ตราบดวงใจไม่ลืมรัก (Mpreg)

ท้องฟ้าในกรุงเทพฯ ถูกแต่งแต้มด้วยแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ขณะที่พรีม หรือ ภูมิรพี ธนเศรษฐ์พิทักษ์ก้าวเท้าขึ้นไปบนรถไฟขบวนที่มุ่งหน้าสู่ภาคใต้ ชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปในทางที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ภายในรถไฟ ภูมิรพีนั่งลงบนที่นั่งริมหน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากกรุงเทพฯ ในใจของเขารู้สึกถึงความตื่นเต้นที่จะได้ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาอย่างที่เขาต้องการ เขาไม่อยากใช้ชีวิตลูกคุณหนูที่ไม่เคยทำอะไรด้วยตัวเองเลย แม้กระทั่งการไปโรงเรียนยังต้องมีคนขับรถคอยรับส่งอยู่ทุกวัน ทั้งๆ ที่ตอนนี้การคมนาคมในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพก็สะดวกสบายมากพอ แต่คุณภูเบศวร์พ่อของเขาก็กลัวลูกชายคนเดียวลำบาก พอจบ ม.6 เขาจึงขอพ่อขับรถไปเรียนเอง และขอไปอยู่หอนอกแต่คุณภูเบศวร์และคุณพิมพ์ผกาผู้เป็นแม่ก็ไม่อนุญาต เขาเลยตั้งใจที่จะสอบมหาวิทยาลัยที่ไกลบ้านตอนแรกคุณพ่อของเขาไม่ยอม แต่ก็จะยอมให้เขามาเรียนต่างจังหวัดได้ถ้าเขายอมมาอยู่ที่บ้านเพื่อนของท่าน คุณภูเบศวร์ตัดสินใจส่งเขาไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในสงขลา และเขาจะต้องไปอาศัยอยู่กับเพื่อนของพ่อที่เป็นเจ้าของโรงแรมใหญ่

“อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใหม่ทั้งหมด” ภูมิรพีคิดในใจ มือของเขาแน่นจับกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตักอย่างไม่รู้ตัว ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านไปในสมอง ทั้งการเรียนที่ต้องปรับตัว ทั้งการใช้ชีวิตในเมืองที่ไม่คุ้นเคย และการต้องอยู่กับคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

เสียงประกาศจากลำโพงแจ้งว่ารถไฟกำลังเข้าสู่สถานีสุดท้ายในจังหวัดสงขลา ภูมิรพีตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อคิดถึงการพบเจอคนใหม่ๆ รวมถึงเพื่อนของพ่อที่เขาเคยพบไม่กี่ครั้งในสมัยเด็ก รถไฟจอดนิ่งในสถานีภูมิรพีลุกขึ้นหยิบกระเป๋าและเตรียมตัวที่จะลงจากรถไฟ การเดินทางครั้งนี้ก็เหมือนกันเขาขอเลือกที่จะนั่งรถไฟแทนการนั่งเครื่องบินหรือให้ที่บ้านมาส่ง โชคดีที่บังเอิญคุณแม่กับคุณพ่อของเขาต้องไปติดต่อธุรกิจที่ต่างประเทศ เลยเป็นโอกาสดีที่เขาได้เริ่มผจญภัยครั้งแรก

เมื่อก้าวลงจากรถไฟ เขาถูกต้อนรับด้วยอากาศที่อุ่นอบอ้าวของภาคใต้ ท้องฟ้าครามสดใสและมีลมทะเลพัดเข้ามาเบาๆ ขณะเขามองไปรอบๆ และพบว่ามีชายคนหนึ่งยืนรออยู่ ชายคนนั้นยิ้มให้พรีมอย่างเป็นมิตร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแต่ก็ดูอบอุ่น

“น้องพรีมใช่ไหม ลุงนนท์นะเป็นเพื่อนของพ่อเธอเอง” สิทธินนท์ ธาราสิทธิ์ คือผู้ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ยินดีต้อนรับสู่สงขลา นี่จะเป็นบ้านของเธอจากนี้ไป”

ภูมิรพียิ้มเล็กน้อยและตอบกลับอย่างเกร็งๆ “ใช่ครับลุงนนท์ ผมพรีมครับขอบคุณที่มารับผมนะครับ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก บ้านของฉันก็คือบ้านของเธอตั้งแต่นี้ไป” สิทธินนท์พูดพร้อมกับยื่นมือออกมารับกระเป๋าของพรีม

ภูมิรพีพยักหน้าและส่งกระเป๋าให้พร้อมกับก้าวเดินตามสิทธินนท์ไปที่รถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล รถยนต์หรูหราและสะดวกสบายที่ทำให้ภูมิรพีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าบ้านที่เขาจะอยู่ชั่วคราวนี้จะหรูหราและสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ระหว่างทางที่รถขับออกจากสถานี สองข้างทางมีทั้งต้นปาล์มและวิวทะเลที่สวยงาม สร้างความประทับใจแรกให้กับภูมิรพีอย่างมาก มันทำให้ภูมิรพีรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ในใจของภูมิรพี เริ่มรู้สึกว่าการมาอยู่ที่นี่อาจไม่แย่อย่างที่คิด และเขาก็พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สงขลาแล้ว

“เธออาจจะต้องปรับตัวกับหลายๆ อย่างที่นี่นะพรีม สงขลาเป็นเมืองที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว อาจจะไม่เหมือนกรุงเทพฯ ที่เธอเคยอยู่” สิทธินนท์พูดขณะที่มองดูถนนข้างหน้า

ภูมิรพีตอบกลับด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความคาดหวัง “ผมว่าผมพร้อมแล้วล่ะครับ ถึงแม้ว่าจะไม่คุ้นเคย แต่ผมก็อยากลองเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ”

สิทธินนท์ยิ้มบางๆ และตอบกลับ “ดีแล้วล่ะ อย่ากังวลมากเกินไป เธอจะต้องชอบที่นี่แน่นอน”

บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทะเลที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ภูมิรพีมองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์ เห็นท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากส้มเป็นชมพูขณะที่ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ตกดิน บ้านหลังนี้มีดีไซน์ที่ผสมผสานระหว่างความสมัยใหม่และมีกลิ่นอายของความเป็นบ้านพักริมทะเลด้วย ภูมิรพีรู้สึกทึ่งกับความสวยงามและความกว้างขวางของที่นี่

สิทธินนท์จอดรถที่หน้าบ้านและก้าวลงจากรถก่อนจะพาภูมิรพีเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเบาๆ ทำให้ภูมิรพีรู้สึกผ่อนคลาย เขาเดินตามนนท์เข้าไปในบ้านที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้และผ้าใบสีอ่อน ทุกอย่างดูอบอุ่นและเข้ากับบรรยากาศริมทะเลอย่างลงตัว

“นี่เป็นห้องนั่งเล่น และตรงนั้นเป็นห้องครัว ถ้าเธอหิวหรืออยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกฉันได้เลย” สิทธินนท์พูดพลางชี้ไปยังห้องครัวที่อยู่ไม่ไกล

ภูมิรพียิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้า “ขอบคุณครับลุงนนท์… บ้านลุงสวยมากเลยนะครับ”

สิทธินนท์ยิ้มรับ “ขอบคุณมาก นี่เป็นที่ที่ฉันพักผ่อนและใช้ชีวิตมาเกือบครึ่งชีวิตแล้ว”

สิทธินนท์พาภูมิรพีขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ที่นั่นมีห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเขา ห้องนอนของภูมิรพีมีหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวทะเลได้ชัดเจน ลมเย็นๆ พัดเข้ามาในห้องสร้างความรู้สึกสดชื่น

“นี่คือห้องของเธอ พรีม ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกฉันได้เลย” ลุงนนท์กล่าวก่อนจะยืนรอที่ประตู

ภูมิรพีมองไปรอบๆ และรู้สึกอบอุ่น อย่างประหลาด“ขอบคุณมากครับลุงนนท์ ผมคิดว่าผมจะชอบที่นี่มากๆ แน่ๆ“

สิทธินนท์ยิ้มให้ภูมิรพีและปิดประตูเบาๆ เพื่อให้เขาได้พักผ่อนหลังจากการเดินทางอันยาวนาน ภูมิรพีเดินไปที่หน้าต่างและมองออกไปยังทะเลที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ สายลมทะเลพัดเข้ามาเบาๆ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งนี้