ตอนที่ 8 ออกรบ

หยางหลีหยุน

วันที่ตัวของข้าต้องเดินทางออกรบก็มาถึงข้าเตรียมตัวเดินทาง มาเกือบเดือนหลังจากนี้ก็คือการเดินทางที่แท้จริงของข้า

"ท่านแม่"

"มีอันใดเหตุใดถึงควบม้ามาหาข้า"

"ชายผู้นั้น จ้องมองท่านแม่มานานเหลือเกินข้าไม่คิดว่าเขาจะประสงค์ดีกับเรา"

"อย่าได้คิดมากรองแม่ทัพผู้นี้แม้จะปากกล้าไปสักนิด แต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร"

"รองแม่ทัพผู้นี้ดูน่ากลัวเหลือเกิน"

"อย่าได้ถือสาไปความเก่งกาจของเขาบนสนามรบข้าเคยเจอ ข้ารับรองว่าเราไม่ทำผู้นี้จะไม่ทำอันตรายอะไรกับเจ้าแน่นอน"

"ก็ขอให้เป็นอย่างที่ท่านแม่พูด"

"วางใจเถอะหากมันผู้ใดรังแกเจ้าข้าจะจัดการมันเอง เจ้าเด็กดื้อของแม่"

"นี่สิที่ข้ารักท่านแม่มากท่านแม่รักข้ามากขนาดนี้ข้าจะรักใครได้อีกล่ะ"

ออดอ้อนจริงเชียว ออกเรือนไปก็คงจะลืมแม่เสียแล้ว

"ใครบอกว่าข้าจะออกเรือนตอนนี้ข้ายังไม่ได้คิดอะไรกับใครทั้งนั้นข้ายังอยากอยู่กับท่านแม่อีกนานๆยังไม่อยากออกเรือนเลยขอรับ"

"ให้มันจริงเถอะไม่ใช่ว่าเจอคนที่ถูกใจแล้วหรือแม่คนนี้ละมั้ง"

"ท่านแม่แล้วก็พูดอะไรก็ไม่รู้"

"ข้าก็พูดตามความจริง ตอนที่ข้ายังไม่ได้ออกเรือนข้าก็พูดกับท่านพ่อท่านแม่เช่นนี้เหมือนกันพอได้เจอคนนั้น ทำให้ข้าลืมครอบครัวไปในชั่วขณะ"

"ท่านแม่..."

"เรียนท่านแม่ทัพถึงชายแดนแคว้นของเราแล้ว"

"เร่งขบวนเถิดจะได้เข้าไปยังแคว้นของเรา"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

ขบวนเหล่าทหารพันธมิตรก็เข้ามายังเขตแคว้นซู เดินทางต่ออีก 2 ชั่วยามก็มาถึง ค่ายทหารที่อยู่ชายแดนแล้ว เหล่าทหารที่เหน็ดเหนื่อยในการเดินทางมาหลายวันก็เข้าพัก ที่กระโจม ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้เหล่าทหารแม่ทัพนายกองทั้งหลายได้พักผ่อนตัวของข้าเองก็เช่นกัน

"ในครั้งนี้ คุณชาย6 กับเหล่าแม่ทัพทั้งหลาย จากแคว้นฉินได้เดินทางมาที่นี่ แคว้นซูได้ส่ง จดหมายมายังในกองแม่ทัพที่นี่ให้เตรียมการเพื่อต้อนรับ พวกท่านตอนนี้ก็เตรียมที่พักให้พวกท่านแล้วเข้าไปพักผ่อนเถอะคืนนี้จะมีงานเลี้ยงแก่พวกท่านทั้งหลาย"

"ฉะนั้นพวกเรา ก็จะไปพักผ่อนที่กระโจมที่จะเตรียมเอาไว้ก็แล้วกัน"

..........

................

.......

..................

หลานหลิงอวี๋

งานเลี้ยงต้อนรับเป็นไปอย่างราบรื่นตัวของข้ารู้สึกเหน็ดเหนื่อยเหลือเกินแต่ว่าก็ต้องดื่มฉลอง จนเสร็จสรรพมีอาการเมามากเป็นธรรมดา

สายตาอันเลือนลางภายใต้แสงเทียนที่จุดขึ้น ข้ารวบตัวบุรุษผู้หนึ่งรูปร่างผอมบาง คนๆนี้ คุ้นเคยเหลือเกิน กลิ่นหอมวันนี้ช่างคุ้นตัวข้ายิ่งนัก เหมือนข้าได้กลิ่นนี้มาจากที่ใดสักที่เป็นสิ่งที่ข้าลืมเลือนมานาน แต่เมื่อได้กลิ่นนี้กระตุ้นอารมณ์ในกายของข้า ก็ถูกจุดขึ้นมา

"เจ้า อ๊ะ! "

"อย่าดิ้นสิ อืมมม"

"ปล่อยข้า...อ่าาา...."

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน อ๊าาาาา"

"ปล่อย!!!"

