บทที่ 2 ฤทธิ์ยาพิศวาสและเหตุบังเอิญ (4)

บัวหอมหลบตาเขา สองแขนยังคงกอดเอวเขาหลวมๆ ยังคงรับรู้ได้ว่าสองกายยังคงอยู่แนบชิดในกันและกันและไม่มีทีท่าว่าเตชินจะถอนตัวออกไป เขายังคงแช่นิ่งอยู่เช่นนั้นนานมากแล้ว

“หายแล้ว” เตชินทิ้งกายลงมากอดบัวหอม มือหนึ่งสอดเข้าไปรองใต้ศีรษะเธอไว้

“อะไรหายคะ?”

“ก็อาการแปลกๆ ร้อนๆ หนาวๆ หายแล้วใช่ไหม”

บัวหอมเพิ่งจะได้มีโอกาสสำรวจตัวเองก็ตอนนี้ อาการที่ว่านั้นหายไปหมดแล้ว รวมทั้งอาการเบลอและตาพร่า แล้วเตชินรู้ได้อย่างไร ใบหน้าสงสัยของบัวหอมทำให้เขาหัวเราะ

“คิดว่าพี่รู้ได้ยังไงใช่ไหม?” เตชินเลิกคิ้วแล้วยิ้มมุมปาก

“ค่ะ พี่โตรู้ได้ยังไง”

“บัวโดนยาเข้าแล้ว”

บัวเบิกตากว้าง “ยา! ยาอะไรคะ บัวไม่ได้กินยาอะไรเข้าไปสักอย่าง”

“ดื่มอะไรมาบ้าง”

“ก็เบียร์แก้วหนึ่ง จากโต๊ะปัญหานั่นแหละค่ะ”

“พวกนั้นหยดยาลงไป บัวไม่รู้เลยหรือไง อยู่ๆ ก็เป็นลมไป ยังมีอาการแปลกๆ อีก”

“บัวไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำขนาดนั้น บัวคิดว่าตัวเองเหนื่อยแล้วเป็นลมไป แบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้วค่ะ บัวทำงานนี้มาปีกว่า แต่วันนี้โดนหนักจริงๆ”

เตชินจูบหน้าผากและกระซิบข้างหู “ถ้าพี่ไม่มาอะไรจะเกิดขึ้น” เขาขยับขึ้นมามองหน้าบัวหอมทั้งยังยิ้มให้เหมือนกำลังปลอบใจ

“โชคดีที่พี่โตมา” บัวหอมเอ่ยแผ่วเบา ดีใจที่ไม่ได้เสียสิ่งนั้นให้ใครอื่น

“ตอนนี้กลับถูกยาของพี่โตซะแล้ว เสียใจไหม” เตชินก้มลงไปกระซิบอีกครั้ง เสียงเขาแหบพร่า ใบหน้าฝังลงกับผมยาวหอมและนุ่มลื่นของบัวหอม

บัวหอมนอนนิ่ง ใช่... ตอนนี้เธอไม่ใช่เวอร์จิ้นเลดี้เหมือนที่ปิยาว่าแล้ว แต่เป็นสาวเต็มตัวที่ผ่านมือผู้ชายคนที่กำลังเกาะกุมหัวใจเธออยู่ อนาคตจะเป็นยังไงบัวหอมก็บอกไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอมีความสุขมาก และดีใจที่ครั้งแรกในวัยสาวแรกแย้มเป็นของคนที่เธอพอใจ

“ไม่เสียใจค่ะ” ตอบแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ เตชินยกหน้าขึ้นมาจากเรือนผมนุ่มหอม

สายตาสองคู่สบประสานกัน มือสองข้างของเขาเริ่มขยับช่วยดึงกิ๊บที่ติดเปียออกเพราะผมเปียด้านหน้าของบัวหอมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแล้ว เขาช่วยสางให้จนเปียคลายตัว

“บัวหอม... ใครตั้งชื่อให้นะ” ถามออกไปแล้วก็ไม่ได้คำตอบ แต่เขาก็ไม่อยากจะรู้มากนัก “หิวไหม?”

