Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
13 ความสุขสั้นๆ
จอมทัพส่งเฌอลินน์ที่บ้านพักแล้วก็กลับมาที่ห้องพักของตนเอง เขาเปิดโน้ตบุ๊กทำงานต่ออีกหนึ่งชั่วโมงก่อนจะปิดไฟเข้านอน แต่ยิ่งพยายามจะหลับสมองก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของตนเองกับเฌอลินน์
แล้วชายหนุ่มก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องพักและหยิบคีย์การ์ดที่ล็อบบี้แล้วตรงไปยังพูลวิลล่าที่เฌอลินน์พักอยู่อย่างรวดเร็ว
เมื่อเปิดประตูเข้าในบ้านก็เงียบเขาไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปยังห้องนอนของเฌอลินน์ทันที
ชายหนุ่มมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงใหญ่ใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วยิ้ม ก่อนจะแทรกตัวลงนอนข้างๆ แล้วดึงคนที่หลับสนิทเข้ามาแนบอก
เฌอลินน์สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เธอพยายามจะขยับหนี
“เฌอลินน์ครับ อาเองนะนอนต่อเถอะ”
“อาจอมเหรอคะ” หญิงสาวลืมตาท่ามกลางความมืดเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดและกลิ่นกายอันคุ้นเคยเธอ หญิงสาวถอนหายใจยาวก่อนจะขยับตัวซุกเข้าหาแผงอกแกร่งแล้ว เอื้อมมือไปกอดตอบเขาแน่น จอมทัพกระชับอ้อมกอดลูบเรือนผมนุ่มเบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่ก็หลับสนิทไปด้วยกันจนกระทั่งเช้าวันใหม่
เฌอลินน์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกดีกว่าทุกวันเพราะไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพียงลำพังเหมือนเมื่อวาน จอมทัพยังคงกอดเธอไว้แน่น เมื่อหญิงสาวขยับตัวชายหนุ่มก็ลืมตาแล้วส่งยิ้มให้คนในอ้อมกอด
“ตื่นแล้วเหรอครับ” จอมทัพถามอย่างอ่อนโยน
“ค่ะอาจอม วันนี้เฌอต้องไปทำงานนะคะ อาจอมก็รีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ”
“อายังไม่อยากไปเลย ขอตอนต่ออีกนิดได้ไหมล่ะ” เขากอดแน่นขึ้นแล้วจูบไปบนหน้าผากเบาๆ มันเป็นความรู้สึกดีที่ตื่นเช้ามาแล้วมีคนซุกอยู่ในอ้อมกอด
“แต่สายแล้วนะคะ” เฌอลินน์พึมพำ พลางดันอกเขาเบาๆ
“ไม่เห็นต้องรีบเลยครับ เฌอไม่ใช่พนักงานประจำสักหน่อย วันนี้อยากไปตอนไหนค่อยไปก็ได้”
“ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวคนอื่นมองไม่ดี อาจอมรีบกลับห้องตัวเองไปแต่งตัวเลยค่ะ” หญิงสาวดันหน้าเขาออก
“ครับ ก่อนไปขอกำลังใจก่อนนะ” พูดไม่ทันขาดคำ จอมทัพก็ขยับเข้าไปหอมแก้มนุ่มของเธอฟอดใหญ่
