บทที่ 1

ตอนที่ฉันถูกศัตรูสับแยกร่างอย่างโหดเหี้ยม สามีกำลังพา “รักแรก” ของเขาไปตรวจติดตามอาการ

ฉันโทรหาเขา ขอให้ช่วย แต่เขากลับพูดว่า

“จะแกล้งอะไรอีก ยังเล่นมุกพวกนี้ไม่พอหรือไง? ถ้าแน่จริงก็ไปตายให้ดูสักครั้งสิ!”

ห้าวันต่อมา บนโต๊ะผ่าตัดของเขามี “หัวใจ” ดวงหนึ่งที่ยังสดใหม่

เขาให้ความร่วมมือกับตำรวจอย่างเต็มที่ และวิเคราะห์ได้ว่าหัวใจดวงนั้นเป็นของผู้หญิงอายุน้อย วิธีการคือควักหัวใจออกจากร่างทั้งเป็นอย่างโหดเหี้ยมที่สุด

แต่มีอย่างเดียวที่เขาวิเคราะห์ไม่ออก—คนที่ถูกควักหัวใจ คือฉันเอง…ภรรยาที่เขาเกลียดที่สุด

······

ก่อนเริ่มผ่าตัดหัวใจในโรงพยาบาล พยาบาลพบว่าในตู้แช่อุณหภูมิต่ำมีหัวใจเพิ่มมาอีกดวง

ดวงที่เก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ คือหัวใจสำหรับปลูกถ่ายของผู้ป่วย

แต่อีกดวงที่เริ่มเน่าเปื่อย…คือหัวใจของฉัน

ฆาตกรควักหัวใจออกมา แล้ววางมันลงในตู้แช่ของโรงพยาบาลอย่างท้าทาย

พยาบาลสาวๆ ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน กลิ่นเนื้อเน่าคละคลุ้งจนพวกเธอแทบจะอาเจียน

และสามีของฉันฟีรัส ในฐานะแพทย์ประจำแผนก จำเป็นต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ตลอดเวลา สังเกตลักษณะของหัวใจ เพื่อช่วยตำรวจคลี่คลายคดี

ฟีรัสสวมหน้ากากซ้อนกันหลายชั้น ฝืนกลั้นความคลื่นไส้ที่ตีขึ้นจากท้อง แล้วก้มดูหัวใจของฉันอย่างละเอียด

ฉันเหมือนย้อนกลับไปยังวันเกิดเหตุ มีดปลายแหลมค่อยๆ กรีดแหวกหน้าอกฉันทีละน้อย เจ็บจนร้องไม่ออก

ตอนที่ปลายนิ้วแตะโดนหัวใจของฉัน มือของฟีรัสชะงักไปวูบหนึ่ง แล้วหน้าอกก็แล่นเจ็บแปลบเป็นระลอกๆ

ฟีรัส…คุณรู้แล้วหรือยัง ว่านี่คือหัวใจของฉัน?

ไม่ถึงสิบนาทีฟีรัสก็ถอดหน้ากากออก แล้วสรุปผลอย่างหนักแน่น

“จากการเจริญเติบโตของหัวใจ เจ้าของหัวใจน่าจะเป็นผู้หญิงอายุน้อย อายุราวๆ 24–28 ปี”

“ขอบนอกของหัวใจมีร่องรอยเป็นปื้นด่างชัดเจน แต่จากสภาพทางสรีรวิทยาต่างๆ หัวใจดวงนี้ถูกบังคับควักออกมาตอนที่ผู้ตายยังมีปฏิกิริยาของสิ่งมีชีวิตอยู่”

“พูดง่ายๆ คือ…ควักหัวใจจากร่างทั้งเป็น”

พยาบาลพากันอุทานลั่น จะควักหัวใจจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไงกัน!

“คนร้ายเป็นปีศาจหรือไง! แถมยัง****อีก!”

ตำรวจที่มาถึงที่เกิดเหตุก็ตกใจกับคำพูดของฟีรัส พวกเขารีบกางแนวกั้น รักษาสถานที่เกิดเหตุไว้ทันที

“เป็นตำรวจสืบสวนมาหลายปี คดีแบบไหนก็เจอมาแล้ว แต่ควักหัวใจจากร่างทั้งเป็น…นี่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก”

“กล้าฆ่าคนแล้วยังเอาหัวใจมาใส่ตู้แช่ของโรงพยาบาล แถมยังลบภาพจากกล้องที่เกี่ยวข้องได้หมด…”

“คนๆ นี้ไม่ใช่คนในโรงพยาบาล ก็ต้องเป็นคนที่คุ้นเคยกับโรงพยาบาลมาก”

พยาบาลคนหนึ่งที่หน้าซีดถามเสียงสั่น “แล้วคนร้ายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรคะ?”

