บทที่ 4 แดดดี๊? - 1

บทที่ 4

แดดดี๊?

"เด็กๆวันนี้อย่าดื้อนะลูก แม่ต้องออกไปซื้อยาบำรุงมาให้คุณปู่ทวด"

เจย์เดนและเจนนี่พยักหน้ารับหงึกหงัก เช้านี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย ปรีชา นาธาน และน้ำตาล ต่างออกไปทำงานและไปข้างนอกกันหมด ทำให้วันนี้ทั้งวันคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบเชียบ มีเพียงเธอและลูก และคุณปู่อย่างสิระที่อยู่ด้านบน

"มัมมี๊เดินทางปลอดนะครับ"

"ดูแลตัวเองดีๆนะคะ"

"เดี๋ยวแม่รีบกลับนะจ้ะ"

เธอลูบหัวลูกชายและลูกสาว ขับรถออกจากบ้านโดยมีเด็กน้อยทั้งสองยืนโบกมือบ้ายบายข้างๆประภา

"คุณหนู ไปเล่นที่สวนรอไหมคะ เดี๋ยวป้าไปทำขนมเค้กให้"

เด็กน้อยตอบตกลงทันใด เมื่อประภาเข้าไปจัดการขนมในครัว เด็กน้อยทั้งสองคนก็รีบไปเปลี่ยนชุดทันที โค้ดสีน้ำตาลอ่อนตัวยาวถูกสวมทับเสื้อผ้าปกติ เด็กน้อยหยิบแว่นตามาใส่คนละอัน และไม่ลืมที่จะเปิดกล่องเล็กๆที่มีรูปของผู้เป็นแม่และเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา

"ไปกันเถอะเจน"

หนุ่มน้อยขยับแว่นตา หันมองน้องสาวอย่างจริงจัง

"ไปกันเจย์"

"พี่เดม พรุ่งนี้ไปงานประมูลของไดม่อนพาเลซกันนะคะ น้ำตาลมีของที่อยากได้เยอะแยะเลย"

มือเล็กกอดลำแขนหนาของคู่หมั้นหนุ่มอย่างเดมไว้อย่างออดอ้อน เข้าปีที่ห้าแล้วที่ทั้งสองคนมีสถานะเป็นคู่หมั้น เป็นที่รู้กันทั้งเมือง ความเหมาะสมทั้งสองครอบครัว หน้าตา ฐานะ เป็นที่เลื่องลือกันไปทั่ว

"พี่มีงานต้องทำ"

เสียงเรียบๆบวกกับการจดจ่อหน้าจอไอแพด ทำให้น่ำตาเบะปากเล็กน้อย แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ ตลอดห้าปีที่หมั้นหมายกันมา เดมมักเป็นคนเฉยชากับทุกสิ่ง ไม่ว่าน้ำตาลจะพูดหรือทำอะไร เขาก็ยอมไปเสียหมด หรือไม่ก็แค่บอกปัดเสียงเรียบแบบครั้งนี้

"อ้อจริงสิ เจนิวากลับมาแล้วนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีหน้ากลับมา ทั้งๆที่ทำให้ครอบครัวต้องขายหน้าไปขนาดนั้น"

มือที่กำลังเลื่อนดูงานชะงัก เจนิวากลับมาแล้วงั้นหรอ ตลอดห้าปีที่เธอจากไป ข่าวคราวหรือการติดต่อของเธอก็หายไปด้วย เหมือนกับว่าการมีอยู่ของเธอไม่ใช่เรื่องจริง

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

เดมถามเสียงเรียบ

"น่าจะสามสี่วันแล้วมั้งคะ แต่พึ่งโผล่หัวมาบ้านเมื่อวาน ไม่รู้ไปเสเพลนอนกับคนแปลกหน้ามาอีกรึเปล่า แหวะ!"

น้ำตาลที่เผลอพูดจาไม่ดีจนสายตาคมเหลือบมองเป็นเชิงไม่ชอบใจ ก็รีบซบหัวไปบนไหล่หนาอย่างเอาใจ

"ก็จริงหนิคะ ไอ้เด็กไม่มีพ่อสองคนนั่นก็ด้วย น่าสงสารจริงๆ ดันมาเกิดกับคนแบบเจนิวา คงได้เลือดกันมาเต็มๆ"

"สองคน?"

ตอนที่เจนิวาจากไป เขาไปช้าแค่ก้าวเดียว รู้ตัวอีกทีเธอก็หายไปจากคฤหาสน์วัฒณพานิชอย่างไร้ร่องรอย ด้วยข่าวการท้องแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หรือเธอแต่งงานใหม่จนมีลูกอีกคนงั้นหรอ

"ค่ะ เด็กแฝดน่ะค่ะ น้ำตาลทนมองหน้าสามแม่ลูกพวกนี้ไม่ได้ เลยต้องออกมาหาพี่ เหอะ ไม่รู้จะกลับมาทำไม อยากจะใช้ข้ออ้างดูแลปู่มาให้ลูกได้สมบัติล่ะสิไม่ว่า"

น้ำตาลค่อนแขวะอย่างรังเกียจ ตั้งแต่จำความได้ เจนิวาก็เหม่อนกันนางร้ายในละครหลังข่าวที่แย่งทุกอย่างไปจากเธอ น้ำตาลทำได้แค่เป็นคนที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในปีกเล็กๆของคฤหาสน์วัฒณพานิช ต่างกับเจนิวาที่ได้รับความรัก ความเอาใจใส่ อิสระ และชื่อเสียงของคุณหนูประจำตระกูลวัฒณพานิชอย่างออกหน้าออกตา ดีที่ปรีชาผู้เป็นพ่อยังรักและเอาใจใส่เธอ พี่ชาย และแม่มากกว่าให้ความสำคัญสองแม่ลูกนั่น

"งานประมูล เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปรับ"

"เย้! รักพี่เดมที่สุดเลย"

หน้าสวยซบลงบนอกหนาด้วยยิ้มกว้างอย่างพอใจ เห็นทีการเลือกซื้อชุดเดรสสำหรับงานประมูลเพชร เธอคงจะน้อยหน้าใครไม่ได้ เพราะคู่หมั้นเป็นถึงหนุ่มหล่อผู้เพรียบพร้อมจากตระกูลใหญ่ 'พัฒชรเดโช' ที่รวยเป็นอันดับ 3 ของประเทศที่ใครๆก็นับหน้าถือตา

อีกอย่าง เธอจะได้ให้นังคนชั้นต่ำอย่างเจนิวสได้เห็น ว่าระหว่างเธอและแม่เลี้ยงเกี่ยวที่ท้องป่องไร้พ่อไร้ราคาแบบนั้น ยังเอามาเทียบกับเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

"เคยเห็นผู้ชายคนนี้ไหมครับ"

มือเล็กชูภาพใบเดียวที่มีอยู่ ถามคนตางทางด้วยสีหน้าจริงจัง