ตอนที่7

ตอนที่7

จวนเจิ้นเป่ยโหว

เวลาล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ทว่ายังไม่มีแม้แต่เงาของเผยฉางอันปรากฏขึ้นในจวน เขากลับหายไปไร้ข่าวสาร

ภายในเรือนที่เงียบงัน สายลมเย็นพัดเข้ามาแผ่วเบาต้องอาภรณ์เบาบางของหนิงหว่านชิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยลูบไล้แผ่วเบา นางยกสายตาขึ้นเล็กน้อยทอดสายตามองไปยังทิวทัศน์ที่คุ้นเคยนี้อยู่นิ่ง ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว นางจึงก้าวกลับมานั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะหนังสือ

ว่านเจียงก้าวเข้ามาด้านใน ในมือนางถือกล่องไม้ชิ้นหนึ่ง แล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าหนิงหว่านชิงแล้วเอ่ยขึ้น

“คุณหนูเราไปกันเถิด เจ้าค่ะ”

หนิงหว่านชิงพยักหน้ารับช้า ๆ มือเรียวยกขึ้นจับพู่กันแล้วเขียนใบหย่าขึ้นมาฉบับหนึ่ง เมื่อเขียนเสร็จแล้วนางวางพู่กันลง ทันใดนั้นด้านนอกก็พลันมีเสียงวุ่นวายเกิดขึ้น

หนิงหว่านชิงและว่านเจียงจึงก้าวออกไปนอกห้องเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก ทว่าภาพที่เห็นทำให้หนิงหว่านชิงกำมือแน่นเล็บนางจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซิบ ทว่าความเจ็บน้อยนิดนั้นไม่อาจเทียบกับความปวดร้าวในหัวใจของนางได้เลยแม้เพียงน้อยนิด

เบื้องหน้าคือร่างสูงโปร่งของเผยฉางอันผู้เป็นสามีของนางที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความกระวนกระวาย ท่าทางร้อนรน เขาตวาดสั่งเสียงดังสนั่น

“ไปตามหมอเร็วเข้า! ไปตามหมอมา!”

ในอ้อมแขนของเขาโอบอุ้มร่างบอบบางของไป๋ซูเหยาไว้แน่นในอ้อมกอด ดวงตาคมจ้องร่างบอบบางในอ้อมแขนไม่วางตา แม้กระทั่งคนรอบกายเขาก็ราวกับไม่มีตัวตนอยู่เลย ตอนนี้ในสายตาของเขานั้นจับจ้องอยู่ที่นางผู้เป็นรักแรกเท่านั้น

หนิงหว่านชิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ชาไปทั้งดวง ท่าทางและแววตาของเขาดูตกใจและใส่ใจนางมากเป็นพิเศษ

เผยฉางอันวิ่งผ่านหน้าหนิงหว่านชิงโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นนางเลย ในอ้อมแขนเขายังคงอุ้มร่างบอบบางของไป๋ซูเหยาไว้แน่นสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน

“ท่านโหว ใบหย่าเจ้าค่ะ”

หนิงหว่านชิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นใบหย่าให้เขาด้วยสีหน้าเย็นชา สำหรับเขานางพอแล้ว

เผยฉางอันขมวดคิ้วแน่นตวาดด้วยความหงุดหงิด

“ชิงชิงนางตอนนี้ซูเหยา นางบาดเจ็บเพราะช่วยชีวิตข้า! เจ้าก็อย่าก่อเรื่องวุ่นวายเลย!”

หนิงหว่านชิงยืนนิ่งแล้วจ้องมองไปยังสตรีร่างบอบบาง ในอ้อมกอดเขา ใบหน้านางซีดเซียวจนน่าสงสาร นางช่วยเขา เขาต้องตอบแทนนาง ผูกพันกันไปมาไม่จบสิ้น คนที่ควรไปก็คือตัวของนางเอง

ไป๋ซูเหยาที่นอนนิ่งในอ้อมกอดของเผยฉางอันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเล็กน้อยด้วยดวงตาแดงระเรื่อที่ไม่อาจปิดซ่อนความเจ็บปวดไว้ได้ มือเรียวกดลงบนแขนแกร่งของเขาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“พี่ฉางอัน… ข้าเจ็บ…”

น้ำเสียงของนางราวกำลังจะขาดใจ

เผยฉางอันหันกลับมามองสตรีในอ้อมแขน เขาพยักหน้ารับแล้วกำลังจะก้าวไป ทว่าสายตากลับไปสะดุดกับใบหย่าในมือของหนิงหว่านชิง ในใจรู้สึกหงุดหงิดเขาตวาดสั่งเสียงดังสนั่น

“จับตัวฮูหยินไปขังไว้ จนกว่าจะสำนึกผิด!”