ฟีรัสจ้องหัวใจที่เป็นปื้นด่าง ก่อนพูดเสียงต่ำ “มีได้แค่ความเป็นไปได้เดียว…คนร้ายกำลังท้าทายและแก้แค้น”

พยาบาลสาวๆ ต่างมองหน้ากันอย่างหวาดผวา ไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่อ

ในโรงพยาบาลมีญาติคนไข้มาป่วนบ้างเป็นครั้งคราว แต่แผนกหัวใจของพวกเธอความสัมพันธ์ระหว่างหมอกับคนไข้ดีมาก ไม่เคยมีเหตุวุ่นวายแบบนั้นเลย

ดังนั้น…ฟีรัส คุณจะรู้ความจริงที่อยู่เบื้องหลังเมื่อไหร่กันแน่?

นอกแนวกั้นตำรวจจู่ๆ ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นชุด หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาอย่างยนตรชัยเดินเข้ามาจากหน้าประตู

“สมกับเป็นมือมีดหนึ่งของแผนกหัวใจ ตอนนี้ทำงานหมอนิติเวชได้ด้วยแล้วเหรอ?”

ฟีรัสถอดหน้ากากแล้วเดินออกไป เปิดทางให้แพทย์นิติเวชของฝ่ายสืบสวนเข้ามาตรวจซ้ำอย่างละเอียด

เจอเพื่อนเก่า ยนตรชัยยกกำปั้นทุบไหล่ฟีรัสเบาๆ พลางพูดว่า “ช่วงก่อนฉวีวรรณยังชวนฉันว่าอีกไม่กี่วันจะไปงานวันเกิดนายอยู่เลย ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันในคดีแทน”

“อย่าพูดถึงเธอกับฉัน…น่าขยะแขยง”

ยนตรชัยชะงักไปชัดๆ “พวกนายยังไม่ดีกันอีกเหรอ…เรื่องน้องสาวนายมันเป็นอุบัติเหตุ ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าเก็บมาคิดมากเลย”

พูดจบ ยนตรชัยก็หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเอกสาร “พูดถึงฉวีวรรณแล้วฉันนึกขึ้นได้—ไม่กี่วันก่อนเธอส่งตัวเลขประหลาดๆ มาชุดหนึ่ง ฉันนึกว่าเป็นเบอร์โทร แต่โทรไม่ติดเลย นายลองดูไหม?”

ยนตรชัยยื่นหน้าจอแชตให้ฟีรัสดู ฟีรัสเหลือบมองแค่แวบเดียวก็เบือนสายตาอย่างเย็นชา

“เธอเฝ้าอยู่บ้านทุกวันเหมือนคนเสียสติ ไม่ก็โทรมาบอกว่าจะตายแล้ว ไม่ก็พูดอะไรแปลกๆ”

“ครั้งนี้ก็แค่จะเรียกร้องความสนใจจากฉัน เลยตั้งใจส่งข้อความมั่วๆ ไปหานาย…ตลกสิ้นดี! วันไหนหมอวินิจฉัยว่าเธอเป็นโรคประสาทจริงๆ ฉันก็ไม่แปลกใจหรอก”

ฉันที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดคมกริบแทงทะลุ เจ็บจนหายใจไม่ออก

ที่แท้ในสายตาเขา ฉันก็เป็นแค่คนประสาทที่เอาแต่คลุ้มคลั่งคนหนึ่ง…

ทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเขา กลับถูกมองเป็นแค่ลูกไม้เพื่อเรียกร้องความสนใจ

ฟีรัส…ฉันอยู่ข้างคุณมาตลอดสิบปีเต็ม

ทั้งหมดนี้ยังสู้ผู้หญิงอย่างจิราภา ที่เคยทิ้งคุณไปในวันนั้นไม่ได้จริงๆ เหรอ?

ยนตรชัยยังคงไม่สบายใจ “ฉวีวรรณไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้นะ นายไม่ลองโทรไปถามเธอดูหน่อยเหรอ ว่าตัวเลขพวกนั้นหมายความว่าอะไร?”

“นายเป็นโรคอาชีพหนักไปหน่อย คำพูดของคนประสาทนายก็เชื่อด้วย”

ถูกยนตรชัยพูดจนรำคาญ ฟีรัสเลยหยิบมือถือออกมา แล้วส่งเสียงข้อความไปหลายอันด้วยท่าทีรังเกียจสุดๆ

“เธอเอาแต่พูดว่าตายๆ ทั้งวัน แล้วทำไมไม่เห็นไปตายจริงสักที?”

“ว่างนักก็ไปหาหมอซะ อย่ามาหาเรื่องส่งข้อความก่อกวนเพื่อนฉันทั้งที่ไม่มีอะไร แบบนี้มีแต่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงกว่าเดิม!”

ฟีรัส…ครั้งนี้ฉันไม่ได้โกหกคุณ…

ฉันตายแล้วจริงๆ

หัวใจที่โผล่มาบนโต๊ะผ่าตัดของคุณ…มันคือหัวใจของฉันเอง…