บทนำ

เรือนตระกูลเกาที่อยู่ท้ายหมู่บ้านปิดเงียบมาได้สองวันแล้ว ยามฟ้าสว่างก็ไม่มีควันไฟหุงหาอาหาร ยามค่ำคืนก็ไม่แม้แต่จะจุดตะเกียง ราวกับว่าด้านในไม่มีผู้ใดอยู่อาศัย ทั้งที่มีเกาจินซี สาวน้อยวัยสิบสามหนาวอาศัยอยู่

เกาจินซี บุตรกำพร้า สูญเสียบิดามารดาไปเมื่อปีก่อน จากเหตุการณ์หิมะถล่ม ระหว่างที่ทั้งสองออกเดินทางไปทำงานการค้าต่างเมือง เงินทองที่บิดามารดาหามาได้ ก็ล้วนแต่ถูกญาติพี่น้องเข้ามากอบโกยเอาไปจนสิ้น เหลือเพียงเรือนท้ายหมู่บ้านและเงินไม่กี่ตำลึงที่เกาจินซีนางซ่อนเอาไว้ได้ทัน ให้นางยังพอใช้จ่ายไม่ต้องอดตายไปเสียก่อน

“ข้าไม่เห็นนางออกมาหลายวันแล้ว จะเป็นอันใดหรือไม่” ไห่ซื่อ สตรีที่อยู่ใกล้เรือนหลังน้อยที่สุด สนทนากับผู้เป็นสามี

“เจ้าก็เข้าไปดูนางเสียหน่อย เป็นแม่นางน้อยใช้ชีวิตเพียงลำพังคงจะลำบากไม่น้อย ตระกูลกู้ก็ช่างใจดำเสียจริง บีบจนนางไม่มีทางถอย”

ตระกูลกู้ที่ไห่ฉิงพูดถึง คือตระกูลเดิมของบิดาเกาจินซี พอบิดามารดาเกาจินซีตายลง ตระกูลกู้ก็เข้ามาจัดการเรื่องสมบัติของเกาจินซี ทั้งยังรับนางไปอยู่ในความดูแล แต่เลี้ยงดูเกาจินซีได้ไม่นานก็ใส่ร้ายนางหาว่านางขโมยข้าวของในเรือน

เกาจินซีแม้จะปฏิเสธ แต่เสียงของนางก็ไม่ดังพอที่จะให้ผู้คนเชื่อ เพราะหลักบานที่ค้นพบในห้องนอนของนางมัดตัวนางเอาไว้อย่างแน่นหนา ตระกูลกู้จึงทำเรื่องตัดขาดกับนางทันที โดยให้เหตุผลที่ไม่อาจเลี้ยงดูหัวขโมยเช่นนางต่อไปได้ และยังแสร้งเป็นคนดีโดยยกเรือนท้ายหมู่บ้านให้นางได้อยู่อาศัย

ถึงจะมีชาวบ้านกว่าครึ่งที่ไม่เชื่อว่าเกาจินซีจะขโมยของในเรือนตระกูลกู้ แต่ก็ไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางได้ ทำได้เพียงมอบอาหารและของใช้ที่จำเป็นให้นางเป็นครั้งคราว

เกาจินซีจึงต้องพึ่งพาตนเอง โดยการออกไปหาผักป่าของป่ามาประทังชีวิต สองสามีภรรยาตระกูลไห่ ไม่เห็นหน้าเกาจินซีหลายวันย่อมจะต้องแปลกใจเป็นธรรมดา ถึงชาวบ้านคนอื่นจะพบเห็นความผิดปกติเช่นเดียวกัน แต่ก็มิได้ใส่ใจมากนัก ลำพังเรื่องปากท้องของครอบครัวตนเองก็แทบจะเอาไม่รอดอยู่แล้ว

สองสามีภรรยาตระกูลไห่ เดินมาหยุดร้องเรียกเกาจินซีอยู่ที่หน้าเรือนของนาง “ซีเออร์ เจ้าอยู่หรือไม่”

ซีซี นักฆ่าที่ถูกตั้งค่าหัวเอาไว้ราคาสูงสุดขององค์กรใต้ดิน หากนางรับงานไหนผู้ถูกหมายหัวไม่มีทางรอดชีวิตไปได้ ความเก่งกาจของนางทำให้องค์กรใต้ดินเลี้ยงดูนางอย่างดี ข้าวของเครื่องใช้ อาวุธที่ได้ล้วนแต่ล้ำหน้ามากกว่าของคนอื่น เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมมีคนอิจฉานางไม่น้อย

วันสุดท้ายที่ซีซีนางได้ใช้ชีวิตอย่างสำราญในโลกแห่งความเจริญรุ่งเรือง นางเพิ่งจะหอบทองกระเป๋าใหญ่กลับมาที่พักหลังจากที่จัดการเป้าหมายสำเร็จ ตัวนางเองคาดไม่ถึงว่าข้อมูลที่พักและตัวตนของนางที่ถูกทางองค์กรปิดบังเอาไว้อย่างดี จะถูกนักฆ่าในองค์กรขโมยข้อมูลของนางไปขายให้เจ้าหน้าที่รัฐ

พอเท้าก้าวเข้าที่พักได้ไม่กี่อึดใจ เสียงกระสุนปืนก็ดังขึ้นราวกับฟ้าถล่ม ลูกกระสุนถูกสาดออกไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง เกาจินซีได้แต่สบถออกมาอย่างหัวเสีย “บ้าจริง!!!” นางรู้ดีว่าต้องมีสักวันที่ตัวนางจะต้องถูกตามล่าเช่นที่ตนเองเคยกระทำ จึงได้เตรียมการเอาไว้อย่างดีแล้ว

ในเมื่อนางต้องตาย ก็ต้องลากคนที่ต้องการเอาชีวิตของนางให้ตายไปพร้อมกัน ซีซีติดตั้งระเบิดเอาไว้ภายในที่พักของนักฆ่าในองค์กรเอาไว้ด้วย นางรู้แก่ใจดีว่ามีผู้ใดบ้างที่ต้องการให้นางตาย แม้แต่ในที่พักของนางก็ติดตั้งระเบิดเอาไว้เช่นกัน

ตัวนางมีของดีอยู่กับตัวหากไม่ใช่ย่อมเสียของ ก่อนตายจึงต้องใช้เสียหน่อย ระเบิดที่ซีซีนางได้รับ สามารถสั่งการได้ในระยะไกล พอรู้ตัวว่าไม่รอดแน่ นางจึงกดระเบิดที่พักของนักฆ่าในองค์กรที่ตั้งเอาไว้ ก่อนที่จะระเบิดที่พักของตนเองยอมตายไปพร้อมกับชุดคอมมานโดที่รัฐบาลส่งมาเก็บกวาดนาง

เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วเมืองเซี่ยงไฮ้ ที่พักหรูหลายแห่งระเบิดขึ้นพร้อมกันโดยที่หาสาเหตุไม่ได้ องค์กรใต้ดินสูญเสียนักฆ่าระดับแนวหน้าไปถึงสี่คนในเหตุการณ์เดียว หนึ่งในนั้นมีซีซีอยู่ด้วย รัฐบาลจำต้องแถลงการณ์ให้ประชาชนที่ตื่นตระหนกได้รับรู้ เพราะไม่ได้มีเพียงประชาชนที่ล้มตายจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ยังมีชุดคอนมานโดอีกนับสิบนายที่ต้องตายลงไปด้วย

เหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น ซีซีนางมิได้รับรู้อีกแล้ว เพราะวิญญาณของนางตอนนี้เข้ามาอยู่ในร่างของ เกาจินซี แม่นางน้อยวัยสิบสามหนาวที่ป่วยตายอย่างเดี่ยวดายอยู่ภายในเรือนเก่าทรุดโทรม

เสียงร้องเรียกอยู่หน้าเรือน ทำให้ซีซีลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง ร่างกายของนางในตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจนแทบขยับตัวไม่ได้ แสงสว่างด้านนอกที่ส่องเข้ามาภายในห้อง ทำให้นางมองเห็นสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวได้ถนัด

“หื้ม...” นางส่งเสียงแหบแห้งในลำคอออกมาอย่างไม่เข้าใจ