10 ความลับและข้อตกลง

เฌอลินน์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าของวันใหม่ ตอนนี้ข้างกายของเธอว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของจอมทัพ แต่หญิงสาวก็รู้สึกโล่งใจเพราะถ้าชายหนุ่มยังอยู่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาหลังจากมีบทรักที่เร่าร้อนไปเมื่อคืน

หญิงสาวปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแต่ก็พยายามลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว ตอนนี้ท้องเริ่มร้องประท้วงเพราะเมื่อวานตอนเย็นเธอไม่ได้ทานอะไรเลยสักนิด

เมื่อเดินออกมาจากห้องนอนกลิ่นหอมที่คุ้นเคยก็ลอยมาปะทะจมูก เฌอลินน์รีบตรงไปยังโต๊ะทานข้าวก็เห็นชามข้าวต้มกับโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางอยู่ในถาด

“กินข้าวกินยาแล้วนอนพักนะ สายๆ อาจะเข้ามาคุยด้วย”

หญิงสาววางกระดาษโน้ตลงที่เดิม ก่อนจะทานข้าวต้มทะเลที่ส่งกลื่นหอมยั่วน้ำลาย พอตักคำแรกเข้าปากก็ยิ้มเพราะรสชาติเหมือนกับที่คุณยายทำให้ไม่ผิดเพี้ยน

เมื่อคิดถึงตรงนี้เฌอลินน์ก็เลยขึ้นได้ว่าเมื่อวานตอนเย็นเธอไม่ได้โทรหาคุณยาย หญิงสาวรีบไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วต่อสายค่ะคุณยายทันที

“สวัสดีค่ะคุณยาย เฌอขอโทษนะคะเมื่อวานไม่ได้โทรหายายเลย”

“ไม่เป็นไรจ้ะลูก เมื่อเช้าอาจอมโทรมาบอกยายแล้วว่าเมื่อวานหนูไปดำน้ำกลับมาเหนื่อยมากก็เลยหลับตั้งแต่หัวค่ำแล้วยังไม่ค่อยสบายด้วยใช่ไหม”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามที่คุณยายรู้จากจอมทัพเพราะไม่อยากให้ท่านสงสัยว่าจริงๆ แล้วเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

“แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะลูกรสชาติข้าวต้มเหมือนที่ยายทำหรือเปล่า”

“ยายรู้ได้ยังไงคะว่าเฌอกำลังกินข้าวต้มอยู่”

“ก็เมื่อเช้าอาจอมเขาโทรมาแล้วให้ยายคุยกับเชฟของโรงแรมถามวิธีการทำข้าวต้มของยายอย่างละเอียดเลย เขาบอกว่าหนูเฌอมีไข้นิดหน่อยก็เลยอยากจะให้กินข้าวต้ม แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้เฌอดีขึ้นแล้วค่ะยาย”

“นี่ยังโชคดีนะที่จะอาจอมเขาต้องไปทำงานที่นั่น พอดีถ้าไม่อย่างนั้นจะมีใครดูแลล่ะ” ยายพิกุลพูดอย่างเป็นห่วง

“ก็ยังมีนิวอยู่ด้วยนี่คะ” เฌอลินน์รีบบอกเพราะตอนนี้คุณยายของเธอน่าจะยังไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่คนเดียว

“วันนี้ก็อย่าลงน้ำนะลูก เดี๋ยวจะไม่สบายอีก”

“ค่ะยาย วันนี้เฌอน่าจะนอนเล่นมือถือฟังเสียงคลื่นค่ะยาย”

“ดีแล้วล่ะลูก การนอนอยู่เฉยๆ มันก็คือการพักผ่อนอย่างหนึ่งยายไม่อยากให้หนูไปทำกิจกรรมอะไรเยอะ เดี๋ยวจะไม่สบายมากไปกว่านี้”

“ยายไม่ต้องห่วงค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกก็แค่เป็นไข้นิดหน่อย ตอนนี้ก็หายดีแล้วค่ะ ถ้างั้นหนูขอกินข้าวก่อนนะคะ กินเสร็จว่าจะออกไปนั่งเล่นรับลมหน้าบ้านสักหน่อยค่ะ”

