4

“ใช่ครับ คนป่วยอย่าดื้อ เดี๋ยวโดนลงโทษ”

“แต่หนูยังพอ”

“พออะไร พอมีแรงเหรอ อ้าปากครับ” เสียงเขานุ่มแต่จริงจังจนเธอใจสั่น โดนดักคอเสียทุกทางจนไม่สามารถเอ่ยปากห้ามปรามอะไรได้

มะนาวค่อย ๆ อ้าปากน้อย ๆ ยอมรับคำสั่งอย่างเสียไม่ได้ ข้าวต้มอุ่น ๆ เข้าปากพร้อมกลิ่นหอมละมุน เธอรู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งเขินจนแทบระเบิด

โชคดีที่ในห้องพักของเธอมีหม้อหุงข้าว เตาไฟฟ้า กระติกน้ำร้อน สามารถอุ่นอาหารหรือทำอาหารง่าย ๆ ได้ แถมยังมีตู้เย็นเล็กๆ สำหรับแช่อาหารและน้ำดื่ม จึงค่อนข้างสะดวกพอสมควร

“รสเป็นไงบ้าง” เขาถามเสียงแผ่วเบาแต่อัดแน่นไปด้วยความห่วงใย

“อร่อยค่ะ” ธันวายิ้มพอใจ ก่อนค่อย ๆ ป้อนคำต่อไปให้เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับมะนาวแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเลยแม้แต่น้อย!

หลังจากกินเสร็จ เขาหยิบผ้าชุบน้ำบิดหมาดมาเช็ดหน้าผากให้เธออีกครั้ง

“หนูดูแลตัวเองไม่ค่อยเป็นเลยนะ”

“ก็ปกติหนูแข็งแรงนี่คะ”

“แต่ถ้าวันไหนไม่แข็งแรง ต้องบอกพี่ เข้าใจมั้ย” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานุ่มลึกแต่แฝงความอบอุ่น ตอนเขาเรียกเธอว่าหนูมันน่ารักกว่าเรียกว่าเธอหรือเรียกชื่อเสียอีก มะนาวเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ตั้งใจ รู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงในรอยยิ้มอ่อนโยนของเขา

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ ก่อนรีบหันไปอีกทาง

“อืม…เข้าใจแล้วค่ะ”

ช่วงบ่าย อาการไข้ลดลงมาก มะนาวลุกขึ้นมานั่งพิงหมอน มองธันวาที่กำลังจัดโต๊ะให้เป็นระเบียบ

“พี่ธันวา” เธอเรียกเสียงแผ่ว

“หืม” เขาหันมามอง

“ขอบคุณนะคะ” รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเขา

“ถ้าจะขอบคุณก็หายไว ๆ จะดีที่สุด”

มะนาวเม้มปากแน่น ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

ในใจของเธอรู้ดีว่าจากนี้ต่อไป แต่มันคือความรู้สึกจริง ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นเงียบ ๆ ระหว่างคนสองคน

สองวันหลังจากอาการป่วยดีขึ้น มะนาวนั่งกอดสมุดเล่มเล็กพลางเขียนหัวข้อใหม่ลงไปด้วยลายมือกลม ๆ

“แผนต่อไปทำอาหารโชว์เสน่ห์แม่ศรีเรือน”

เธอยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“คราวนี้แหละ ต้องทำให้พี่ธันวาเห็นว่าฉันก็มีด้านน่ารักเหมือนกัน”

แป้งร่ำที่นั่งข้าง ๆ เหลือบตามองสมุดแล้วถอนหายใจแรง ๆ

“แกเพิ่งหายป่วยแท้ ๆ จะหาเรื่องอีกแล้วเหรอ ไม่ใช่ทำอาหารแล้วไฟไหม้ครัวนะ”

“อย่าดูถูกกันสิ รอบก่อนขอบใจมากนะ พี่ธันวาดูแลฉันตอนป่วยดีมากเลยอะแก และครั้งนี้ก็ไม่ใช่การการหาเรื่องนะ นี่มันคือการรุกขั้นต่อไปต่างหาก ถึงเขาจะดูห่วงใยหรือดีกับฉัน แต่เขาก็ยังไม่ได้สารภาพรักสักหน่อย ไม่แน่เขาอาจแค่สงสารที่ฉันป่วยแล้วไม่มีใครดูแลก็ได้”

“ฉันกลัวแกทำครัวไฟไหม้จริง ๆ นะ ฝีมือการทำอาหารของแกก็สุดยอดจริงๆ นั่นแหละ” แป้งร่ำยกนิ้วก่อนทำหน้าเหยเก

“ไม่หรอกน่า คราวนี้ฉันเตรียมตัวมาแล้ว” มะนาวชูนิ้วโป้งมั่นใจเต็มร้อย แป้งร่ำเท้าคางมองเพื่อนแล้วยิ้มแหย ก็เห็นเต็มร้อยทุกรอบ เหลวทุกรอบ

บ่ายวันเสาร์ มะนาวเชิญแป้งร่ำ ธันวาและนที มาที่ห้องพักของเธอโดยอ้างว่าจะเลี้ยงขอบคุณที่ช่วยดูแลตอนป่วย

ครัวเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเครื่องปรุงวางระเกะระกะ กลิ่นน้ำมันเริ่มลอยฟุ้งตั้งแต่เธอยังไม่ได้เปิดเตา

“น้องมะนาวแน่ใจนะครับว่าทำอาหารได้จริง ๆ” นทีถามพลางหัวเราะขำ ๆ

“แน่นอนค่ะ! วันนี้จะโชว์เมนูเด็ดให้ดู” มะนาวทำท่าฮึกเหิม

ธันวายืนพิงเคาน์เตอร์ห้องครัว มองด้วยสายตาเอ็นดู

“พี่ขอเตือนก่อนนะ ถ้าเกิดครัวระเบิดขึ้นมา พี่จะไม่ช่วยเก็บนะ” มะนาวเชิดหน้า หยามกันเกินไป เดี๋ยวจะทำให้ดูว่าอาหารรสเด็ดมันเป็นยังไง

“อย่ามาดูถูกหนูเชียวนะคะ”

เสียงฉ่า! ดังขึ้นเมื่อเธอเทน้ำมันลงกระทะ ไฟพุ่งขึ้นจนแป้งร่ำร้องกรี๊ด

“เฮ้ย! แกจะทอดไก่หรือเผาบ้านกันแน่นี่”

“โอ๊ย ใจเย็น ๆ นี่มันยังแค่เริ่มต้นเอง!” มะนาวรีบคว้าตะหลิวคนไปมา แต่แทนที่จะได้กลิ่นหอม กลับมีกลิ่นไหม้โชยแรง

“น้องมะนาว…นั่นมันเริ่มดำแล้วนะครับ” ธันวาทักเสียงนิ่ง หน้านิ่ง แต่แววตากลับขำ

“มะ ไม่หรอกค่ะ พี่ลองรอดูอีกแป๊บ รับรองกรอบอร่อยแน่ ๆ ค่ะ” คนพูดยืนเสียไกล มีเพียงแขนที่ขยับไปพลิกไก่ทอดในกระทะอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะกลัวน้ำมันที่ร้อนฉ่าจะกระเด็นใส่

ไม่ถึงหนึ่งนาทีถัดมา ไก่ชิ้นหนึ่งดีดน้ำมันกระเด็นออกมา จนมะนาวสะดุ้งทำตะหลิวหลุดมือ

“ว้าย!” ธันวารีบก้าวเข้ามาด้านหลัง ดึงแขนเธอออกห่างจากเตาในทันที

“พอแล้ว เดี๋ยวจะได้แผลจริง ๆ” แขนแกร่งโอบประคองเอวบางแน่น ทำให้หัวใจของมะนาวเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

“ขอโทษค่ะ หนูทำพังอีกแล้ว”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้พิสูจน์แล้วว่าแม่ศรีเรือนยังต้องฝึกอีกเยอะ”

“พี่ธันวา!” มะนาวตีแขนเขาเบา ๆ แต่แก้มกลับแดงก่ำ

สุดท้ายธันวาลงมือทำอาหารเสียเอง โดยมีมะนาวเป็นลูกมือ นทีกับแป้งร่ำอ้างว่าจะลงไปซื้อขนมกับเครื่องดื่ม เพราะอยากให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ถือว่าเป็นการเปิดโอกาสให้คนอยากจีบได้ถูกจีบสมใจ

“พี่ธันวาทำอาหารคล่องจังค่ะ” เธอมองร่างสูงที่สวมผ้ากันเปื้อนทำอาหารอยู่หน้าเตาแล้วถึงกับทึ่ง

“พ่อพี่ชอบทำอาหารน่ะครับ เลยสอนพี่ทำอาหารด้วย”

“พ่อพี่ก็ทำอาหารเก่งเหรอคะ แปลกจังปกติผู้หญิงจะทำอาหารไม่ใช่เหรอคะ”

“เคยดูรายการแข่งขันการทำอาหารไหม เชฟดังๆ หลายคนก็เป็นผู้ชายนะครับ แถมเชฟผู้ชายยังเยอะกว่าผู้หญิงอีกด้วย”

“ก็จริงนะคะ”

“พ่อพี่ชอบทำอาหารให้แม่พี่กินครับ บ้านเรามีธรรมเนียมอยู่ว่าผู้ชายต้องทำอาหารเก่ง จะได้ทำให้ผู้หญิงที่รักกิน”

“ใครได้เป็นภรรยาพี่ธันวาคงโชคดีมาก ๆ เลยนะคะ”

“อยากเป็นไหม”

“แค่ก แค่ก แค่ก” เธอสำลักตบอกไปเพราะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพอดี

“พี่ว่าอะไรนะคะ”

“ของดีมีครั้งเดียว” ในขณะที่โต้ตอบกับเธอมือของเขาก็สาละวนกับการทำโน่นทำนี่ สมาธิเขาโคตรดี ดูหล่อ เท่ห์ มีเสน่ห์ น่าดึงดูด น่าค้นหา และน่าจับทำสามีที่สุด อย่างหลังทำให้เธอกัดปากตบหน้าผากตัวเอง โทษว่าฮอร์โมนพลุ่งพล่านจนเกินไป ถึงได้คิดทะลึ่งกับเขาทุกวินาทีแบบนี้

หลังจากนี้ต้องไปวิ่งรอบสนามวันละยี่สิบรอบฮอร์โมนจะได้ไม่พลุกพล่าน ไม่นานคนที่อ้างว่าไปซื้อขนมกับเครื่องดื่มก็กลับขึ้นมาบนห้องพักอีกครั้ง ทั้งสี่จึงได้รับประทานอาหารพร้อมกัน