ท่านสิงห์

ท่านสิงห์ มองดูหญิงสาววัยละอ่อน ที่เพียงพิมพ์หัวหน้าแม่บ้านคนสวยพามาฝากตัว ด้วยสายตาพึงใจ ปนกระหายหิว

เพียงแค่สบตามาลีรินทร์ถึงกับสั่นไปทั้งตัว ท่านยิ้มส่งให้ ตามองจ้องแต่วงหน้าใสอ่อนเยาว์นั้น วันนี้แต่งไว้อย่างดีด้วยเมคอัพโทนสีหวาน ยิ่งเน้นให้ดูสวยจับตาจับใจ ทำให้ยิ่งอยากได้ เธอสวมชุดเดรสน่ารัก สายสปาเก็ตตีสีชมพูลายดอกเดซี่ เรือนผมยาวประบ่าวันนี้ม้วนเป็นเกลียว สวมที่คาดผมเป็นสีชมพูแต่งด้วยดอกเดซี่เข้าชุดกัน ยิ่งดูน่ารัก น่า...

ผู้เฒ่าตัณหากลับ คิดไปไกลลิบว่าจะได้เชยชมดอกไม้แรกแย้มดอกนี้ ถึงกับกลืนน้ำลายจินตนาการไปไกลแล้ว เขาอยากจะหอม ดอมดมกลิ่นสาวไปทั้งตัว

คิดขนาดนี้ น้ำลายไหลขนาดนี้ ส่วนนั้นก็ยังไม่แข็งไม่สู้

“กราบท่านสิ มาลี”

มาลีรินทร์ก้มลงกราบที่เท้าของท่านสิงห์สะดุ้งสุดตัว เมื่อมือของท่านจับมาที่บ่า เพียงพิมพ์ขึงตาใส่ลูกเลี้ยง จะทำสะดีดสะดิ้งกลัวอะไรกันนักกันหนาก็ไม่รู้

“มาลี สวยน่ารักเหลือเกิน”

“...”

“ขอบคุณท่านสิลูก ท่านชม” เพียงพิมพ์บอกบท เสียงหวานจึงดังลอดออกมาเบาๆ

“ขอบคุณค่ะท่าน”

“คืนนี้กินข้าวเย็น แล้วก็นอนค้างที่ตึกใหญ่ด้วยกันสิ แม่เพียง หนูมาลี”

ท่านว่า ตายังจ้องไม่ละ ไวอากร้าเหลือไหมนะ หนสุดท้ายมันได้ผล แต่ก็เกือบทำท่านไปทัวร์สวรรค์เพราะดันกินมากไปนิด แถมคู่ซ้อมยังเอวดีเด้งรัวๆ ไม่หยุด ไม่พอ ท่านเกือบตายคา...มาแล้ว

แต่ไม่เข็ดหรอก สำหรับสิงห์ ผู้ที่มีชีวิตเพื่อสิ่งนี้

ต้องตาต้องใจมาลีรินทร์ ตั้งแต่มารำนาคีในงานวันเกิดเขาแล้ว เด็กมันสวย ขาว ท่าทางไร้เดียงสาไม่เคยชาย อายุอานามแค่สิบแปด พรหมจรรย์มีค่าราคาแพงในสายตาของเสือเฒ่า เขาอยากประมูลได้หล่อนมา ใจคิดจะลองปั๊มลูกกับแม่หนูคนสวยดู เพราะไอ้ลูกที่มีก็ไม่รักดี มันชอบด่าพ่อ ทำเมินพ่อ หึ...กูมีลูกใหม่ก็ได้ไอ้ห่า

คิดถึงสิงหราชแล้วพานอารมณ์เสีย

ไอ้ลูกชั่วแสดงออกถึงการต่อต้านเขาทุกทาง ไม่แตะเงินเขาสักบาท เอาแต่เงินแม่มัน มรดกของทางตายายมัน เปลี่ยนนามสกุลไปเป็นนามสกุลตาเรียบร้อย บอกไม่อยากสืบทอดนามสกุลเขาคนตัณหากลับให้อายคนอื่น

เออ...เอาที่เอ็งสบายใจ

ง้อลูกจนเหนื่อย แม่งเลย ไม่ง้อแล้ว เขาเพียรทำความเข้าใจกับสิงหราชมาหลายปี รู้...ว่าลูกเกลียดโกรธเพราะอะไร แต่ทำไงได้ เขาทำไปแล้วนี่หว่า แก้ไขไม่ได้ จะให้เลิกก็ไม่ได้

ตกลงปลงใจว่าในอายุขนาดนี้ เขาก็ยังพอมีแรง ปรึกษาหมอตรวจเชื้ออะไรแล้ว ก็ว่าใช้การได้ รีดสำรองไว้ตั้งแต่ตอนห้าสิบ หมอว่ายังใช้ได้เขารีดน้ำเชื้อเผื่อไว้ได้ใช้ เพราะอยากจะมีทายาทอีกสักคน หลังจากปลงเรื่องสิงหราชไปแล้ว

“แหม...ให้นอนคืนนี้เลยเหรอคะ” เพียงพิมพ์สบตาปิ๊งๆ กับท่าน มองตาก็รู้นัย ว่าท่านอยากจะลองชิมลูกสาว แต่...จะให้ง่ายๆ ก็กระไร

“ได้ไหม?” ท่านถามเสียงอ้อน เพียงพิมพ์หัวเราะ ก่อนจะสะกิดลูกเลี้ยง มาลีรินทร์นั้น ตัวสั่นหน้าซีดนำไปก่อนแล้ว

“นอนที่นี่นะ ยัยมาลี”

“อะ เอ่อ หนู”

“นอนกับแม่” เพียงพิมพ์ว่า มาลีรินทร์เงยใบหน้าขึ้น สบตากับมารดาเลี้ยง ทางนั้นพยักหน้าให้เธอตอบตกลงปากขมุบขมิบ จับความได้ว่า มานี ก็เหมือนสะกดสยบให้เธอยอมเอ่ยปากออกมาอย่างลำบาก

“ค่ะ”

“เย็นนี้ให้จัดโต๊ะดินเนอร์ เอาของที่หนูมาลีชอบ แม่เพียงไปจัดการมาเลยนะ”

“จะให้ฉันกับมาลีนอนห้องไหนคะ” ความเป็นหัวหน้าแม่บ้านดูแลที่นี่มาหลายปี รู้หมดว่าห้องไหนเป็นห้องไหน

“นอนห้อง...พิเศษ” ท่านขยิบตารู้กันกับเพียงพิมพ์

แหม...ห้องพิเศษเลยเหรอ

ได้ค่ะ

เธอขยิบตาตอบท่าน แล้วจูงมือพามาลีรินทร์ออกมาจากห้องของท่าน

ท่านสิงห์ ยกหูโทรเลขาสั่งไวอากร้า...