“อาจอม....” เฌอลินน์ทำท่าจะตีแต่เขาก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“อีกครึ่งชั่วโมงอามารับนะ”
“จะมารับทำไมคะ”
“งั้นเจอกันที่ห้องอาหารของโรงแรมนะ”
เมื่อเขาออกจากห้องไปแล้วเฌอลินน์ก็ยังไม่ลุกจากเตียง หญิงสาวยิ้มเมื่อคิดไปถึงความอบอุ่นที่ได้รับมาตลอดทั้งคืน เธอคิดว่าเวลาที่ตกลงจะทำเหมือนเป็นแฟนกันคงจะเป็นช่วงที่เธอมีความสุขมากที่สุด
“สองเดือนนี่เธอคงมีความสุขมากแน่ๆ เฌอลินน์” เธอพูดกับตัวเองก่อนจะลุกจากที่นอนแล้วอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปเจอกับจอมทัพที่ห้องอาหารของโรงแรม
“เฌอจะกินอะไร อาจะไปตักให้”
“เฌอขอไปตักเองดีว่าค่ะ”
หญิงสาวเดินไปเลือกอาหารจากนั้นก็มานั่งทานกับจอมทัพ
“ไม่กินข้าวเหรอเฌอ” จอมทัพถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแค่ครัวซองต์ ช็อกโกแลตร้อนและผลไม้อีกเพียงเล็กน้อย
“เฌออยากกินครัวซองต์มากกว่า กลิ่นมันหอมและน่ากินมาก เมื่อกี้พนักงานบอกว่าเขาจะอบใหม่ทุกเช้า” เฌอลินน์ใช้มือฉีกครัวซองต์เข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
“อร่อยไหมครับ”
“อร่อยมากๆ เลยค่ะ ตั้งแต่กลับมาเมืองไทยเฌอกินเยอะมากจนตัวแทบจะแตกแล้วค่ะ”
“เอาอะไรมาตัวแตกกันล่ะ เฌอลินน์ตัวเล็กนิดเดียวเองนะ”
“ก็เฌอเพิ่งกลับมาไม่ถึงเดือนนี่คะ แต่อยู่ต่ออีกสองเดือนคงน้ำหนักขึ้นเยอะแน่ค่ะ แต่ก็ช่างมันเถอะกลับไปค่อยลดก็ได้” พูดจบหญิงสาวก็ยิ้มแล้วทานต่อ
“เอาเพิ่มไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ เฌอจะไปทำงานแล้วนะ”
“อาเดินไปส่งนะ”
จอมทัพก็เดินไปส่งเฌอลินน์ให้กับผู้จัดการโรงแรมด้วย พร้อมฝากฝังให้ดูแลอย่างดี ก่อนที่ตัวเขาจะแยกตัวไปจัดการงานบริหารและดูแลความเรียบร้อยส่วนอื่นๆ
ตลอดทั้งวัน การทำงานเต็มไปด้วยความราบรื่น เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน จอมทัพก็ไม่ลืมที่จะลงมาทานข้าวร่วมกับเฌอลินน์ จนพนักงานคนอื่นแอบยิ้มตามเพราะไม่เคยเห็นเขาเอาใจใส่ใครมากแบบนี้มาก่อน
พอตกเย็นจอมทัพก็มารอรับหญิงสาวที่เปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวยาวคลุมเขากับสายเดี่ยวสีฟ้าสดใส
“ทำไมอาจอมต้องพามากินร้านอื่นด้วยล่ะคะ เรากินที่โรงแรมก็ได้” เฌอลินน์ถามเมื่อเขาพาเธอมายังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลจากโรงแรม
“อาอยากพาเฌอมาเปลี่ยนบรรยากาศแล้วอยากจะรู้ด้วยว่าร้านอื่นอาหารอร่อยไหม บริการเป็นยังไงเมื่อเทียบกับโรงแรมของเรา”
“แล้วอาจอมคิดว่าร้านนี้ดีไหมเมื่อเทียบกับที่โรงแรม”
“อาให้เฌอลินน์เป็นคนตอบคำถามนี้น่าจะดีกว่าอานะ”