บัวหอมส่ายหน้า แล้วมองไปรอบห้อง เป็นห้องทำงานของเขา มีเพียงโต๊ะทำงาน ตู้เอกสารและโซฟาตัวที่นอนเกยกันอยู่นี้ แก้มแดงเมื่อเห็นเสื้อผ้ากองรวมอยู่กับของเขา

“บัวขอใส่เสื้อผ้า”

เตชินจูบแรงๆ ที่ขมับแล้วขยับกายถอนตัวออกไป ทำให้บัวหอมรู้สึกโหวงเหวงอย่างไรชอบกล ผิวกายเย็นวาบ ขนลุกชันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เพราะว่าหนาวที่ไม่มีอะไรติดกายอยู่สักชิ้น

เตชินขยับกายนั่ง เสยผมให้เข้าที่แล้วหันมามองบัวหอมที่ลุกขึ้นนั่งสองมือกอดอกให้สองเต้าพ้นสายตาเขา “นัดของเรายังอยากไปไหม?”

“แล้วแต่พี่โตเถอะค่ะ”

เตชินพยักหน้าและลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอากล่องกระดาษชำระมาและนั่งลงที่เดิม บัวหอมก้มหน้างุดเพราะกำลังอาย และเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นที่อยู่ข้างกาย เตชินดึงกระดาษชำระออกมาแล้วซับเหงื่อตรงขมับให้ ใบหน้างามแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบากำลังแดงจัด

“บัวเป็นของพี่แล้ว”

บัวหอมเงยหน้าไปสบตาเขา “บัวรู้แล้ว”

“เป็นของพี่โตคนเดียว”

“ค่ะ”

เตชินดึงกระดาษชำระออกมาอีกและแปะหมับเขาที่ส่วนอ่อนไหวของอิสตรี บัวหอมตกใจและคว้าข้อมือเขา เตชินดึงมือนั้นขึ้นมาจูบ

“พี่ทำให้เปื้อน พี่ก็จะเช็ดให้”

“บัวทำเองค่ะ” บัวหอมดึงกระดาษชำระมาจากมือเขา

เตชินหัวเราะแล้วเลิกแกล้งบัวหอม เขาหันไปใส่เสื้อผ้า บัวหอมเลยรีบจัดการตัวเองและเอาเสื้อผ้าจากในกระเป๋ามาใส่ ส่วนชุดทำงานที่ถูกเขาถอดทิ้งรวมไว้กับเสื้อผ้าเขาก็เก็บใส่กระเป๋าแทน

ใบหน้าแดงจัดเมื่อเงยขึ้นก็พบสายตาของเขาจ้องอยู่ก่อนแล้ว จะให้เธอทำหน้ายังไง ก็เพิ่งจะผ่านเวลาสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างนี้ อายก็อายอยู่หรอก ยิ่งเห็นรอยยิ้มของเขาแล้วยิ่งอยากหายตัวได้เสียเหลือเกิน

“ครั้งนี้ถือว่าบังเอิญมาก แต่พี่โตเต็มใจนะ”

“บังเอิญที่ไหน พี่โตรู้อยู่แล้วว่าบัวเป็นอะไร” บัวหอมมองค้อนเขา ก็จริงอย่างที่เธอพูดไม่ใช่หรือไง

“พี่ถือว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็แล้วกันนะ ไม่ต้องกลัวหรอก พี่รับผิดชอบแน่นอน”

เตชินคว้าร่างนั้นเข้าไปกอด จูบหนักๆ ลงกลางศีรษะงาม กอดกระชับไว้แน่นส่งผ่านความอบอุ่นอิ่มเอมอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน บัวหอมก็ชอบให้เขากอด กายวาบไหวอุ่นซ่านเข้าไปถึงใจดวงน้อยๆ ริมฝีปากเลยขยายยิ้มอยู่แทบอกเขา สองแขนกอดตอบเขาไปด้วยความเต็มอกเต็มใจ

“บัวหอมเป็นของพี่อย่างสมบูรณ์”

“เร็วไปด้วยซ้ำค่ะ”

“พี่ตีตราไว้แล้ว ใครก็อย่าได้หวังจะแย่งบัวไป”

คำพูดเขาทำให้บัวหอมอายจนต้องแนบใบหน้าซุกอยู่กับอกเขา และยังได้ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง เธอคิดเพียงว่าขอให้มันเต้นจังหวะที่มั่งคงอย่างนี้ตลอดไปเถอะ