6

ส่วนพิมพ์อรนั่งเงียบ จนกระทั่งปลายเท้าแข็งแรงของใครบางคน สัมผัสเบา ๆ กับขาเธอใต้โต๊ะ

พิมพ์อรสะดุ้งเล็กน้อย เผลอหันไปมองคนข้างกาย ธันว์ยังคงนั่งหน้านิ่ง ตักข้าวกินตามปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใต้โต๊ะ ปลายเท้าของเขากลับไล้ไปตามขาเธออย่างแผ่วเบา เร้าอารมณ์จนเธอหยาดเยิ้มอย่างไม่อาจหักห้าม หัวใจของพิมพ์อรกระตุก เลือดลมสูบฉีดจนแก้มสาวแดงก่ำ

“พิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ไม่สบายหรือเปล่า” พิมพ์แก้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ปะ…เปล่าค่ะ” เธอรีบตอบ ก้มหน้าลงทันที เท้าของเขายังคงอยู่ตรงนั้น เหมือนทดสอบ เหมือนแกล้ง เหมือนเตือนความจำถึงความลับที่มีเพียงสองคนที่รู้

พิมพ์อรนั่งตัวเกร็ง แก้มร้อนผ่าว ไม่กล้าขยับหนี ไม่กล้าสบตาใคร โดยเฉพาะกวิน และยิ่งเขาพูดถึงอนาคต ถึงงานแต่ง ถึงแผนธุรกิจ ปลายเท้าของธันว์ก็ยิ่งหยอกเย้ามากขึ้นกว่าเดิม ราวกับตอกย้ำว่าเธอเป็นของใคร

พิมพ์อรแทบกลั้นหายใจไม่อยู่ เธอผละลุกจากโต๊ะอาหารทันทีที่มีโอกาส

“ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ออกมาด้านหลังบ้าน

อากาศยามค่ำเย็นสบาย สวนดอกไม้หลังบ้านสว่างไสวด้วยไฟสีอุ่น กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นลอยลอยมาปะทะจมูก ช่วยให้เธอหายใจได้โล่งขึ้นเล็กน้อย พิมพ์อรหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ กอดอกตัวเองแน่น

เธอไม่อยากคุย ไม่อยากฟังคำพูดเสแสร้ง ไม่อยากให้กวินแตะต้องแม้แต่นิดเดียว แต่การมีธันว์อยู่ด้วยทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย

ความลับของเราวาบหวามเกินต้าน

“พิมพ์” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ไม่ใช่เสียงที่เธอกลัวแต่เป็นเสียงที่ทำให้หัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง

เธอหันกลับไป ยังไม่ทันได้พูดอะไร อ้อมแขนแข็งแรงก็โอบเธอเข้าหาอย่างรวดเร็ว

“หมั่นไส้ไอ้หน้าอ่อนนั่น” เสียงนิ่งแต่สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่ชอบใจ

“พี่ธันว์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“แบบนี้ไม่ตื่นเต้นรึไง หึ! พี่เห็นหน้าเราแล้วทนไม่ไหว” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู

“เมื่อกี้พี่แทบคลั่ง”

พิมพ์อรตัวสั่นเมื่อเขาไล้แขนของเธอเล่น มือคว้าเสื้อเขาเอาไว้แน่น ทั้งตกใจ ทั้งโหยหาและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

“พี่ธันว์ที่นี่มัน” คำพูดขาดหาย เมื่อเขาพาเธอหลบเข้าไปหลังพุ่มไม้ใหญ่

แสงไฟส่องมาไม่ถึง มีเพียงเงาดอกไม้ไหวเอนตามแรงลม หัวใจของเธอเต้นแรง อ้อมกอดแน่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวใกล้เกินไป ความตื่นเต้นแล่นซ่านไปทั่วร่างและในวินาทีนั้นเอง

“พิมพ์” เสียงของกวินดังขึ้นจากอีกฟากของสวน อย่างชัดเจน ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

พิมพ์อรสะดุ้งมือสั่นดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ธันว์ก้มลงมากระซิบ