“แล้วถ้าคำตอบของเฌอไม่ถูกใจอาจอมล่ะคะ อาจอมโกรธเฌอไหมคะ”
“ไม่ครับ เฌอลินน์ตอบอามาตามตรงได้เลย”
“เอาเรื่องอาหารนะคะ รสชาติพอๆ กันค่ะ แต่อาหารที่โรงแรมสดกว่า ราคาที่นี่แพงกว่าคงเพราะบรรยากาศที่ร้านจะดีกว่าที่โรงแรมค่ะ การบริการก็เท่าๆ กันค่ะ แต่ที่นี่ดีตรงที่มีเมนูขนมไทยด้วยค่ะ” เฌอลินน์ตอบไปตามความจริง
“โรงแรมเราก็เคยมีเมนูอาหารไทยนะครับ แต่รสชาติไม่ถูกใจนักท่องเที่ยวอาก็เลยยกเลิกไป”
“อาจอมไม่ต้องทำหลายอย่างเหมือนเขาก็ได้นี่คะ เลือกทำแค่สองสามอย่างให้ทุกโต๊ะได้ลองทาน ถ้าเขาชอบเขาก็สั่งเพิ่ม เมนูไหนคนสั่งน้อยก็ตัดออก”
“อาจะรับเรื่องนี้ไว้ก่อนนะ แต่คงต้องรอก่อนเพราะเราไม่มีเชฟขนมไทยเลย”
“อาจอมลองถามสูตรคุณยายสิคะ”
“คุณยายทำขนมไทยเป็นด้วยเหรอ อาไม่เคยกินเลย”
“ทำเป็นสิคะ คุณยายทำบัวลอยกับกล้วยบวชชีอร่อยค่ะ”
“กลับไปกรุงเทพครั้งนี้คงต้องไปถามวิธีทำกับคุณยายแล้วล่ะ จะได้ให้พนักงานฝึกทำ”
“ทำไมต้องรอกลับไปล่ะคะโทรถามก็ได้”
“มันไม่ใช่เรื่องด่วนที่ต้องโทรไปรบกวนท่านขนาดนั้น อาเกรงใจครับ”
“แล้วทำข้าวต้มเรื่องด่วนเหรอคะ” เฌอลินน์ถามแล้วจ้องหน้ารอคอยคำตอบ
“ก็ตอนนั้นอาอยากให้เฌอได้กินของอร่อยๆ”
“ขอบคุณนะคะอาจอมที่ทำให้เฌอรู้สึกดี”
“อาบอกแล้วว่าอยากให้ซัมเมอร์นี่เฌอมีความสุขที่สุด”
“ตอนนี้เฌอมีความสุขมากๆ เลยค่ะ”
ทั้งสองคนนั่งทานอาหารและพูดคุยกันอย่างผ่อนคลายแต่แล้วจอมทัพก็นิ่งไป เขามองไปทางด้านหลังอยู่นานจนเฌอลินน์หันมองตาม
“อาจอมรู้จักคนโต๊ะนั้นเหรอคะ จะเข้าไปทักทายก็ได้นะคะ เฌอรอได้”
“ไม่ดีกว่าครับ”
“อาจอมเกรงใจเฌอหรือกลัวว่าเขาจะถามว่าเราเป็นอะไรกัน”
“ไม่ใช่แบบนั้นครับ แต่ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มนั้นเคยเป็นแฟนเก่าของอาครับ” จอมทัพกำลังพูดถึง พิมพ์ลดาหรือปอ แฟนเก่าของเขาที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสองปี
“ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
“ไม่ครับ เราอย่าสนใจคนอื่นเลยนะ” จอมทัพเลิกมองไปทางแฟนเก่าและหันมาทานอาหารกับเฌอลินน์อย่างเดิม
เมื่อทานอาหารเสร็จเขาก็เดินผ่านโต๊ะนั้นโดยไม่สนใจจะหันไปมองเพราะสำหรับเขาเธอก็แค่คนเคยรู้จัก
“จะไปเดินเล่นไหมครับ” จอมทัพจอดรถที่หน้าโรงแรมแล้วหันมาถามคนข้างๆ
“วันนี้เฌอยืนเกือบทั้งวันแล้วค่ะ ขอไปนอนพักดีกว่า”
“อาเดินไปส่งนะครับ”
เมื่อมาถึงพูลวิลล่าเฌอลินน์ขอตัวเข้าไปข้างในส่วนจอมทัพก็กลับไปที่ห้องพักของตนเอง
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
