ตรวนร้อน ซ่อนใยรัก (The Uncontrollable Feeling)

“จะมาดี ๆ หรือจะให้ฉันลากมา?” กระแสเสียงนั้นมีความคุกคามและข่มขู่

คนบ้าอะไรไม่รู้! ชอบใช้กำลังอยู่เรื่อย!

หญิงสาวเดินลากเท้าไปยังหน้าโต๊ะเครื่องแป้งตามความปรารถนาของคนที่อยู่ในฐานะ ‘เจ้านาย’ พ่วงตำแหน่ง ‘เจ้าหนี้’ ไม่ว่าเขาจะถือตัวเองว่าอยู่สถานะไหน ก็ดูเหมือนเขาจะมีอำนาจเหนือเธออยู่ดี พอไปถึง มือใหญ่ก็กดไหล่บอบางทั้งสองข้าง บังคับให้นั่งลงที่เก้าอี้ซึ่งตั้งอยู่หน้ากระจก ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบกล่องบางอย่างที่วางอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขึ้นมา โดยมีสายตากลมโตจับจ้องทุกการกระทำทุกอย่างของเขาผ่านกระจกเงา จนกระทั่งเห็นว่าเขาหยิบสร้อยเส้นหนึ่งของมา แล้วสวมเข้าที่ลำคอระหง

พอสวมเสร็จและร่างสูงถอยออกไปนั่นแหละ ฉันจึงมีโอกาสได้สังเกตว่า สิ่งประทับอยู่บนต้นคอมันไม่ใช่สร้อย แต่เป็นโช้กเกอร์ที่ถูกออกแบบมาให้เป็นหนังสีดำ มีหมุดสีเงินแกะสลักเป็นดวงดาวเล็ก ๆ ปักเรียงกันเป็นแถว ดูเหมือนปลอกคอสัตว์เลี้ยงที่ถูกดัดแปลงมาให้กลายเป็นเครื่องประดับซะมากกว่า

ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามหมุดเงินรูปดาว จ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกยอกแปลบในใจ ไอ้เครื่องประดับชิ้นนี้ ทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็นสัตว์เลี้ยงเชื่อง ๆ ของอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก “นี่มันอะไรกันคะ?”

“เครื่องเตือนความจำ”

“เครื่องเตือนความจำ?”

“เครื่องเตือนความจำที่บอกว่าเธอคือสมบัติของฉัน เป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน” หัวใจดวงน้อยตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่เลื่อนสายตาไปสานสบกับดวงตาคู่คมของเขา แม้จะไม่ได้สบตากันตรง ๆ แต่ก็เหมือนมีกระแสไฟอ่อนแล่นผ่านไปทั่วร่าง นี่ชายหนุ่มคิดจะเปลี่ยนให้เธอกลายเป็นสัตว์เลี้ยงจริง ๆ หรือ?

“ไม่เอานะคะ” ร่างเล็กดีดกายลุกขึ้นหันไปเผชิญหน้ากับเขา ความโมโหที่มีต่อตัวเองดูจะมีมากกว่าความไม่พอใจกับการกระทำของเขา เธอเป็นบ้าอะไร? เธอมีความสุข... พึงพอใจที่ถูกกดให้อยู่แทบฝ่าเท้าของเขาอย่างนั้นเหรอ? ไร้ศักดิ์ศรีชะมัด!

ชายหนุ่มจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้มั่น ก่อนหมุนให้หันไปยังกระจกเงาบานนั้นอีกครั้ง โดยมีร่างสูงของเขายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ปลายนิ้วแข็ง ๆ ของเขาเคลื่อนมาบังคับปลายคางของมนเอาไว้จากด้านหลัง เพื่อเธอหันหน้ามองภาพที่สะท้อนอยู่บนกระจก โน้มใบหน้าลงมากระซิบเสียงเหี้ยมเกรียมที่ข้างหูของฉัน “มองตัวเองดี ๆ แล้วจำเอาไว้ ไม่ว่าฉันอยากจะให้เธออยู่ในสถานะอะไรเธอก็ต้องอยู่ เพราะฉันคือเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ”

หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบที่ทรวงอกข้างซ้าย ไม่ใช่เพราะคำพูดเหยียบย่ำเท่านั้นหรอก แต่เพราะทันทีที่เขาพูดจบ ชายหนุ่มก็กางฝ่ามือกอบกุมเต้าทรวงข้างนั้นของเธอ แล้วออกแรงบีบเคล้นแรง ๆ เพื่อเป็นการย้ำคำพูดของตัวเอง

“ถ้าฉันเห็นเธอถอดมันออกโดยไม่ได้รับอนุญาตล่ะก็... เตรียมตัวรับบทลงโทษจากฉันได้เลย”

“โอ๊ย!” หญิงสาวสะดุ้งและร้องออกมาเบา ๆ เพราะเขาเล่นจบคำพูดด้วยการประทับริมฝีปากลงมาบนลาดไหล่ แล้วขบเม้มด้วยไรฟันอย่างไม่เบานัก ก่อนที่ริมฝีปากและปลายลิ้นของเขาจะทำการปลอบประโลมเนื้อบริเวณนั้น ที่บัดนี้คงกลายเป็นรอยฟันเขาแล้วแน่ ๆ ความรู้สึกเสียวปลาบแล่นจากจุดที่ริมฝีปากของเขาฝังอยู่ และกระจายไปทั่วร่าง