“อย่าส่งเสียงสิครับ เดี๋ยวเขาได้ยินจะรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่” คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เสียงเรียกชื่อเธอดังซ้ำ ๆ

“พิมพ์อยู่ไหน”

ทุกวินาทีเหมือนยาวนานจนแทบทนไม่ไหว พิมพ์อรซุกหน้าเข้ากับอกกว้าง ดึงเสื้อของเขามากัดเอาไว้เพราะกลัวจะครางออกไปให้กวินได้ยิน

“ตอดแรงขนาดนี้ ให้พี่กระแทกแรงๆ ไหม” ธันว์กระซิบถามที่ริมหูแล้วแกล้งกระแทกท่อนเนื้อเข้าไปร่องที่กำลังฉ่ำเยิ้ม แถมยังเสียวซ่านจนต้องตอดรัดดุ้นใหญ่ที่เสียบเข้าเสียบออกไม่ยอมหยุด

หยาดน้ำรักไหลเยิ้มไปตามเรียวขาเพรียวยามที่เขาสอดท่อนเนื้อเข้าออกไม่หยุดหย่อน

“พี่ธันว์ อื้อ...”

“อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวคู่หมั้นเธอก็ได้ยินหรอก” เขาประกบริมฝีปากทาบทับปิดเสียงครางเอาไว้

หญิงสาวแทบกลั้นหายใจ รู้สึกถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นไม่ต่างจากเธอ ความกลัว ความตื่นเต้น ปะปนกันจนแยกไม่ออก

“พิมพ์ อยู่ไหน ไปไหนของเขานี่” กวินหยุดยืนไม่ไกล ใกล้จนเธอแทบไม่กล้าขยับ ได้แต่นิ่งตอดรัดดุ้นใหญ่ที่เสียบอยู่ในร่องจนต้องกัดฟันด้วยความเสียวซ่าน

เธอหลับตาแน่นภาวนาในใจให้เขาไปเสียที ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป เมื่อทุกอย่างเงียบลง พิมพ์อรถึงได้ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างสั่นเทา

ธันว์กอดเธอแน่น ไม่พูดอะไร แต่ความหมายในอ้อมแขนนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“คลานเข่าให้พี่สิครับ”

“คลานเข่าทำไมคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น ร่องเยิ้มหยาดเยิ้มสั่นระริกเมื่อดุ้นใหญ่ถูกถอดออกจากร่องเสียว

“อยากเอาท่าหมาครับ แยกขาให้พี่เสียบหน่อย” เขาครางเสียงแหบพร่า รูดรัดท่อนเนื้อไปมาก่อนจะเสียบเข้าไปในร่องหยาดเยิ้มของหญิงสาวที่อ้าขารอให้เขากระแทกเข้าไปหาจากทางด้านหลัง

“อ๊า... เสียวจังเลยค่ะ”

“พี่ก็เสียวครับ พิมพ์รัดดุ้นพี่แน่นเหลือเกิน อ๊า... วันนี้ขอแรงๆ ได้ไหม”

“พี่ธันว์เอาพิมพ์เลยค่ะ” เธอคุกเข่าหยัดสะโพกเชิดหน้าขึ้นเปิดขาให้เขาเอาจนมิดโคน

ร่างสาวสะท้าน มือหนาที่กอบกุมเอวคอดเลื่อนมาขยำปทุมถันอวบอิ่มก่อนจะดึงเธอมาชิดอกแล้วกระแทกเสียงดัง ตับ ตับ

“ท่านี้เสียวจังเลยค่ะพี่ธันว์”

“แน่นจัง ดูดท่อนพี่จนเสียวไปหมดแล้ว อ๊า...”

ทั้งสองเสพสมรสกามอย่างวาบหวามเร่าร้อนในสวนดอกไม้หอมกรุ่นยามเย็น เหงื่อไหลโซมไปทั่วกายหนุ่มสาวก่อนที่เขาจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดในร่องเสียวจนหมดสิ้น