ดีลลับหลังเลนส์ #Behind the spotlight

ลิ้นหนาถูกสอดใส่เข้ามาในโพรงปากสาว ไม่ว่าจะหลบเลี่ยงไปไหนลิ้นสากก็จะไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กให้จนมุม ไม่พอจะรุกเร้าอย่างหนักหน่วงชนิดที่ว่าห่างไกลความละมุนละม่อมมากโข แต่กระนั้นฉันก็ชอบ!! ยอมปล่อยตัวปล่อยอารมณ์ให้คนเบื้องหน้าเป็นคนชี้นำ

เมื่อสองชั่วโมงก่อน

ในคลับโฮสต์ประเทศญี่ปุ่น

“โอ๊ย!! ใครจะซวยเท่ากูไม่มีอีกแล้ว” ฉันคือคนที่แหกปากเสียงดังแข่งกับดนตรีที่กำลังเปิดคลอ เพลงเหี้ยไรก็ไม่รู้ฟังไม่ออกสักคำ แหงล่ะ! เพราะมันเป็นภาษาญี่ปุ่น จังหวะเดี๋ยวก็เร็วเดี๋ยวก็ช้า ถ้าขืนอยู่ฟังทั้งคืนรับรองได้เป็นไบโพลาร์

ชื่อของฉันคือ น้ำแข็ง ‘คนสวย’ คำนี้น่าจะต้องให้คนอื่นพูด แต่ฉันเป็นพวกหลงตัวเอง มักแทนตัวแบบนี้เสมอ เพราะถือคติที่ว่า ‘พูดอะไรมักเป็นไปตามปาก’ ความสวยก็เช่นกัน และที่แหกปากเมื่อครู่มันมีสาเหตุ...

“หน่า ๆ มึง กูพามาเที่ยวเพื่อให้ลืมไอ้เหี้ยนั่น ค่ำคืนสนุก ๆ อย่าไปพูดถึงมันให้เป็นเสนียดปาก” ผู้หญิงข้าง ๆ เอ่ยตอบ ไม่สิ! ยัยนี่เป็นกะเทย ชื่อ บาร์บี้ สาวประเภทสองที่ผ่านการเสริมหน้าอกมาแล้วเรียบร้อย แต่ไม่ตัดความเป็นชายทิ้ง เป็นจำพวกที่ใช้ของที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์ พูดง่าย ๆ คือพวก ‘เผ่านมงู’

บาร์บี้มีนิสัยเฮฮา ไม่เกรงใจใคร มักจะพูดจาตรงไปตรงมาและชอบสร้างสีสันให้กับทุกสถานการณ์ แม้จะดูแรงแต่จริง ๆ แล้วเป็นคนมีน้ำใจและคอยดูแลฉันเสมอในยามทุกข์ใจ เป็นเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน

วันนี้เจ้าหล่อนจัดเต็มด้วยชุดกระโปรงสั้นแนบเนื้อ ด้านบนก็ไม่แผ่ว ดันหน้าอกจนร่องชัดเจน เพิ่มดีกรีความเซ็กซี่แบบไม่เกรงใจใคร แต่ดันมีจุดที่สะดุดตาตรงกระโปรงด้านล่างที่ตุงออกมาเป็นลูกอย่างกับตั้งใจอวดว่า “ฉันยังไม่ตัดนะ” สะท้อนความมั่นใจและความเป็นตัวเองแบบไม่มีกั๊ก เรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้ทันที

เพื่อนไม่อาย แต่ฉันอาย...แต่ช่างเหอะ เพราะค่ำคืนนี้บาร์บี้เป็นเจ้ามือเลี้ยง ฉันจึงยอมมาเที่ยวกับหล่อนแค่สองคน

แต่สถานที่ที่ฉันคิดว่าเป็นแค่คลับโฮสต์ธรรมดา แบบเรียกผู้ชายมานั่งดื่มด้วย หรือไม่ก็ประมูลดริ๊งก์บนเวทีเหมือนที่ไทย กลับแตกต่างจากที่เคยจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะชั้นสามโซนวีไอพีที่กำลังนั่งกันอยู่

บรรยากาศรอบตัวเหมือนหลุดเข้าไปในโลกอีกใบที่เต็มไปด้วยการปล่อยตัวปล่อยอารมณ์ เสียงครางจากโต๊ะข้าง ๆ ดังเป็นระลอกบ่งบอกถึงไฟปรารถนา แม้จะมีม่านสีดำบาง ๆ กั้นแยกเป็นพื้นที่ของแต่ละโต๊ะ แต่บอกเลยความเสียวซ่านยังแผ่ออกมาถึงด้านนอก ทำฉันเปิดโลกมาก ไม่ยักรู้ว่ามีสถานที่แบบนี้ด้วย อย่างกับหลุดเข้ามาในหนังเอวีญี่ปุ่น

ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้าบาร์บี้ด้วยสายตาตำหนิ ซึ่งเจ้าหล่อนเองก็มีสีหน้าเซอร์ไพรส์ไม่ต่างอะไรกับฉัน พอหันมาสบตาด้วยก็ส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้พลางยักไหล่เหมือนจะบอกว่า “ไม่คิดว่าจะมาเจออะไรแบบนี้เหมือนกันนะยะ” ยิ่งเห็นแบบนี้ก็อดขำในใจไม่ได้ เพราะทั้งคู่ต่างก็พลอยตกใจไปพร้อม ๆ กัน กลายเป็นว่าคืนนี้คงมีอะไรให้เล่าเพื่อนฝูงอีกเยอะ

ไหน ๆ ก็มาแล้ว...จะให้กลับไปเลยก็เสียดายค่าเมมเบอร์ที่เพิ่งจ่ายไปหลายหมื่นเยน บาร์บี้จึงเลือกนั่งโซฟาหรูหราตรงมุมด้านในสุด กะว่าแค่มาส่องดูบรรยากาศเฉย ๆ ไม่อยากสิ้นเปลืองกับเครื่องดื่มราคาแสนแพงอีกแล้ว

“พวกเราสั่งน้ำเปล่ากินกันนะเว้ย เดี๋ยวค่อยไปกินเบียร์ที่ห้องต่อ” บาร์บี้หันมาพูดกับฉัน หลังจากดูเมนูเครื่องดื่มเสร็จ

“เออ ๆ มึงไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไม่น่าพากูมาตั้งแต่แรกอีตุ๊ด”

“ใครจะคิดว่าแพงขนาดนี้”

ทันใดนั้น...

เสียงหัวเราะเสียงโห่ร้องจากโต๊ะข้าง ๆ ดึงความสนใจให้พวกเราหันไปมอง ฉันคิดว่ามีคนทะเลาะวิวาทกันเสียอีก แต่ที่ไหนได้เจอลูกค้าคนหนึ่งเปิดบิลเครื่องดื่มคริสตัลราคาแพงนี่เอง ฉันไม่สนใจหันกลับมาดูเมนูในมือ แต่ยัยบาร์บี้นี่สิ...เอาแต่จ้องพวกโฮสต์หล่อ ๆ และแน่นอนว่าดวงตาเสียดายเงินเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นประกายยามเห็นคนหล่อทันที

“กูว่าสั่งผู้ชายมานั่งสักคน” เอ่ยจบปุ๊บ หล่อนก็หันมาสั่นกระดิ่งบนโต๊ะเรียกพนักงานทันที

ไหนวะ? คนที่บอกให้สั่งแค่น้ำเปล่าวิ่งหายไปไหนแล้ว

แต่แทนที่จะเป็นเด็กเสิร์ฟเดินมาหา กลับกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สิ! เป็นกะเทยร่างสูงในชุดกิโมโนสีดำลายดอกไม้ ฉันจะไม่จ้องนานเลยหากคนที่กำลังเดินมาไม่มีอะไรแปลก...

ผู้ชายร่างบึกบึน มีผิวขาวเกลี้ยงเกลา ใบหน้าคมเข้มแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดเต็ม ขนตางอนยาวและริมฝีปากสีแดงสด หล่อนเดินด้วยท่วงท่ามั่นใจ กระโปรงกิโมโนผ่าข้างอวดเรียวขาแกร่ง สวมใส่วิกผมสีดำยาวสยายตกแต่งด้วยดอกไม้หอมระย้าเพิ่มความนุ่มนวลผิดกับรูปลักษณ์ภายนอก

เพิ่งรู้ว่ากะเทยญี่ปุ่นเป็นแบบนี้ ไม่ได้บุลลี่นะ แต่กะเทยไทยสวยที่สุดในโลก คำนี้ไม่เกินจริง

“สวัสดีค่ะสาว ๆ” คนมาใหม่ทักทายด้วยภาษาไทย ทำเอาพวกเราถึงกับอึ้ง

“ฉันเป็นมาม่าซังของที่นี่นะ ต้องการอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” หล่อนถามต่อพร้อมกับยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร

เอาล่ะ! ในเมื่อคุยกันเข้าใจ บาร์บี้จึงบอกความต้องการของตัวเอง โดยใช้ฉันเป็นข้ออ้าง “เพื่อนฉันกำลังเศร้าค่ะ อยากให้โฮสต์มาปลอบใจ”

ทันทีที่บาร์บี้เอ่ยจบ มาม่าซังตบมือแค่ครั้งเดียว โฮสต์หน้าตาดีจำนวนสิบกว่าชีวิตก็ทยอยเดินกันมาเป็นแถว หยุดยืนด้านหน้าของพวกเรา ฉันกวาดสายตามองทุกคนไล่ตั้งแต่คนแรกไปยังท้ายสุด บอกเลยว่าผิวขาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลา รูปร่างผอมสูงโปร่ง ใส่ชุดสูทสีเดียวกัน ทุกคนยิ้มแย้มต้อนรับ หน้าตาบ่งบอกถึงการเป็นมิตร อย่างกับหลุดมาจากอานิเมะก็ไม่ปาน

“มึงเลือกสิ เดี๋ยวกูจ่ายให้” บาร์บี้มองผู้ชายไม่วางตา ใช้ศอกกระแทกใส่ฉันโดยไม่หันมามองสักนิด

“ไม่เอาวะ กูไม่มีอารมณ์”

“ตามใจ งั้นกูเอาคนนั้นและคนนี้” ยัยกะเทยชี้ไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อที่สุด และหนุ่มที่มีรูปร่างเล็กกว่ามาอีกคน

เห็นฉันไม่เลือก...ก็เข้าทางหล่อนแหละ ปากบอกเสียดายเงิน เชื่อไหมคืนนี้มันต้องหมดตัว

สองหนุ่มนั่งประกบเพื่อนรักคนละฝั่ง ต่างภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคกับบาร์บี้แม้แต่น้อย เพราะเจ้าหล่อนฝึกพูดมาอย่างดี ความฝันอยากมีผัวญี่ปุ่น แต่ไป ๆ มา ๆ กลับได้แค่ซื้อกินเป็นครั้งคราว เพราะหนุ่มแดนปลาดิบแทบไม่อยากลงหลักปักฐานกับสาวประเภทสอง ส่วนฉันได้แต่นั่งเฉยฟังไม่ออกสักคำว่าพวกนั้นพูดอะไร ดีไม่ดีอาจนินทาตนก็ได้ เพราะมีบางจังหวะที่สองหนุ่มหันมามองหน้าพร้อม ๆ กัน

และไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ไม่รู้สองหนุ่มพูดเอาใจอะไรให้บาร์บี้ยอมเปิดบิลแชมเปญราคาแพงที่สุด หล่อนทำทรงเป็นเจ๊ใจป้ำ เงินแสนในบัญชีที่บอกเก็บหอมรอมริบไว้ ก็คงหมดตัวละคราวนี้

สามคนนั่งแนบชิดกันแทบจะเป็นแซนด์วิชไม่มีผิด ส่วนหน้าที่ของฉันในตอนนี้คือรับผิดชอบแชมเปญที่เพื่อนเพิ่งสั่งมา

“เฮ้อ...” ฉันกะจะใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวช่วยดับเรื่องทุกข์ในใจ แต่ทว่า...เมื่อความร้อนไหลลงคอกลับยิ่งทำให้เรื่องเลวร้ายตอกย้ำเข้าไปอีก

อยากจะบ้าตาย...ชีวิตอีน้ำแข็ง

บาร์บี้คงสังเกตท่าทางของฉัน นางจึงหันมามองเล็กน้อย ก่อนจะยกตัวกลับมานั่งข้างกัน

“เป็นอะไรมึง ยังคิดเรื่องไอ้เหี้ยนั่นอีกเหรอ”

“เออดิ มึงก็รู้ว่ากูทำใจไม่ได้”

“กูถึงพามึงมาเที่ยวนี่ไง”

“กูไม่สนุก”

“เพราะมึงไม่เลือกผู้ชาย ลองเปิดใจเปิดหอยรับสิ่งใหม่ ๆ บ้างสิ เชื่อกู”

“กูไม่เหมือนมึง”

“เพราะมึงไม่เปิดใจไง ลองท้าทายตัวเองทำอย่างที่กูบอกสิ เลือกโฮสต์มาสักคน รับรองมึงต้องลืมตัวเหี้ย ๆ จากชีวิตแน่”

“ไม่ใช่ได้เหี้ยเพิ่มมาอีกตัวใช่ไหม”

“โอ๊ย! อีบ้า! แค่เอากันเฉย ๆ ปะ น้ำแตกก็แยกย้าย”

“นั่นแหละที่กูไม่...” ฉันหยุดพูดกลางคัน เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคน