2

“ก็…ก็เฉไฉไปสิ บอกว่าเล่นมุขไรงี้ ทำให้หน้าแตกบ้างไรบ้าง ชิ! รู้ทันทุกทีเจ็บใจเหมือนกันนะ” มะนาวยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในใจกลับเต้นแรงไม่หยุด

“ตกลงแกตกหลุมรักเขา แต่ก็แฝงความเจ็บใจเอาไว้ เลยจะแก้แค้นเหรอ”

“แกก็อย่าพูดให้ฉันดูชั่วร้ายขนาดนั้นสิ แก้คงแกแค้นอะไรกัน ไม่มี๊” มะนาวเสียงสูงเกินเหตุ ทำเอาแป้งร่ำหัวเราะร่วน จะคอยดูก็แล้วกันว่าแผนนี้จะจ่าหรือหมู่

บ่ายวันนั้น หลังเลิกชมรม บรรยากาศในห้องเหลือเพียงไม่กี่คน มะนาวจงใจรอให้คนทยอยกลับจนเกือบหมด เหลือเพียงแค่เธอ แป้งร่ำและเป้าหมาย

ธันวากำลังจัดเก็บเอกสารอยู่บนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องกระทบข้างแก้มของเขา ทำให้ภาพตรงหน้าละมุนชวนฝัน หล่อเหลาน่าสัมผัส

คนอะไรนี่หล่อจริงหล่อจัง

“เอาล่ะ…ถึงเวลาแล้ว” มะนาวพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปกระซิบกับแป้งร่ำ

“คอยซัพพอร์ตฉันด้วยนะ”

“แกนั่นแหละสู้ ๆ ฉันเป็นกำลังใจให้แกอยู่ตรงนี้” แป้งร่ำยกมือทำสัญลักษณ์ให้กำลังใจ แต่แอบอมยิ้มรอชมความโป๊ะ

มะนาวสูดลมหายใจลึก แล้วเดินตรงไปหาธันวา

“พี่ธันวาคะ” เสียงเธอเบาลงกว่าที่ตั้งใจไว้

เขาหันมามองทันที ดวงตาคมคายสบตาเธอเต็ม ๆ

“หืม มีอะไรหรือเปล่าครับน้องมะนาว”

หัวใจเธอเต้นรัว ตึกตัก ตึกตัก แต่ก็รวบรวมความกล้าไว้เต็มที่ เธอยกมือกุมอกตัวเองแบบโอเวอร์แอคติ้งเล็กน้อยแล้วพูดออกไป

“คือว่าหนูชอบพี่ค่ะ”

ทันใดนั้น ความเงียบก็โรยตัวไปทั่วห้อง ราวกับเวลาได้หยุดเดิน

แป้งร่ำที่แอบดูอยู่แทบจะเอามือปิดปากกลั้นเสียงกรี๊ด

ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากเขาจะค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อ้อ... เหรอครับ” เขาพูดเสียงต่ำ

“แล้วน้องมะนาวคิดว่าพี่จะตอบว่าไงดีล่ะครับ”

มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ

“เอ่อ... ก็ตอบว่าไม่เชื่อมั้งคะ ฮะ ๆ ๆ” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน หวังจะให้ทุกอย่างผ่านไปแบบเล่น ๆ แต่ธันวาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ

“แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่ก็ชอบน้องเหมือนกันล่ะครับ” เขาเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตาจับจ้องเธอไม่วาง

“หะ…ห๊ะ!” ใบหน้าของมะนาวร้อนผ่าวในทันที รู้สึกเหมือนสมองลอยหายไปหมด เธออึกอักหาคำพูดไม่เจอ

ธันวาหัวเราะเบา ๆ

“ตกใจขนาดนั้นเลย ไหนว่าเป็นคนวางแผนเก่งไง”

มะนาวกัดริมฝีปากแน่น

“พะ…พี่ธันวา! นี่มันก็แค่…แค่…”

“แค่เกมเหรอ” เขาพูดแทรกขึ้น รอยยิ้มยังคงอยู่

“พี่รู้ตั้งแต่แรกแล้วแหละว่าน้องกำลังจะทำอะไร”

หัวใจของมะนาวแทบหล่นวูบ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“ฮะ พี่รู้อีกแล้ว”

ธันวาพยักหน้า

“อืม ก็แผนมันชัดขนาดนี้นี่นา”

มะนาวก้มหน้าลง แก้มแดงก่ำ

“ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมพี่ต้องรู้ทันตลอดด้วย”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว รอยยิ้มอบอุ่นแทนที่แววล้อเล่นเมื่อครู่

“ก็เพราะพี่ตั้งใจจะรู้ทัน เพื่อที่พี่จะได้อยู่ใกล้น้องมากขึ้นไง” หัวใจของมะนาวเต้นแรงจนแทบระเบิด ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เพราะความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นจริง ๆ

เธอหันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“บ้าที่สุด” เสียงเบารอดออกจากริมฝีปาก

แป้งร่ำที่แอบดูอยู่ข้างหลัง เอามือทุบโต๊ะเบา ๆ

“โอ๊ย ฉันจะเป็นบ้ากับคู่นี้!”

