ตลาดสด 2

"เมืองซูโจวของเราอุดมสมบูรณ์นะ ข้าวสารที่นี่กิโลละประมาณ 5-7 หยวน ผักบุ้งกำละ 2 หยวน หรือถ้าเป็นหมูเนื้อแดงก็กิโลละ 25-30 หยวน เครื่องปรุงรสเขาก็ใส่ขวดขายกัน ขวดละไม่กี่หยวนหรอก"

ป้าหลี่ชวนคุยขณะเดินเข้าสู่เขตตลาด ต้าเหล่ยฟังตัวเลขเหล่านั้นแล้วพยายามคำนวณในใจ ดวงตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นแผงขายข้าวสารที่วางเรียงรายเป็นภูเขาเลากา กลิ่นข้าวใหม่หอมตลบอบอวลไปทั่ว

"หากแคว้นต้าเยี่ยสมบูรณ์เช่นนี้... คงไม่มีผู้ใดต้องหิวโหย" เขาพึมพำออกมาน้ำตาคลอ

ไม่นานก็ถึงที่หมาย ป้าหลี่พาเขาไปที่แผงผักเจ้าประจำแล้วเริ่มแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน

"เหล่าหวง คนนี้เสี่ยวเหล่ย หลานชายฉันเอง เพิ่งมาจากชนบท ถ้ามีเศษใบผักเหลือ ๆ ช่วยเก็บไว้ให้เขาหน่อยนะ"

"ได้เลยป้าหลี่! เดี๋ยวผมจัดให้" เหล่าหวงตอบรับอย่างใจดี

จากนั้นนางก็พาไปหา อาซิ่น แม่ค้าสาววัย 35 ที่ท่าทางคล่องแคล่ว และ เสี่ยวเต๋อ หนุ่มน้อยวัย 20 ที่มาเฝ้าร้านแทนแม่ ทุกคนต่างต้อนรับต้าเหล่ยอย่างเป็นกันเอง พวกเขายกถุงใส่ใบผัก หัวไชเท้า แครอทที่เริ่มเหี่ยวรวมถึงเศษผักที่คัดทิ้งออกมาให้หลายถุงใหญ่

"ขอบพระคุณ... เอ่อ ขอบคุณมากครับ! ขอบคุณจริงๆ ครับ!"

ต้าเหล่ยโค้งคำนับแล้วคำนับอีกจนคนแถวนั้นพากันเอ็นดู ระหว่างทางกลับพวกเขาเดินผ่านเขียงหมูของ เหล่าอู๋ ชายร่างท้วมท่าทางใจดี เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าป้าหลี่มาเดินตลาดเป็นครั้งที่สองจึงเอ่ยทัก

"อ้าวป้าหลี่ วันนี้มาสองรอบเลยนะ!" เหล่าอู๋ทักทาย

"พาหลานชายมาแนะนำตัวน่ะเถ้าแก่อู๋ เสี่ยวเหล่ยลูก นี่เถ้าแก่อู๋ เป็นเจ้าของเขียงหมูแล้วก็ร้านลูกชิ้นร้านไก่ข้าง ๆ ก็เป็นภรรยาของเถ้าแก่อู๋ที่เฝ้าอยู่ เวลาอยากซื้อของสด ๆ ก็มาที่นี่นะลูก"

"ครับคุณป้า สวัสดีครับเถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ย" ต้าเหล่ยรีบโค้งตัวเพื่อให้เกียรติอีกฝ่าย พอสองสามีภรรยาเห็นก็ยิ้มอย่างพอใจ

"สวัสดีพ่อหนุ่ม อยากได้อะไรก็บอกนะ รับรองว่าจะเลือกของดีให้แน่นอน"

ระหว่างนั้นเอง ป้าหลี่เหลือบไปเห็นพังผืดหมูและเศษมันหมูกองโตที่เถ้าแก่อู๋กำลังจะกวาดทิ้ง

"อุ๊ย! เถ้าแก่อู๋ เศษพังผืดนั่นถ้าไม่ใช้ ป้าขอให้เสี่ยวเหล่ยนะ เอาไปรวนเอาน้ำมันหมูไว้กินได้ นี่ของดีเชียว"

"เอาไปเลยป้า! วัน ๆ ผมฆ่าหมูหลายตัว น้ำมันหมูกับกากหมูมีจนล้นร้าน แจกแทบไม่ทัน บางส่วนก็ต้องทิ้งไปเสียเปล่า ๆ"

พูดไปเถ้าแก่อู๋ก็รีบโกยไขมันหมูใส่ถุงให้ชุดใหญ่ ก่อนจะยื่นถุงที่หนักอึ้งราว 10 กิโลให้ต้าเหล่ย

"ขอบคุณครับ เถ้าแก่"

ต้าเหล่ยรีบรับมาด้วยมือที่สั่นเทา มันหมูที่คนยุคนี้ทิ้งขว้าง สำหรับเขาคือขุมทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุด ระหว่างนั้นภรรยาของเถ้าแก่อู่ที่เฝ้าร้านขายไก่และลูกชิ้น ก็รวบรวมของที่ใกล้หมดอายุใส่ถุงส่งให้อีก

"ป้าหลี่ ช่วยจัดการให้หน่อยนะป้า ขืนวางไว้ก็ต้องทิ้ง"

"ได้ ๆ เสี่ยวเหล่ยเอาไปเลยลูก"

"ครับ ขอบคุณครับเถ้าแก่เนี้ย ถ้าผมหาเงินได้ผมจะมาอุดหนุนแน่นอนครับ"

ต้าเหล่ยจ้องมองถุงที่รับมาด้วยดวงตาที่แดงรื้น ของเหล่านี้สำหรับเขาคือลมหายใจที่สามารถต่อชีวิตคนได้

"จ้า ๆ อย่าคิดมากเลยพ่อหนุ่ม"

เถ้าแก่เนี้ยเห็นท่าทางของต้าเหล่ยก็หันไปสบตากับป้าหลี่ แม้ทั้งคู่ไม่เอ่ยคำใดแต่ก็เข้าใจอีกฝ่ายว่าเวทนาเด็กหนุ่มตรงหน้าแค่ไหน

หลังจากรับของมาป้าหลี่ก็พาต้าเหล่ยเดินข้ามถนนกลับไปที่ร้าน ต้าเหล่ยหอบของพะรุงพะรังเต็มสองแขน ทั้งผัก ทั้งหมู ทั้งลูกชิ้น ป้าหลี่จึง บอกให้ต้าเหล่ยเอาของไปเก็บได้เลย

เขาเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในซอยที่เขาทะลุมาในตอนแรก เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น ประตูบานใหญ่ที่อยู่ท้ายซอยก็ไม่มีร่องรอยของการเปิด ต้าเหล่ยก็รีบตั้งจิตเรียกใช้มิติที่ไร้ขีดจำกัด ของพะรุงพะรังในอ้อมกอดเลือนหายไปเก็บไว้ในพื้นที่ว่างเปล่าทันที

เขายืนพิงกำแพงหอบหายใจเบา ๆ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

"หมิงจู... โต้วโต้ว... รออีกหน่อยนะ พ่อมีของกินมาให้เจ้าแล้ว!"

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ถังต้าเหล่ยก็รีบเดินออกจากซอย มุ่งหน้ากลับไปยังร้านของชำป้าหลี่ด้วยหัวใจที่พองโตกว่าครั้งไหนๆ!