ดอกไม้แห่งเขตพงศ์ศรี

ปีแล้วปีเล่าผ่านพ้นไป...

ดอกไม้กลีบบางอย่างชาริ ถูกฝนแดดลม จนกลายเป็นดอกไม้ที่แข็งแรง มีเข็มที่กิ่งก้าน พร้อมจะทิ่มแทงคนที่ทำร้ายเธอ

เวลาประสบการณ์หล่อหลอมให้สาวน้อย กลายเป็นหญิงสาว แม้อายุอานามจะแค่ยี่สิบสามปี แต่กลายเป็นที่พึ่งพิง หัวเรี่ยวหัวแรงของคนที่นี่ แทนที่พี่ชายที่ขยันก่อเรื่องไม่หยุด

นายหัวชัชพงศ์มีเรื่องกับนายหัวเทพ เพราะไปจีบลูกสาวหม้ายของทางนั้นเข้า พี่ชายของเธอไปดักฉุดลูกสาวนายหัวเทพที่หย่าร้างกลับมาอยู่ที่สวนปาล์มจิระคุณ แต่ไม่สำเร็จ เลยโดนหลานชายของนายหัวเทพพาไป สั่งสอน

การสั่งสอนที่ว่านั้น...

พี่ชายของเธอหายตัวไปสองวัน หายไปแบบไร้ร่องรอย ชาริเป็นห่วงจึงให้คนงานออกตามหา แล้วเขาก็ถูกโยนมาทิ้งที่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับคนที่ประกาศตัวว่าเป็นหลานชายนายหัวเทพ นายหัวสิงหราช ผู้ชายรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูดุเถื่อน เขาเอาเท้าเหยียบที่หน้าของพี่ชายเธอ ที่เลอะเทอะไปด้วยอาจมของเสียเปรอะตามร่างกายและรอยเลือดเกรอะกรัง ทุกคนตกใจมากกับสภาพของนายหัวชัชพงศ์ ลุงทมไม่ให้ชาริออกหน้าแกไปยืนประจันหน้ากับนายหัวสิงหราช ที่จ้องหน้าลุงทมพร้อมกับจ่อปืนใส่

“มึงเอานายหัวระยำของมึงคืนไป อย่าให้มันไปยุ่งเกี่ยวกับแม่กูอีก ไม่อย่างนั้นหนหน้าจะไม่แค่นี้กูจะเอาแต่หัวมันมาคืนพวกมึง”

“...”

ลุงทมไม่ได้ตอบโต้อะไร ขณะที่ชารินั้นมองพี่ชายที่อยู่ในสภาพนั้นแล้วถึงกับน้ำตาซึมด้วยความสงสารและสมเพชกับสภาพของชัชพงศ์

เขาดูหมดสภาพเหมือนหมาตัวหนึ่งภายใต้เท้าของนายหัวสิงหราช บ้านจิระคุณไม่ธรรมดาหรอก พี่ชายเธอไม่ควรที่จะไปแหย่เสือแบบนั้น

รถกระบะของบ้านจิระคุณจากไป ชาริเรียกหมอมารักษาที่บ้าน ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ มันจะไม่ดีกับความมั่นคงกับสวนปาล์มเขตพงศ์ศรี ถ้าเกิดมีเรื่องกับสวนปาล์มจิระคุณ ไม่มีใครอยากเป็นศัตรูกับนายหัวเทพ ยิ่งมารุ่นหลานอย่างนายหัวสิงหราช ความมีอิทธิพลถูกส่งต่อกลายๆ เพราะมาดและลักษณะของนายหัวหนุ่ม ความเป็นคนเอาจริง คนดุของสิงหราชเป็นที่เลื่องลือแม้จะย้ายมาอยู่เพียงแค่ไม่นาน ชัชพงศ์ไม่ชอบใจนักหรอก เพราะเขาอยากจะทาบรัศมีเป็นหนึ่งในย่านนี้แทนนายหัวเทพมานาน คิดว่าถ้านายหัวเทพแก่ตายไป เขาจะขึ้นมาแทนได้ไม่ยาก เขาไปติดตาต้องใจลูกสาวแม่หม้ายของนายหัวเทพ หนึ่งก็เพราะชอบหล่อน สองคือถ้าได้หล่อนมาแนบกาย มันก็จะเข้าข่ายสุภาษิตเรือล่มในหนองทองจะไปไหน

แต่นอกจากสาวเจ้าจะไม่สนใจไยดี ลูกชายตัวแสบก็ยังกระทืบเขาอีกด้วย...

แค้นนี้ฝังแน่น ล้างแค้นไม่มีสาย ขอให้อย่าให้เป็นทีของเขาบ้างก็แล้วกัน

.................................................................................................................................

ชาริมองดูตัวเลขที่ติดตัวแดง...

เธอเม้มริมฝีปากแน่น พี่ชายของเธอเพิ่งจะเบิกเงินจากบัญชีไปห้าแสน และเขาเอาพื้นที่บางส่วนไปจำนอง แม้จะไม่เห็นด้วยแต่ชาริก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเซ็นยินยอมให้เขาไป ลุงทนายบอกว่าแค่บางส่วนยอมได้ แต่ถ้าทั้งส่วนเขาจะไม่มีวันให้ชาริยอมแน่

ปีนี้ราคาปาล์มตกต่ำ ชาริกำลังคิดว่าแผนกับลุงทมว่า จะทำอย่างไรดี เธอมองเป้าไปที่อยากทดลองส่งออก จริงๆ แล้วถ้าปาล์มในประเทศราคาตกขนาดนี้ การส่งออกก็เป็นทางเดียวที่พอจะเพิ่มมูลค่าของมัน การตลาดออนไลน์กำลังมาแรง ชาริเล็งเห็นว่าถ้าเธอเอาปาล์มไปทำเป็นน้ำมันปาล์มขายเองบ้าง ส่งตลาดบ้าง มันจะพอทำได้หรือเปล่าแต่ลุงทมไม่เห็นด้วย

“ถ้าคุณหนูทำแบบนั้น มันก็เหมือนว่าเราเป็นคู่แข่งของโรงงานที่เราส่งปาล์มอยู่...เขาอาจจะไม่พอใจที่เราเอามาทำเอง แล้วพลอยไม่รับซื้อเรานะครับ เราอาจจะต้องไปดีลขายที่อื่น ข้ามจังหวัดไปอีก เราไม่แน่ใจด้วยว่าเขาจะกดราคาเราไหม”

“ทางแก้มันไม่มีเลยหรือคะลุงทม เราต้องยอมแบบนี้อย่างเดียวหรือคะ”

ชาริเม้มริมฝีปาก จริงๆ แล้วขายปาล์มราคานี้ที่สวนก็พออยู่ได้ แต่ที่จะอยู่ไม่ได้เพราะพี่ชายของเธอที่ขยันก่อหนี้ไม่หยุดนี่แหละ

“เราทำแบบนี้กันมานานตั้งแต่รุ่นนายหัวยศ”

ลุงทมว่า แกไม่มีหัวธุรกิจเท่ากับชาริ

“เราดีลขายกันมาตั้งแต่รุ่นนั้น แล้วอีกอย่างนายหัวก็ไปเอาเงินล่วงหน้ามาจากเถ้าแก่ไช้...”

“หืม?”

ชาริคิ้วพันกันเลยหนนี้ เรื่องนี้เธอไม่รู้ต้องลงบัญชีเงินยืมเพิ่มอีก...ตัวเลขก็จะติดลบมากขึ้นไปอีก

“อีกแล้วเหรอคะ”

“ครับ แล้วก็นายหัวไปก่อเรื่องให้กับพวกจิระคุณ...รอบนั้น ทางนายหัวสิงหราชแกก็ประกาศตัวเป็นศัตรูกับทางเราด้วย มันยิ่งทำให้เราขยับตัวทำอะไรลำบาก เพราะมีแต่คนเกรงใจบ้านจิระคุณ ยิ่งทางนายหัวเทพเสียไป นายหัวสิงหราชขึ้นเต็มตัวด้วย...นายหัวของเราอยากจะมีอิทธิพลแทนที่นายหัวเทพ เลยใช้เงินมาก นี่เห็นว่าไปดีลพวกกำนันผู้ใหญ่บ้านไว้ อยากจะลงสมัครเป็นนายกอบต. ปีนี้”

“นายหัวชัชกำลังคิดอะไร”

ชาริมองหน้าลุงทม ทางนั้นยักไหล่...

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เพราะแบบนี้พวกเราเลยต้องพึ่งคุณหนูชาริ ไม่อย่างนั้นที่นี่คงจะบรรลัยฉิบหาย พวกเราก็ต้องแพแตกกันไปคนละทิศละทาง”

ชาริถอนใจ เธอกำลังคิดถึงเรื่องส่งออก จึงนำเสนอความคิดกับลุงทมไป

“จริงๆ ถ้าเราอยากส่งออก เรา...ทำไม่ยาก เพราะมีคนทำอยู่แต่...คุณหนูจะอยากไปคุยกับเขาไหมครับ”

ลุงทมมองหน้าของหญิงสาว ตอนนี้ชาริเข้าสู่วัยสาวสะพรั่ง เธอเป็นคนที่สวยมาก ความสวยของชาริเหมือนเป็นดาบสองคม...โดยที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว

“ใครคะ”

ชาริสนใจในทันที พี่ชายก่อหนี้มหาศาลขนาดนี้ เธอจะต้องหาทางรอดให้กับสวนปาล์มเขตพงศ์ศรี

“นายหัวฤทธิ์ คนดังของเมืองลุง”

ชาริตาเบิกโตขึ้นมาเล็กน้อย เธอจำเขาได้ในทันที นายหัวฤทธิ์...ผู้ชายวัยเดียวกับพี่ชายของเธอ เขามีอาณาจักรสวนปาล์มและสวนผลไม้ ชายที่เลื่องชื่อในด้านอิทธิพล และความเจ้าชู้มากเมีย นายหัวฤทธิ์มีเมียแปดคน ลูกอีกสิบห้าคน และยังมีแนวโน้มจะรับเมียเพิ่มอีกไม่หยุด

เธอ...

ก็เหมือนจะเป็นหนึ่งในที่เขาหมายตา

ลุงทมมองหน้าเธอแล้วถอนใจ มือเหี่ยวย่นเอื้อมาตบบ่าบางเบาๆ พร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่ม

“ลุงว่าอย่าไปดีกว่า แต่ถ้าคุณหนูจะไปเมื่อไหร่ เราอับจนถึงขั้นนั้นค่อยมาปรึกษากัน”

ชาริกัดริมฝีปาก พยักหน้าให้กับลุงทม และคุยกับเขาเรื่องการวางแผนงานต่อ ลุงทมเสนอเรื่องปลูกผัก วางแปลงผักปลอดสารพิษ อาจจะไปตีตลาดห้างเล็กๆ ในจังหวัดพอได้ หรือไม่ก็ส่งตลาดติดแอร์ อัประดับราคาให้กับผลผลิตทางการเกษตรขึ้นไปอีก คนหันมาดูแลรักษาสุขภาพกันมากขึ้น พอลุงทมไกด์มาแบบนี้ ชาริก็เกิดปิ๊งไอเดียในทันที

“ตอนนี้มีหมู่บ้านมาขึ้นอยู่ไม่ไกลจากนี้ จังหวัดเราก็เป็นจังหวัดท่องเที่ยว มีคนมาอยู่ มาลงทุนทำธุรกิจเยอะขึ้น ถ้าเราทำอาหารกล่องแบบคลีนส่ง น่าจะมีคนสนใจนะจ๊ะ เป้าหมายถึงพวกตลาดบน พวกที่อยู่หมู่บ้านจัดสรร ลุงทมว่ายังไง”

“ลุงไม่รู้จักอะไรแบบนี้ รู้จักแต่ปาล์ม แต่สวนผัก ขายให้กับพวกเจ๊ก พวกโรงงาน หนูชาริอยากทำอะไรก็ทำเลย ลุงสนับสนุนเต็มที่”

“หนูควรขอนายหัวก่อนไหม”

ชาริเอ่ยอย่างลังเล โครงการนี้เธอจะดึงเงินทุนออกมาส่วนหนึ่ง ลองทำดูในจำนวนน้อยๆ ก่อน ค่อยขยายฐานกันไป เพราะคนกลุ่มนี้ยังมีไม่เยอะมากเท่าไหร่ ในย่านที่เธออยู่ กำรี้กำไรก็จะเอามาใช้จ่ายกันในสวนปาล์มนี่แหละ ตอนนี้อะไรที่ทำเงินหมุนเวียนได้ ไม่ต้องรอเก็บพืชผล ชาริก็อยากจะทำทั้งนั้น

“ไม่ต้องหรอกถ้าทุนมันไม่เยอะ” ลุงทมว่า

“เดี๋ยวถ้านายอาละวาดผมจะรับผิดชอบเอง ว่าผมคิด นายหัวคงไม่ได้มาสนใจอะไรกับของเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอกคุณหนู ตอนนี้อยากเป็นอบต. เป็น สท. ตัวสั่น เขาคงว่าเราทำของขายเล่นกระจอกงอกง่อย”

ชาริยิ้มกว้าง เธอไปนั่งร่างแผนงาน และเริ่มเสาะหาข้อมูลตามเพจต่างๆ รวมถึงลองหาข้อมูลเรื่องผู้คนในละแวกพื้นที่นี่ ถ้าเธอจะขายของเกรดนี้ ก็ต้องหากลุ่มลูกค้า ชาริค้าขายมาตั้งแต่เด็ก มีประสบการณ์เรื่องนี้พอสมควร จนมาทำงานที่สวนปาล์มก็ได้ควบคุมดูแลบัญชี เธอรับมาทำเต็มตัว เพราะนายหัวชัชพงศ์ไว้ใจให้เธอทำงานแทนเสมียนบัญชีคนเดิม

ถึงจะไม่ยอมรับน้องและเกลียดน้องสาวต่างแม่ แต่ชาริก็ทำงานได้ดี ดีมากเสียด้วย ข้อนี้เขายอมรับ อีกทั้งถ้าชาริถือเรื่องบัญชีทนายจรัญก็มาป้วนเปี้ยนตรวจสอบน้อยลง นายหัวเลยสบายใจมากขึ้นที่ไม่โดนควบคุมมากมาย

เขารอวันนับถอยหลังชาริอายุยี่สิบห้าปี มันก็อีกไม่กี่ปีแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้นเขาก็มีวิธีที่จะจัดการกับนังน้องสาวตัวแสบให้พ้นไปจากชีวิตของเขาอย่างถาวร