1

บทที่ 1

เจ็บราวกับศีรษะจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

นี่คือความรู้สึกแรกที่ถังเนียนเนียนรับรู้ได้ สติของเธอดำดิ่งอยู่ในความมืด สลับกับภาพความทรงจำสุดท้ายที่เจิดจ้า เสียงระเบิดกึกก้อง และแรงอัดกระแทกที่ฉีกร่างของเธอเป็นชิ้นๆ ในภารกิจสุดท้ายในฐานะแพทย์ทหาร

เธอน่าจะตายไปแล้วแล้วที่นี่คือที่ไหน

เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นไม่ใช่แสงไฟในโรงพยาบาลสนาม แต่เป็นคานไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีหยากไย่เกาะอยู่ประปราย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของดินและไม้ผุพัง

ถังเนียนเนียนพยายามยันกายลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปจนน่าใจหาย ร่างกายนี้ผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สวมเสื้อผ้าผ้าป่านเนื้อหยาบที่ขาดรุ่งริ่ง

นี่มันไม่ใช่ร่างกายของเธอ

ทันใดนั้นเอง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับน้ำไหล

เด็กสาวเจ้าของร่างนี้ก็ชื่อถังเนียนเนียนเช่นกัน นางอาศัยอยู่ในยุคโบราณ ณ หมู่บ้านจิ๋วซาน บิดาของนาง ถังหลง คือ บุตรชายคนโต ของสกุลถัง เป็นนายพรานที่เก่งกาจที่สุดในหมู่บ้าน แต่เขาได้หายตัวเข้าป่าลึกไปนานแล้ว ส่วนมารดา สวีหรง เพิ่งตรอมใจตายจากไปไม่ถึงเดือน ทิ้งให้ลูกกำพร้าสามคนอยู่ในการดูแลของย่าแท้ๆ

การดูแลที่เปรียบได้กับนรกบนดิน ย่าถังผู้เป็นใหญ่ในบ้านนั้นทั้งโหดร้ายและลำเอียงอย่างที่สุด นางเกลียดชังครอบครัวของลูกชายคนโต และรักใคร่เอ็นดูแต่ครอบครัวของลูกชายคนรองและคนสามเท่านั้น

บ้านรองคือ อารองถังเสียน กับภรรยา อาสะใภ้รองหลันซื่อ ทั้งสองมีลูกชายหนึ่งคนคือ ถังหยวน อายุสิบขวบ เป็นเด็กเอาแต่ใจที่ถูกตามใจจนเสียคน

บ้านสามคือ อาสามถังตู้ กับภรรยา อาสะใภ้สามจ้าวซื่อ มีลูกสาวสุดที่รักหนึ่งคนคือ ถังหรวน อายุหกขวบ เป็นที่โปรดปรานของย่าถังที่สุด

หลังจากถังหลงหายสาบสูญไป ครอบครัวของนางซึ่งควรจะมีสถานะสูงสุดในบ้าน กลับถูกย่าและบ้านรองบ้านสามรวมหัวกันกดขี่ข่มเหงสารพัด

ความทรงจำสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมคือการถูกย่าถังผลักศีรษะกระแทกกับขอบโต๊ะอย่างแรง เพียงเพราะนางเข้าไปห้ามไม่ให้ย่าแย่งหมั่นโถวขึ้นราที่นางหามาได้ เพื่อจะเก็บไว้ให้น้อง ๆ

"พี่ใหญ่ท่านฟื้นแล้ว"

เสียงเล็กๆ สั่นเครือดังขึ้น เนียนเนียนหันไปมอง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของแพทย์ทหารเช่นเธอกระตุกวูบ เด็กฝาแฝดชายหญิงอายุราวสี่ห้าขวบ สองคนนั่งกอดกันตัวกลมอยู่ในมุมห้อง เนื้อตัวมอมแมม

ดวงตาหวาดกลัวแต่ก็ฉายแววดีใจที่เห็นพี่สาวฟื้น พวกเขาคือถังฝูและถังเป้ย น้องชายและน้องสาวของนาง

ยังไม่ทันที่เนียนเนียนจะได้เอ่ยคำใดออกไป

ปัง!