และนั่น คือการเริ่มต้นของแผนแห่งรักในครั้งนี้

เช้าวันถัดมา มะนาวนั่งฟุบบนโต๊ะในคาเฟ่เล็ก ๆ หน้าอาคารเรียน พลางจิ้มช้อนลงในแก้วโกโก้เย็นที่น้ำแข็งละลายจนเหลือแต่รสชาติจืดชืด เธอถอนหายใจยาว ๆ

“เฮ้อ…คราวที่แล้วเกือบหัวใจวายเลยนะเรา”

“ก็เพราะแกมันบ้าไง!” แป้งร่ำนั่งตรงข้าม ตีแขนเพื่อนเบา ๆ

“สารภาพรักปลอม ๆ ใครมันทำกันยะ ดีไม่ดีเขาจะหัวเราะเยาะเอาด้วยซ้ำ”

“แต่พี่ธันวาไม่หัวเราะนะ” เสียงของมะนาวแผ่วลงอย่างเขิน ๆ

“เขายังบอกว่าชอบฉันด้วย”

แป้งร่ำชะงัก ก่อนเบิกตาโต

“ห้ะ จริงดิ๊”

“จริงสิ แต่ไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง” มะนาวก้มหน้ากัดหลอด

“ยังไงก็เถอะ คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้อีกแล้ว!” แป้งร่ำยกมือขึ้นกุมขมับ

“โอ๊ย มาอีกแล้วสินะแผนใหม่”

“ใช่แล้วจ้ะเพื่อนรัก” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม

“คราวนี้ชื่อแผนว่าเจ้าหญิงแสนอ่อนแอ”

“ชื่อแผนการ ฟังแล้วไม่น่ารอด”

“จะแกล้งทำเป็นไม่สบายไง เขาจะได้เป็นห่วง แล้วเข้ามาดูแล ว้าย!”

“แต่แกไม่ได้ป่วยจริง ๆ นี่นา”

“ก็เลยเรียกว่า แกล้งป่วยไง”

แป้งร่ำส่ายหัวแรง ๆ

“ฉันกลัวจริง ๆ ว่าแกจะโป๊ะ”

“รับรองรอบนี้ไม่โป๊ะ”

“แกรับรองมาร้อยรอบแหละว่าไม่โป๊ะ”

ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน มะนาวนั่งทำหน้าซีดอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำหญิง เธอเอามือทาบแก้ม ทำตาละห้อยเหมือนตัวเองใกล้สิ้นใจ

“โอเค หน้าโทรมสุด ๆ แล้ว แบบนี้แหละ ต้องได้ผล”

เธอเดินออกจากห้องน้ำตรงไปที่ห้องชมรม ตั้งใจจะทำเป็นวิงเวียนกลางวงเพื่อน ๆ เพื่อดึงความสนใจของเป้าหมาย

“โอ๊ย” มะนาวเอามือกุมหัว ทำท่าเซไปมา

แป้งร่ำที่รู้แผนอยู่แล้วรีบรับมุข

“มะนาว! แกโอเคมั้ยเนี่ย”

ทุกคนในห้องหันมามอง รวมถึงธันวาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ด้วย เขาลุกขึ้นมาในทันที เดินตรงเข้ามาหา

“น้องมะนาวเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่ได้แกล้งเหมือนทุกครั้ง

“เอ่อ... ก็แค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” มะนาวพยายามแสดงสีหน้าอ่อนแรงสุดชีวิต

“ไม่เป็นไรได้ยังไง หน้าซีดขนาดนี้” ธันวามีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยอย่างเป็นได้ชัด พลางหันไปบอกนที

“ช่วยยกน้ำมาให้หน่อย”

นทีพยักหน้ารีบไปจัดการในทันที

มะนาวแอบยิ้มในใจ สำเร็จแล้ว เขาเป็นห่วงฉันจริง ๆ ด้วย

“เป็นยังไงบ้าง”

“พี่ธันวาเป็นห่วงหนูเหรอคะ”

“เป็นห่วงสิ เราไม่สบายนี่นา” เขาวางมือที่หน้าผากอย่างห่วงใย ก่อนจะให้เธอดื่มน้ำ

คนเย็นชาที่รู้แผนการอ่อยของเธอมาตลอดกลับแสดงท่าทีห่วงใยเช่นนี้ นั่นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

แต่แผนดันพลิกผัน เมื่อคืนนั้นหลังกลับบ้าน อาการเวียนหัวของมะนาวกลับไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป