บทที่ 6 ผิดหวัง

มือหนากระชากเส้นผม ไม่น่าตกใจเท่ากับความนิ่งสุขุมของเขา ขณะที่มาเฟียร้ายกำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว ดวงตาที่จ้องเขม็งมองเจซียังเต็มเปี่ยมไปด้วยความว่างเปล่า ที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นท่าทางของเขาถัดไปทางค่อนข้างคาดเดายาก เขาโกรธหล่อนเรื่องอะไร ตรงนี้หล่อนไม่เข้าใจ โกรธที่คนมีอะไรด้วยไม่ใช่หล่อน หรือโกรธที่หล่อนวางแผนสลับตัวเองกับชงโค

“บอกมา เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

เลียมกัดฟันถาม ตายังคงนิ่งไม่เคลื่อนไหวแม้แต่นิด ต่างกับเจซีที่ตอนนี้สั่นระริกไปแล้ว

“ฉะ ฉัน..”

“เธอไม่มีเวลาคิด หรือสรรหาคำโกหกหรอกนะ เพราะถ้าไม่พูดความจริง โอกาสก็จะไม่มีอีกเลย”

ก่อนจะขึงขึ้นก็ตอนใช้ประโยคนี้ข่มขู่ นัยย์ตาแสดงความเอาจริงเอาจังไม่คิดล้อเล่น สาวเจ้าเห็นเช่นนั้นถึงกับหน้าชา หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

“ขอโทษ..”

“ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไรเรอะ!”

“ขอโทษที่กลัวคุณ จนต้องส่งอีกคนมา ฉันผิดเอง”

“ว่าไงนะ?” ดวงตาคมกริบคู่เดิมขึงกว้างยิ่งขึ้น “พูดใหม่อีกทีสิ”

เจซีลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลำคอเริ่มตีบและเจ็บเกิดจากความแห้งผาด หล่อนไม่รู้พูดอะไรผิดเขาถึงได้โกรธยิ่งขึ้น

“ฉะ ฉันคิดไปเองว่าคุณ เอ่อ..ไม่ใช่คุณในตอนนี้ ก็เลยส่งเพื่อนอีกคนมา”

“ส่ง? นี่เธอใช้คำว่าส่งกับคนที่ไม่เต็มใจ ไม่มีสติอย่างนั้นรึ!”

ร่างบางเริ่มงงปนกลัว ไม่คิดว่าร่างสูงตรงหน้าจะโกรธมากมายขนาดนี้ เสียงตะเพิดส่งผลให้เธอสะดุ้งทุกครั้ง หรี่ตาแดงก่ำที่อยู่ในลักษณะไม่ถนัดมองเนื่องจากถูกตรึงศีรษะชำเลืองมองเขา ความนิ่งทำให้คาดเดายาก ภายในใจคิดอะไรอยู่ไม่สามารถล่วงรู้ได้ อันที่จริง ความแข็งแกร่งของเขากลบความรู้สึกทุกอย่าง มิดชนิดแทบไม่เหลือ จะเหลือก็แต่โทสะเท่านั้นเสมือนเปลวไฟ ลุกโชนถึงขณะพลั้งมือฆ่ากันได้

การกรรโชกที่หลุดออกมาอยู่เหนือการควบคุม นั่นเพราะเขาตกใจหนักไม่นึกว่าสิ่งที่คิดจะเป็นความจริง ทว่าเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเวลาเท่านั้น เมื่อเขาดึงสติกลับมาทันควันโดยสูดลมหายใจเต็มปอดสุดลึก

“ฉะ..ฉัน”

“เพื่อนของเธอชื่ออะไร” เลียมกดเสียงต่ำ

“ชงโคค่ะ”

และเงียบไปอึดใจหนึ่งราวกับหยุดครุ่นคิดประเดี๋ยวประด๋าว ขณะสายตาจับจ้องเขม็งอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้พิศวาสในความสะสวย ที่มีพอๆกับผู้หญิงหลับนอนด้วยเมื่อคืนของเธอ แต่กลับขยะแขยงจนหมดคำจะพูด กระทั่งประโยคนี้ที่อยู่ในใจเขา และเก็บไว้ไม่ไหวจะหลุดออกมา

“รู้ใช่ไหมการขายเพื่อน มันเป็นการกระทำที่เลวระยำ”

“ฮึก..”

เพียงแค่นึกไปถึงสภาพผู้หญิงคนนั้น คำพูดทิ้งท้ายก่อนไป ท่าทีที่แสดงออกถึงความไม่แยแสกันสักนิด ต่างกันสิ้นเชิงกับสายตาตอนมองเขานั้น ช่างเต็มไปด้วยความผิดหวัง ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอย่างไรในตอนนี้ ยิ่งคิดไฟคุกรุ่นก็ยิ่งปะทุออกมา เลียมขบกรามกรอดในขณะครุ่นคิด อารมณ์ฉุนเฉียวเผลอทำให้เขากระชากร่างบางจนล้มไปกองกับพื้น

พลั่ก!

ส่วนเขาสูดหายใจเข้าปอดอีกครั้งหวังดับอารมณ์กระฟัดกระเฟียดนั่น ทว่ายิ่งเก็บอาการก็เหมือนยิ่งดันทุรังให้พลุ่งพล่าน

“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้ เธอจะต้องถูกลงโทษ รับผลกรรมที่ทำ”

“ห๊ะ?!”

ความอึดอัดถาโถมเข้ามาหาเขาอีกครั้ง เพราะการจะต้องตัดสินใจบางอย่างที่ไม่อยากจะทำมันไม่ได้ง่ายสำหรับเขา เขารู้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ควรจะไปลามปามในสถานะเป็นแม่คนหนึ่ง ทว่าการปล่อยให้หล่อนต้องลอยนวลเดินกลับไปแบบไม่ทำอะไรเลย แบบนี้ยิ่งหนักกว่าเช่นเดียวกัน เจซีอุทานลั่นห้อง ความตกใจจริงจังทำให้เธอเผลอเงยหน้าขึ้นจ้องเขา ร่างสูงที่ก้มมองอยู่ก่อนเลิกคิ้วสูง ความไม่สนใจบวกความนิ่งขรึมทำให้หล่อนเริ่มผวา ประหม่าทำตัวไม่ถูก เขาคิดอะไร หรือจะฆ่าเธอ

“ลงโทษ? ระ เรื่องอะไรคะ”

พอหล่อนมาตอบอย่างนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ ยิ่งกระตุ้นโทสะของเลียมมากขึ้น มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง กัดฟันขบกรามอีกครั้ง

“หมายความว่าไง? หมายความว่าเธอไม่ได้รู้ผิดอะไรเลย?”

เขาโน้มลงไปจับต้นแขน กระชากขึ้นมาทีเดียวแทบกระโดด

“เลวกว่าที่คิดไว้อีกนะ ถ้าอย่างนั้น..ลองรับบทเป็นเพื่อนของเธอเมื่อคืนเป็นไง”

เหวี่ยงเจซีไปยังเตียง ความแรงของมันทำเธอกลิ้งบนฟูกนอน หงายหลังไม่เป็นท่า ก่อนเขาจะเดินตามไปทิ้งตัวลงคร่อม และสิ่งนั้นทำให้เธอลืมเจ็บ เจซี่ค่อยๆคลี่ยิ้ม หรี่ตามองสัดส่วนของเขา ร่ายตั้งแต่หน้าท้องแข็งลอนขึ้นมาตรงแผงอก พลางลอบกลืนน้ำลายก็ตอนเห็นเส้นกล้ามเนื้อตรงลำคอ ลูกกระเดือกและหนวดเคราบริเวณสันกรามแตกแขนง เลียมเห็นเช่นนั้นจึงตอบสนอง เขาเองก็คลี่ยิ้มไม่ต่าง แต่เป็นรอยยิ้มร้ายที่หล่อนยังคาดเดาไม่ออก ไม่รู้ประสีประสาต่อความคิดของเขา แววตาเลศนัยซึ่งหลบซ่อนระหว่างการโน้มตัวลงต่ำระดับสายตาเคลิบเคลิ้มของหล่อนมองไม่เห็น

ขณะเดียวกันหล่อนกำลังเข้าใจผิด คิดไกลไปเองว่าเขาคงอย่างจะหลับนอนกับตน แต่ไม่นานกลับถูกเขาผู้ที่โน้มหน้าลงไปประหนึ่งอยากสัมผัส ไขความกระจ่าง

“เธออยากมีอะไรกับฉันใช่หรือเปล่า?”

“คะ?”

“จริงๆแล้วมาเพื่อสิ่งนี้สินะ?”

คำถามเหล่านั้นทำให้เจซียิ้มกว้างอย่างมีจริต มือบางทาเล็บสีแดงถือโอกาสลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ก่อนจะชะงักก็ตอนเขากระซิบข้างใบหู

“แต่ขอโทษที่ทำให้ต้องผิดหวัง”

และผละไปจากคนใต้ร่างอย่างไวชนิดไม่มีสัญญาณบอกก่อน ทำหล่อนงงไม่น้อย เจซีขมวดคิ้วเส้นเล็ก มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ พลางเบิกตาโพลงก็หลังจากแจ้งใจทุกอย่างแล้ว

“ฉันอยากจะให้เธอเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนเมื่อคืน โอเคไหม?”

“อะ อะไรคะ?”

“ความรู้สึกตอนที่เพื่อนของเธอเจอไง อยากจะให้เจอบ้าง แต่คนที่จะนอนกับเธอตอนนี้ต้องไม่ใช่ฉัน”

“หมายความว่าไง?”

สาวเจ้าผุดลุกขึ้น จังหวะเขาย่างลงจากเตียงไปยืนเต็มร่างสูง หยิบเสื้อซึ่งพาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมใส่

“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง แล้วหลังจากนั้นอย่าโวยวายล่ะ เพราะเพื่อนของเธอไม่ได้ทำ" ลาจากห้องนั้นไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใครคนหนึ่งเดินสวนเข้ามา แน่นอนกว่าหล่อนจะเรียบเรียงเหตุการณ์นั้นได้ เหมือนจะสายไปแล้ว "คนนี้เหรอ?”

“อืม คนนี้แหละ ทำแทนให้หน่อย”

ท่าทางการตบบ่ากันนั้น เป็นท่าทางแสดงแทนคำตอบของเรื่องทั้งหมด เลียมให้ใครไม่รู้มานอนกับหล่อนแทนเขา เพื่อให้ตกอยู่ในสภาวะเดียวกันกับผู้หญิงอีกคน

“มามะสาวน้อย เรามาสนุกกันเถอะ”

“ไม่นะ ไม่ๆ ไม่!”