เขาหันไปมองหนิงหว่านชิงด้วยดวงตาแข็งกร้าวแวบหนึ่ง แล้วหันหลังให้ทันทีหวังจะรีบพาไป๋ซูเหยาไปพักที่เตียงเร็ว ๆ

จู่ ๆ ความเจ็บปวดบีบรัดตรงหน้าท้องก็พลันปวดขึ้นจนขาของหลิงหว่านชิงไร้เรี่ยวแรง ร่างบางของหนิงหว่านชิงทรุดกายลงกองกับพื้นทันที ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจนนางยกมือขึ้นกุมหน้าท้อง นางสัมผัสได้ถึงเลือดที่กำลังไหลออกมาเปื้อนกระโปรงของนาง

“คุณหนู!”

ว่านเจียงอุทานด้วยความตกใจ นางร้องให้ออกมาจนน้ำตาอาบแก้มอ้าปากกำลังจะพูดกับบุรุษที่ยืนหันหลังนิ่งอยู่นั้น ทว่ามือเรียวของหนิงหว่านชิงจับมือนางไว้แน่น แล้วส่ายหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณ

หนิงหว่านชิงเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังสูงโปร่งของผู้เป็นสามีอย่างสิ้นหวัง

เผยฉางชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ทว่าร่างสูงนั้นกลับไม่ได้หันมามองนางเลย เขาก้าวจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานบ่าวรับใช้สองคนพร้อมกับแม่นมซานเหนียงก็ก้าวเข้ามาหาหนิงหว่านชิงพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฮูหยินเชิญเจ้าค่ะ”

“คุณหนู… เราไปจากที่นี่… กันเถิดเจ้าค่ะ…”

ว่านเจียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น นางกอดหนิงหว่านชิงแน่น ทว่า แม่นมซานเหนียงก็พลันพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เหล่าบ่าวไพร่ช่วยกันลาก ว่านเจียงออกไปจากตัวหนิงหว่านชิง

หนิงหว่านชิงมองว่านเจียงแล้วพยายามฝืนเอ่ยออกมาน้ำเสียงอ่อนแรง

“ไป…”

ว่านเจียงได้แต่พยักหน้ารับทั้งน้ำตา ร่างของนางถูกดึงออกมาจากร่างของคุณหนู นางจ้องไปยังร่างบอบบางของคุณหนูไม่วางตา รอยเลือดยังเป็นทางยาวตามร่างที่ถูกลากตัวไป

หนิงหว่านชิงไม่ได้ขัดขืนปล่อยแม่นมลากนางไปยังเรือนพรรชน หนิงหว่านชิงหัวเราะเยาะตัวเอง ครั้งนี้นางเลือกคนผิดแล้วจริง ๆ รักคนผิดแล้วจริง ๆ จากนี้นางไม่ต้องการเขาอีก

ร่างบอบบางของหนิงหว่านชิงถูกโยนเข้าไปในเรือนบรรพชน

ปัง! เสียงประตูถูกปิดดังสนั่น

ความมืดและความเย็นชึ้นเข้าปกคุมทั่วบริเวณ หนิงหว่านชิงกัดฟันขยับร่างกายไปพิงกับพนังห้อง ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนเล็กน้อยของตนเอง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลังจากนี้เจ้าจะมีเพียงแม่ แม่จะดูแลเจ้าเอง เจ้าอย่าได้กลัวไป นางเอ่ยขึ้นในใจขณะที่ก้มลงไปมองท้องที่นูนขึ้นมาน้อย ๆ นั้น

ในวินาทีนั้นนางรู้สึกถึงหน้าท้องที่กำลังบีบรัดนางรู้สึกทรมานยิ่งนัก จนแทบทนไม่ไหว ร่างบางพยายามลุกขึ้นแล้วก้าวไปยังประตูของเรือนพรรชน

“ช่วยด้วย… ช่วยด้วย…”

น้ำเสียงอ่อนแรงดังแผ่ว

ดวงตาของนางค่อย ๆ มืดลง ก่อนจะหมดสตินางก็พลันเห็นเงาร่างสูงโปร่งวิ่งเข้ามาหานาง น้ำเสียงของเขาดังแว่ว

“หว่านชิง หว่านชิง อดทนไว้นะ”

น้ำเสียงนั้นช่างเบาเหลือเกิน แล้วสตินางก็พลันดับวูบไปในทันที

….