ตอนที่ 4

สองหนุ่มสาวก้าวลงบันไดสาวเท้าจ้ำอ้าวเดินตามกันมาหยุดที่โซฟา เจ้าของใบหน้าแสนคมเข้มกวาดสายตามองรอบเพื่อมองหาคนที่รอคอยมาหลายภพภูมิ ภัคคินีหมุนตัวมองโดยรอบก่อนนั่งลงสัมผัสโซฟาที่ยังทิ้งไออุ่น

“คลาดกันนิดเดียว น่าเสียดาย” เธอเงยหน้ามองพี่ชายที่ยังคงกวาดสายตามองหารอบแล้วสับขาก้าวเดินไปยังลิฟต์โดยไม่พูดไม่จาจนมีคนเข้ามาขวางทางทำให้เขาหยุดชักสีหน้านิ่งมองหญิงสาวที่ยืนขวางทางตนในชุดราตรีสั้นสีครีมทำให้ภัคคินีต้องลุกขึ้นเดินไปยืนข้างพี่ชาย

“เพิ่งเจอกันในงาน ลงมาทำอะไรที่นี่หรือคะคุณพริมพริมา” ภัคคินีสอดแขนควงไอยศูรย์ที่มองสายตาเรียบนิ่ง

“จริงแล้วพริมออกมาตามหาคุณไอยศูรย์นะคะ พอมีเวลาคุยไหมคะ แบบส่วนตัว” พริมา นางแบบสาวลูกคุณหญิงลัดดาภรรยานายตำรวจใหญ่ยืนกุมมือเหลือบมองหน้าที่เรียบนิ่งไร้ความรู้สึกไร้อารมณ์ใดส่งกลับมา

“เอาไว้คราวหน้าดีกว่าครับผมต้องประมูลหุ้นต่อ หุ้นจากมารดาคุณ” คำตอบได้เพียงเท่านี้แล้วชายหนุ่มก็เดินนำภัคคินีย้อนไปขึ้นบันไดเพื่อเข้าสู่งานเพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนาส่วนตัวกับหญิงสาวที่ชอบมาหาเรื่องชวนคุยหวังใกล้ชิดชายหนุ่ม

บนดาดฟ้ามีเพียงสองหนุ่มสาวและหนึ่งเด็กเล็กที่นอนอยู่บนหลังชายที่เพิ่งพบเจอแต่เริ่มสนิทกันราวกับพบเจอรู้จักกันมานาน อัญชัญเดินมาหมุนกล้องดูดาวมองอย่างชื่นชมส่องด้วยความสนุกสนาน ทศพัฒน์เดินมาวางเด็กน้อยลงบนโซฟาหนังกลางดาดฟ้า จุดแวะพักชมวิวแล้วเดินไปยืนข้างอัญชัญที่กำลังยิ้มระรื่นชอบใจกับสิ่งที่ได้ทำ

“เป็นอสูรใช่ว่าไร้ใจใคร่เสน่หาแม้นหทัยพรากจากจักตามหวนคืนแม้นไกลสุดเนตร” เสียงเปล่งออกมาอ่อนโยนจนเข้าหูคนฟังให้หยุดเอียงหน้าขมวดคิ้วมองสบตาเขาอย่างนึกแปลกใจก่อนที่ชายหนุ่มจะยิ้มกริ่มเอ่ยต่อ “เจ้ากรุงลงกายังไม่อาจได้ครอบครองนางสีดาแล้วยักษาตัวน้อยจะได้ครอบครองงั้นหรือ”

“อ้อ ตอนเรียนฉันอ่านและดูหนังเหมือนกันค่ะ สนุกดี”

“ครับ สนุกดี มีตำนานหนึ่งเกี่ยวกับความรักที่ไม่คู่ควรของพญายักษ์ คุณต้องการฟังไหม” ทศพัฒน์เดินมายืนรับลมอยู่ริมระเบียงเงยหน้ามองพระจันทร์มืดมิดแล้วแสยะยิ้มเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเอียงหน้ามองอัญชัญที่ชั่งใจคิด