ประตูไม้ที่โยกเยกอยู่แล้วถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ร่างท้วมของย่าถังปรากฏขึ้น ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นบูดบึ้ง ดวงตาเรียวเล็กฉายแววละโมบ

"นึกว่าตายไปแล้วเสียอีก ดี" ย่าถังตวาดลั่น "พ่อของพวกเจ้าเป็นถึงลูกชายคนโตแล้วยังไง หายหัวไปก็หมดประโยชน์ เศรษฐีหลี่จ่ายเงินมัดจำมาแล้ว รีบส่งเด็กสองคนนั่นมาให้ข้า ขายพวกมันเอาเงินมาให้หยวนเอ๋อร์กับหรวนเอ๋อร์กินของดีๆ ยังจะมีค่ากว่า"

ขายหลานที่เกิดจากลูกชายคนโต เพื่อเอาเงินไปปรนเปรอหลานคนอื่นๆ

ถังเนียนเนียนกำหมัดแน่น ความโกรธแค้นที่ไม่ใช่ของเธอปะทุขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกขยะแขยงในใจของเธอเอง

"ไม่ พวกข้าไม่ไป" ถังเป้ยร้องไห้โฮ ถังฝูแม้จะกลัวจนตัวสั่นแต่ก็กางแขนเล็กๆ ของตนปกป้องน้องสาวไว้

"พวกเด็กเหลือขอ กล้าขัดขืนรึ" ย่าถังย่างสามขุมเข้ามา เตรียมจะกระชากแขนเด็กทั้งสอง

ในจังหวะนั้นเอง ร่างผอมบางของถังเนียนเนียนก็ขยับไปขวางหน้าไว้ แม้จะยังโซซัดโซเซ แต่แววตาของนางกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากความหวาดกลัวอ่อนแอ กลายเป็นความเยียบเย็น

เด็ดเดี่ยว และแฝงไปด้วยจิตสังหารจางๆ ที่ติดตัวมาจากสนามรบ

"ท่านย่า" เนียนเนียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางแหบพร่าแต่กลับนิ่งสงบจนน่าขนลุก

"ท่านจะทำอะไรน่ะเจ้าคะ?"

ย่าถังชะงักไปเล็กน้อย "หลีกไปนังเด็กสารเลวข้าจะเอาตัวพวกมันไปขาย"

"ขาย?" ถังเนียนเนียนแค่นยิ้มมุมปาก

"ขายหลานในไส้ของตัวเองไปเป็นทาส ท่านย่าไม่กลัวว่าสวรรค์จะลงโทษเอาหรือเจ้าคะ อีกอย่าง กฎหมายของแคว้นตงเป่ยระบุไว้ชัดเจนมิใช่หรือ ว่าการลักพาตัวและซื้อขายเด็กเป็นความผิดมหันต์ ต้องถูกโบยแปดสิบครั้งและส่งตัวไปเป็นแรงงานหลวง"

ย่าถังเบิกตากว้าง นางไม่เคยได้ยินหลานสาวคนนี้พูดจาฉะฉานและยกกฎหมายขึ้นมาอ้างเช่นนี้มาก่อน

"เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า ไร้สาระ"

"ไร้สาระหรือเจ้าคะ" เนียนเนียนยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงชรา "ท่านจะลองดูก็ได้ เอาตัวน้องข้าไปขายให้เศรษฐีหลี่ แล้วเราจะได้เห็นกันว่าระหว่างเงินไม่กี่ตำลึงที่ท่านได้ กับโทษโบยแปดสิบครั้ง อะไรมันจะมาถึงตัวท่านก่อนกัน"

น้ำเสียงของนางกดต่ำลงในประโยคสุดท้าย แฝงไปด้วยไอเย็นที่ทำให้ย่าถังรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่ทราบสาเหตุ

หลานสาวที่เคยแต่ก้มหน้ารับการทุบตีราวกับลูกไก่ในกำมือ บัดนี้กลับกลายเป็นนางพญาเหยี่ยวที่พร้อมจะจิกทึ้งศัตรู