หนี้กตัญญู

“แกอย่ามาทำสะดีดสะดิ้งนะ นังมาลี” เสียงด่าจิกหัว พร้อมกับสายตาดุดันที่มองมายังคนตัวเล็กบาง ที่นั่งร้องไห้กระซิกอยู่กับพื้น ฝ่ายนั้นช้อนตามองเธอ นัยน์ตากลมโตตอนนี้เปียกฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำและบวมแดง

“แต่ แต่ว่า...”

“ไม่มีคำว่าแต่ สำหรับเรื่องที่ฉันร้องขอ นังมาลี แกจะต้องทำตามที่ฉันสั่ง ไม่อย่างนั้น น้องแกก็จะไม่ได้เรียน เอาสิ...จะให้ทำแบบนั้นก็ได้นะ ไม่ต้องเรียนมันล่ะ อีนังมีนาน่ะ ฉันจะได้ไปเอามันออกมา”

“ไม่ หนูยอมแล้วน้าเพียง หนูยอมทุกอย่างแล้ว” มาลีรินทร์ ตรงเข้าไปเกาะขาของเพียงพิมพ์ ที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอ

“เลิกร้องไห้ซะ แล้วก็ไปพักผ่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปเสริมสวย ฉีดผิว ทำผม แต่งเนื้อแต่งตัวให้สวยๆ”

“ค่ะ ฮึก ได้ค่ะ”

มาลีรินทร์ยังคงสะอื้น เธอลุกขึ้นจากท่านั่งกับพื้นพรม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเหมือนคนไม่มีแรง กลับไปที่ห้อง

เพียงพิมพ์มองตามแล้วเบะปาก อีเด็กนี่มารยามาก

ถ้าไม่ติด ว่าท่านชอบมันละก็ อีเพียงนี่ละ จะเสนอตัวให้แทน แต่ท่านไม่ชอบมะพร้าวแก่อย่างเธอทั้งที่เสนอตัวสารพัด ลงทุนอ่อยก็แล้ว แทบจะแก้ผ้าเต้นส่ายเอวด้วยท่าเพลงเมร่อน แต่ท่านดันสนใจนังมาลีรินทร์ ที่ไปรำนาคี ตอนงานวันเกิดท่านเสียนี่

ท่านเรียกเธอไปคุยแบบตัวต่อตัว ตอนแรกคิดว่าได้ละกู ลงทุนเต้นเอวแทบเคล็ด เพียงพิมพ์ทำงานเป็นหัวหน้าแม่บ้านในคฤหาสน์ของท่าน คฤหาสน์ศรีไกรสรณ์ ท่านสิงห์ ศรีไกรสรณ์ มหาเศรษฐีหม้าย อายุหกสิบสามยังฟิต แต่งๆ เลิกๆ มาเกินสิบหน แต่ใครจะสนกับอายุและสภาพของท่าน ในเมื่อท่านยังมีไฟ และที่สำคัญ ท่านมีเงิน

ไอ้ประการหลังนี่แหละ ทำให้ท่านสิงห์หอมเลอค่าพอๆ กับดอกไม้ทองคำ ที่เหล่าภมรสาวๆ ต่างบินเข้าไปตอม เข้าไปอ่อย อยากได้ท่านทำผัว อีเพียงคิดว่าถ้าเกิดจับท่านทำผัวได้ หลอกหลอนจดทะเบียนได้ แป๊บๆ ท่านก็ตาย ด้วยลีลาพาบันเทิงของเธอด้วย โฮะๆๆๆ หัวใจวายตายมาเงินจ๋าจะไปไหน

ท่านมีทายาทคนเดียว ยอมมีลูกกับเมียทะเบียนเพียงคนเดียว ที่เสียชีวิตไปแล้วด้วยความตรอมใจ เพราะผัวเจ้าชู้เหลือเกิน ทายาทคนเดียวอย่างคุณสิงหราช ไม่ค่อยจะถูกกับบิดานัก เห็นว่าไปทำสวนปาล์ม สวนทุเรียนทางใต้ รวยมาก...ทิ้งบิดาไว้ที่นี่กับบรรดาเมียๆ เพราะไม่อยากปวดหัวกับพฤติกรรมของบิดา การตายของมารดาทำให้สิงหราชฟิวส์ขาด แทบจะตัดพ่อตัดลูกเลยก็ว่าได้

ไม่เป็นไร ท่านไม่ชอบเธอ แต่ชอบลูกเลี้ยงของเธอ เพียงพิมพ์จัดการได้ ควบคุมได้ทั้งมาลีรินทร์ และมีนาพร สองพี่น้องที่ผัวเก่าทิ้งไว้ให้เธอเลี้ยงดู

เธอคิดว่าเธอตัดสินใจถูกที่ยอมเลี้ยงเด็กสองคนนี่ ตอนนี้มันกำลังจะสร้างเส้นทางเงินให้เธอกลายเป็นเศรษฐีนี

นังมาลีรักน้อง อีนังมีนาก็รักพี่ ขู่นิดๆ หน่อยๆ ก็น้ำตาแตก ยอมทำทุกอย่างให้ล่ะ นังมาลีอายุได้สิบแปดแล้ว วัยพ้นที่จะผิดกฎหมายผู้เยาว์ จริงๆ ท่านเกริ่นเรื่องนี้กับเธอมาพักหนึ่งแล้ว แต่ตอนนั้นยังไม่เต็มสิบแปด รอให้พ้นก่อน นังมาลีหน้าตาสะสวย ตากลมโตเหมือนตากวาง ผิวพรรณขาวสะอ้าน ตรงสัดส่วนก็บึ้มบั๊ม ตัวเล็กหุ่นเอ็กซ์ ไม่แปลกที่ท่านจะสนใจมัน...

นังมีนาก็มีเค้าว่าจะขายได้เหมือนพี่ คนพี่ยอมให้คนน้องได้เรียนปริญญา เพราะมีนาพรก็ไม่ได้ทราบเรื่องของทางบ้านมากนัก เพราะมาลีรินทร์ปิดไว้ กลัวน้องสาวทุกข์และจะไม่ยอมเรียน เธออยากให้น้องมีอนาคตดีๆ

เพราะแบบนี้ เพียงพิมพ์ถึงได้เอาข้อนี้มาข่มขู่ เพื่อให้เธอยอมทำ

รีบๆ นอนนะ จะได้ไม่ตาบวม พรุ่งนี้แม่จะพาไปพบท่าน แม่อะหวังดีอยากให้แกสบาย มาลี ท่านแก่แล้ว อยู่แป๊บๆ เดี๋ยวก็ตาย ทนให้ลูบๆ คลำๆ คนอายุหกสิบกว่าแล้วไม่แข็งหรอก (เพียงพิมพ์)

จ้ะ (มาลีรินทร์)

ข้อความที่เพียงพิมพ์ส่งมากล่อมเธอ ทำให้มาลีรินทร์ถอนใจเฮือก เธอมองไปยังภาพของพ่อแม่ น้องสาวและเธอที่อยู่บนหัวเตียง หยิบภาพนั้นมากอดพลางเอ่ยพึมพำเสียงเศร้าๆ

“พ่อจ๋าแม่จ๋า ช่วยหนูที ช่วยให้พ้นจากเรื่องอะไรแบบนี้ไวๆ ขอให้ท่านอย่าทำอะไรหนูเลย”

เธอนอนไม่หลับ จนต้องเอายานอนหลับที่เคยแอบเก็บของพ่อไว้ มากินไปเม็ดหนึ่ง...ยาในกลุ่มยาคนเป็นโรคซึมเศร้า ที่พ่อเธอใช้ก่อนที่จะเสียชีวิต

เพียงพิมพ์บอกว่าเพราะพวกเธอ พ่อถึงได้ฆ่าตัวตาย พูดย้ำแบบนั้น คนที่ทำให้เพียงพิมพ์และพวกเธอลำบากก็คือ สมบุญ พ่อของเธอ ฉะนั้นให้คิดถึงบุญคุณของเพียงพิมพ์มากๆ ที่ต้องมารับภาระชุบเลี้ยงพวกเธอสองพี่น้อง

ก็เพราะแบบนี้ บุญคุณ ที่ตอกย้ำมาถี่ๆ ไหนจะความคิดที่ถูกยัดมาว่าเพราะพวกเธอสองพี่น้อง เป็นสาเหตุ เพราะพ่อ ทำให้เพียงพิมพ์ลำบากแทบรากเลือด แต่เพียงพิมพ์ไม่ทิ้ง ช่วยส่งเสียดูแลพวกเธอ ถึงจะเป็นการดูแลแบบ...บางทีก็อยากจะบอกว่าปล่อยฉันไปก็ได้นะ แต่จะยังไงสำหรับมาลีรินทร์ก็เห็นว่าน้าพิมพ์ลำบากมากในการดูแลพวกเธอ และมีชีวิตเป็นแบบนี้ก็เพราะคอยดูแลพวกเธอ

บุญคุณ

หนี้กตัญญูที่มาลีรินทร์ต้องชดใช้ ไม่รู้ว่าจะหมดตอนไหน