บทที่ 4 แดดดี๊? - 2

"คนนี้หรอจ้ะเด็กดี"

หญิงมีอายุเพ่งมองชายในภาพ ก่อนจะพยักหน้า เพราะทั้งเมืองไม่มีใครที่ไม่รู้จักชายหนุ่มในภาพ

"ชื่อคุณเดม บ้านอยู่มุมถนนถัดไปนั่นเอง ว่าแต่มากันสองคนหรอจ้ะ อันตรายนะลูก ป้าไปส่งไหม"

พิจารณาเด็กสองคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อโค้ทวีน้ำตาลอ่อนและแว่นดำราคาแพง ที่หน้าคล้ายกันราวกับแกะต่างกันแค่เพศ ก็กลัวว่าจะอันตรายเกินไปหากปล่อยให้เดินกันตามลำพัง

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ ไปเถอะเจย์"

"อื้ม"

เด็กน้อยทั้งสองเดินตรงไปตามจุดหมาย ผู้คนตามทางก็มองกันอย่างนึกเอ็นดูพลางเป็นห่วง เจย์เดนและเจนนี่เดินไปสักพัก ก็พบกันคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่มุมสุดของซอย

"นี่ต้องเป็นบ้านแดดดี๊แน่เลยเจน"

เด็กน้อยพยักหน้า ยังไม่ทันที่จะได้หาวิธีเข้าไปได้ รถคันหรูก็ขับเข้ามาใกล้ ประตูบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ

เด็กน้อยทั่งสองมองตามรถสีดำขลับตาวาว ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้กันและกัน วิ่งเตาะแตะผ่านประตูเข้าไปทันที

เดมที่พึ่งกลับมาจากบริษัท ลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้า ยังไม่ทันที่ขสจะก้าวเข้าไปในบ้าน เสียงเล็กๆที่ประสานกันก็ดังขึ้นเรียกความสนใจ

"แดดดี้!/แดดดี้!"

ใบหน้าคมหันมองตามเสียงจากทางด้านหลัง เด็กแฝดชายหญิงกำลังวิ่งหน้าตั้งมาทางนี้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกอดขาสองข้างเอาไว้แน่น

"พวกเธอเป็นใคร"

คิ้วหนาขมวดมุ่น เขานั่งยองลูบหัวเด็กทั้งสองและถามเสียงเรียบด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าใครปล่อยลูกหลานมาวิ่งเล่นลำพังแบบนี้

"พวกเราเป็นเบบี๋ของแดดดี้ไงครับ"

เด็กชายโพล่งขึ้น

"ใช่ค่ะ ต่อไปมัมมี๊จะได้ไม่เหงาสักที"

คำพูดของเด็กหญิงยิ่งทำให้เดมงุนงง นี่มันลูกเต้าเหล่ากอใครกันล่ะเนี่ย ถึงได้เที่ยวเรียกคนอื่นว่าพ่อไปทั่วแบบนี้

"เจย์! เจน!"

ทั้งสามหันไปมองด้านหลัง ก่อนนัยน์ตาคมของเดมจะเบิกกว้าง

"มัมมี๊!"

เด็กทั้งสองร้องประสานเสียง วิ่งโผไปกอดผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง

"เจนิวา?"

เดมยืนขึ้นช้าๆ เขามองหญิงสาวที่ปรากฎตัวตรงหน้านิ่งค้าง แม้จะผ่านไปถึงห้าปี แต่ใบหน้าของเธอยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว

"พี่เดม"

นัยน์ตาสวยสั่นคลอน แต่ก็แค่แป๊ปเดียว แทนที่เธอจะสนใจชายตรงหน้าที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี เธอก้มลงมองลูกชายและลูกสาวด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำ

"แม่บอกว่ายังไง!"

เสียงดุดังขึ้นจนเด็กน้อยทั้งสองสะดุ้ง ปล่อยมือจากเธอด้วยความกลัว

"ถอดแว่นออกเดี๋ยวนี้"

เสียงเย็นๆจากผู้เป็นแม่ ทำให้เด็กน้อยรีบถอดแว่นตาออกทันที

"อยากโดนลงโทษใช่ไหม เจย์เดน เจนนี่!"

"มัมมี๊"

เจย์เดนเรียกเธอเสียงอ่อยพร้อมกับเบะปาก

"ทำผิดแล้วยังจะร้องไห้อีก ทำไมถึงไม่ฟังที่แม่บอก!"

อารมณ์ของเธออ่อนไหวเป็นอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดุลูกรุนแรงขนาดนี้ หากเธอไม่ตามจีพีเอสมา หรือมาช้ากว่านี้ ลูกๆของเธอก็ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง

"ฮืออออ!"

เจนนี่ปล่อยโฮเสียงดัง ยกมือขึ้นขยี้ตาที่น้ำตาไหลเป็นทาง จนเจย์เดนที่พยายามอดกลั้นก็ถึงกับน้ำตาไหลตาม

"ฮึก!"

เด็กน้อยสะอื้นอย่างน่าสงสาร จนเดมที่พึ่งรู้สึกตัวก็รีบก้าวเข้ามาทันที

"ใจเย็นๆก่อนเถอะ เด็กกลัวหมดแล้ว"

เขานั่งยองลงกับพื้น ควักลูกอมรสหวานออกมาจากกระเป๋า และยื่นให้เดฌกน้อยทั้งสองคนละเม็ด

"ลุงให้ครับ"

เจย์เดนค่อยๆยื่นอุ้งมือน้อยไปรับมาไว้ในมือ ตามด้วยเจนนี่ที่หยุดร้องไห้และแกะลูกอมใส่ปาก มือหนาวางลงบนหัวเล็ก และลูบเบาๆด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง

เขามองใบหน้าสวยที่หลบเขาเล็กน้อย เธอไม่แม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำ

"กลับมาแล้วหรอ"

เธอพยักหน้า

"ค่ะ คุณสบายดีนะคะ"

เดมชะงัก กับสรรพนามที่ดูห่างเหินจากริมฝีปากเล็ก เวลาห้าปี เธอกับเขาก็กลายเป็นคนที่แทบไม่รู้จักกันอย่างนั้นสินะ

"พี่สบายดี สบายดีไหม"

"สบายดีค่ะ เจย์เดน เจนนี่ ไหว้คุณลุงเค้าสิลูก คุณลุงเดม แฟนน้าน้ำตาล"

ประโยคของเธอทำให้เดมชะงักอีกครั้ง เพราะเขาไม่รู้จะปฏิเสธหรือแสดงท่าทางยังไงกับสิ่งที่เธอพูดออกมา เด็กน้อยทั้งสองหันมองหน้ากันด้วยความงุนงง

"แดดดี๊จะเป็นแฟนน้าน้ำตาลได้ไงครับ ในเมื่อแดดดี๊เป็นแฟนมัมมี๊"