ข้าบรรเลงเพลงรักกับบุรุษร่างบางตรงหน้า อย่างหิวกระหายและต้องการมันเนิ่นนาน หลังจากที่ข้าเสร็จสมอารมณ์กับบุรุษตรงหน้านี้ข้าเองก็เผลอหลับไปในทันที เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างที่ข้าก่ายกอดเมื่อคืนนี้ได้หายไปแล้ว คนๆนี้ เป็นใครกันนะที่ทำให้ข้าคลั่งไคล้เขาได้ถึงเพียงนี้

"ท่านแม่ทัพ!"

"มีอะไรถึงได้รีบร้อนเข้ามาในกระโจมข้าเช่นนี้"

"เรียนท่านแม่ทัพ ตอนนี้เสบียงอาหารที่ทางวังหลวงจัดเตรียมมาส่งมาถึงค่ายทหารของเราแล้ว"

"ดีมากไปตรวจสอบให้ดีๆว่ามีสิ่งใดมาบ้าง และเป็นสิ่งที่จำเป็นหรือไม่"

"ขอรับท่านแม่ทัพ แล้วท่านแม่ทัพจะทานอาหารเช้าเลยหรือไม่"

"ข้าจะออกไปรวมอาหารเช้ากับทุกคน"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

ข้าลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินออกไปร่วมทานอาหารกับเหล่าทหารทั้งหลายและตัวของ แม่ทัพนายกองของแคว้นพันธมิตรด้วยเช่นกัน

"ท่านแม่ทัพมาแล้ว"

"ท่านแม่ทัพของเราเก่งกาจยิ่งนักเมื่อคืนดื่มไปหลายสิบหลายร้อยไห ยังไม่เมามากยังมีความสามารถลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อร่วมทานอาหารกับเรา"

"เสี่ยวซือ เจ้าพูดมากยิ่งนักดื่มให้หมด แล้วฝึกซ้อมให้มันเยอะๆจะได้แข็งแกร่งและฆ่าศัตรูได้มากๆ"

"ท่านแม่ทัพก็พูดยกยอข้าเกินไปข้าจะพยายามก็แล้วกันนะ"

"เจ้าเด็กคนนี้กินให้หมดแล้วกัน"

"แล้วคุณชายหยางไปที่ใดแล้วเหตุใดไม่ตื่นมาร่วมทานอาหารกับพวกเรา"

ข้าเองก็รู้สึกแปลกใจที่ไม่เห็นคุณชายหยาง มาร่วมทานอาหารเช้าในครั้งนี้ด้วยเช่นกันรู้สึกแปลกใจเหลือเกินที่เขาไม่ยอมลุกขึ้นมาร่วมทานอาหารกับเหล่าทหารทุกคน

"คุณชายหยาง ไม่สบอารมณ์ที่จะทานอาหารในช่วงนี้ข้าได้เตรียมอาหารยกให้ไปยังกระโจมส่วนตัวแล้ว ไม่รบกวนพวกท่านหรอก

"มาออกรบยังทำตัวเป็นคุณหนูอยู่ที่จวนอยู่อีกหรือ หากทนความลำบากไม่ได้จะมาที่นี่ทำไม"

"เจ้ากล่าวว่าคุณชายข้าเกินไปแล้ว ตัวคุณชายข้า ไม่นิยมทำตัวไร้ค่าเหมือนพวกเจ้าหรอกนะ อย่าได้กล่าวดูถูก เหยียดหยามคุณชายของข้าอีก"

"เจ้าก็แค่เด็กรับใช้จะมีความสามารถเหมือนทหารเช่นข้าได้อย่างไร"

"ใครบอกว่าข้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ บิดาของข้าเป็นถึงผู้คุ้มกันของเมืองหลวงที่มีความเก่งกาจตัวข้านี้มีบุญคุณกับคุณชายหยางจึงมารับใช้เพื่อตอบบุญแทนคุณ ไม่ได้กระจอกงอกง่อยถึงเพียงนั้น"

"หลี่ไป๋เจ้ารีบไปหาคุณชายหยางเถอะ"

"เสี่ยวซือ เจ้าเองก็อย่าปากเปราะเพียงนั้น เป็นชายชาติทหารอย่าได้ปากไม่ดีถึงเพียงนั้น"

"ข้าทราบแล้วข้าขอโทษแล้วกัน"

"ตื่นเถิดแล้วรีบกินซะจะได้ไปฝึกซ้อมต่อ"

"ขอรับ"

ไม่รู้เพราะเหตุใดใจของข้าจึงล่องลอยไปยังกระโจมของอีกคนแล้วไม่คิดเลยว่าหยางหลีหยุนจะจูงใจข้าได้ถึงเพียงนี้ แม้ตัวเขาจะไม่อยู่แต่ข้ากับกังวลและเป็นห่วงเขาอยู่เสมอเป็นเช่นนี้ข้ารู้สึกผิดต่อภรรยาของข้าเหลือเกินไม่รู้ว่าตอนนี้น่าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไรบ้างเพราะบุตรชายกับบุตรสาวออกไปท่องเที่ยวยังไม่กลับมานางต้องอยู่คนเดียวเช่นนี้น่าสงสารนางนัก

..........