“อืม ฟังค่ะ จะได้ไม่เสียเวลา ฟังนิทานก่อนนอนน่าจะนอนฝันดี”

“ก่อนเป็นฤๅษีอตันตา ท้าวอตันตาเจ้าเมืองผู้เที่ยงธรรมหลบหลีกปลีกวิเวกจำศีลสละราชสมบัติให้บุตรี้เพื่อย้ายไปอยู่เขาหควารีแต่บุตรีกลับไม่หลงใหลในลาภยศสมบัติจึงหนีไปจำศีลกับบิดา แม้ฤๅษีอตันตาออกปากไล่อยู่หลายครั้งบุตรีไม่คิดจากไปจนกระทั่งสายลมแปรปรวนฝูงวิหคแตกตื่นเกิดอาเพศให้พญายักษ์เจ้าเมืองบรรพตเกิดโทสะมายังเขาหควารีเข่นฆ่ากระหายเนื้ออันโอชะไล่ล่าสัตว์จนพบบุตรีของฤๅษีอตันตาจึงเกิดความหลงใหลออกอุบายลักพาตัวบุตรีไปยังเมืองบรรพต”

“เหมือนฉันเคยได้ยินเรื่องนี้จากที่ไหนสักทีแต่นึกไม่ออก เล่าต่อค่ะ สนุกดี”

“หลังจากบุตรีอยู่ที่เมืองบรรพตได้ไม่นาน ความทรมานได้เกิดขึ้นเมื่อพญายักษ์ข่มเหงทั้งใจและกายา ฆ่าบิดาฉีกเนื้อกินต่อหน้าบุตรี เมื่อบุตรีทำใจยอมรับไม่ได้จึงหาทางหลบหนีแต่แล้วกลับมียักษาใจดีนึกสงสารอาสาพาหลบหนีแต่สุดท้ายกลับถูกจับได้ เจ้าเมืองบรรพตจึงจัดการฆ่าบุตรีอย่างทารุณด้วยความแค้นที่คิดว่าบุตรีเป็นชู้กับยักษาตนนั้นและถูกทิ้งกายาไร้วิญญาณลงเหวปล่อยให้ย่อยสลายไปตามกาลเวลา”

“หดหู่จังเลยค่ะ น่าสงสาร แทนที่จะกลายเป็นความรักสมบูรณ์แม้จะต่างเผ่าพันธุ์แต่สิ่งมีชีวิตก็มีหัวใจด้วยกันทั้งนั้น ทำแบบนี้ไม่ได้เรียกว่ารัก อำมหิตโหดเหี้ยมเกินไปแม้จะเป็นยักษ์ก็เถอะ”

“จริงครับ โหดเหี้ยมเกินไป อย่าอยู่ใกล้นะครับคนไม่ดีมีมาก ต่อหน้าอาจทำดีลับหลังอาจคิดวางแผนอยู่ เป็นนิทานสอนใจได้ดีทีเดียว คุณอัญว่าไหม” ทศพัฒน์ฉีกยิ้มส่งให้อัญชัญอย่างอ่อนโยนพร้อมเดินเข้าไปหาเธอก่อนที่เสียงมือถือของหญิงสาวจะดังขึ้นขัดจังหวะทำให้อัญชัญเบี่ยงตัวหลบเดินไปยืนลูบแขนเด็กน้อยในขณะที่สนทนากับปลายสาย

“อืม เจอกันสามนาที” อัญชัญวางสายก่อนหันกลับมาหาทศพัฒน์ที่เดินเข้ามาช้อนตัวเด็กน้อยอุ้มขึ้น “เมื่อกี้คุณถามว่าอะไรนะคะ”

“ไม่มีอะไรครับ จะกลับแล้วใช่ไหม คุณเอารถมาหรือเปล่า” เขาเดินตีคู่ไปกับอัญชัญที่หยิบขวดนมเปล่าถือเข้าลิฟต์

“ฉันไม่มีรถหรอกค่ะ เคยคิดจะซื้อแต่สายตาไม่ค่อยดี ใช้รถประจำทางง่ายกว่าจะได้ไม่เกิดอุบัติเหตุ”