้งต้นแขนแกร่งของคนรักให้หันมามองหน้ากัน

“จะปล่อยไว้อย่างนี้จริง ๆ เหรอ”

“มึงกลับไปเคลียร์อารมณ์ของตัวเองก่อนเถอะ คุยกันตอนนี้ก็มีแต่ทะเลาะอยู่ดี”

คำพูดของภาคินทำนะเจ็บหน่วง เขาเพียงนึกสงสัยว่าทำไมความสัมพันธ์ที่เหมือนจะดีมากในตอนแรก ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ได้ เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะใคร เพราะอะไร มันยังเป็นคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบของนะเพียงคนเดียว

“ขอโทษ กูขอโทษที่พูดอะไรไม่คิด” ร่างโปร่งโผกอดคนตรงหน้าที่หันหน้าหนีเขาอีกแล้ว ภาคินยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไรตอบ นะไม่รู้ว่าตัวเองผิดเรื่องอะไร แต่การขอโทษไปก็อาจจะเป็นสิ่งที่เชื่อมความสัมพันธ์ของเราได้บ้าง ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะเป็นคนเริ่มขอโทษเองตลอดสองปีแล้วก็ตาม

“คืนนี้มึงน่าจะเหนื่อยมากแล้ว นอนพักผ่อนนะ ถึงแล้วกูจะโทรหา” ท่อนแขนของนะถูกรั้งออกจากร่างหนาของเขาอย่างไร้ความรู้สึก ความเจ็บตีขึ้นจนจุกอก คำขอโทษของเขาไม่สามารถรั้งอีกคนได้อีกแล้ว นัยน์ตาสีดำสั่นระริกแดงเห่อขึ้นก่อนถูกเติมเต็มด้วยของเหลวจากความเสียใจ

น้ำตาที่ไหลอาบหน้า นั่นคือความรู้สึกตอนนี้ของเขา