“ได้จ้ะลูก ยายเป็นห่วงนะ หนูเฌอดูแลตัวเองด้วย”

“ค่ะยาย บ๊ายบายค่ะ”เมื่อวางสายจากยายแล้วเฌอลินน์ก็ทานข้าวต้มจากนั้นก็ทานยาแก้ปวดที่วางอยู่บนถาด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วออกมานอนเล่นบริเวณข้างสระน้ำ

ลมทะเลที่พัดมารวมทั้งเสียงคลื่นทำให้เธอรู้สึกเพลินจนเผลอหลับไปเกือบชั่วโมง หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตูที่เชื่อมระหว่างสระว่ายน้ำกับบ้านพัก

“อาจอม” เฌอลินน์รีบลุกขึ้นนั่งตัวตรง เธอทำตัวไม่ถูกและไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอะไรกับเขา

“เป็นยังไงบ้างเช้านี้ปวดเนื้อปวดตัวหรือเปล่า กินยาหรือยัง”

“กินแล้วค่ะ”

“ดีขึ้นไหม”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” เธอตอบสั้นๆ

“แล้วข้าวต้มล่ะ เป็นยังไงรสชาติเหมือนของคุณยายหรือเปล่า” เมื่อเธอพูดน้อยเขาจึงพยายามจะชวนคุย

“เหมือนค่ะ อันที่จริงอาจอมไม่น่าจะโทรไปหายายเลยทีนี้ยายก็คงรู้ว่าอาจอมอยู่ที่นี่ด้วย”

“หนูเฌอที่นี่เป็นโรงแรมของอานะ อาจะมาดูแลโรงแรมที่นี่มันก็ไม่มีอะไรดูผิดปกติเลยนะ หนูเฌอร้อนตัวไปหรือเปล่า”

หญิงสาวพยักหน้าเพราะตอนนี้เธอเหมือนคนที่มีชนักปักหลังทำอะไรก็ระแวงว่าจะมีคนรู้เรื่องระหว่างเธอกับจอมทัพไปหมด

“อาอยากคุยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอาอยากขอโทษนะเฌอลินน์”

“อาจอมไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ เฌอเป็นคนอยากรู้อยากลองเอง เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกได้ไหมคะ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เธอเงยหน้าขึ้นมองแววตาอ้อนวอน

“แล้วคิดว่าจะทำได้เหรอเรายังต้องเจอกันทุกวันนะ”

“พอกลับไปจากที่นี่ก็ไม่เจอกันแล้วค่ะ อาจอมก็ทำงานที่กรุงเทพแล้วก็ไม่ต้องกลับไปที่บ้านนะคะ รอให้เฌอกลับไปอังกฤษแล้วค่อยกลับไปที่บ้าน ถ้าคุณยายถามอาจอมก็บอกว่างานยุ่งตกลงไหม”

“ถ้าจะทำอย่างนั้นก็คงจะยิ่งดูไม่ปกตินะ”

“งั้นอาจอมกลับบ้านเหมือนเดิมก็ได้ แต่ห้ามพูดเรื่องของเราให้ใครฟังเด็ดขาด ห้ามทำอะไรผิดปกติให้คนอื่นสงสัย ถ้ายายรู้ยายคงเสียใจมากที่เฌอทำตัวไม่ดี ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เฌอจะไม่ทำแบบนั้นอีก” เฌอลินน์เสียงสั่นเครือเพราะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเองทำลงไป

จอมทัพรีบเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วกอดเธอไว้ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดทำให้หญิงสาวปล่อยโฮออกมา เธอเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่ตัวเองดื้อจนในที่สุดก็สูญเสียสิ่งมีค่าไป

“ไม่ต้องร้องนะหนูเฌอเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของหนูแค่คนเดียว อาก็มีส่วนผิดด้วย เอาเป็นว่าอาจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดดีไหม” จอมทัพเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์จนทำให้เรื่องมันเลยเถิดจน ไม่สามารถเรียกร้องอะไรกลับมาได้เลย

“ที่เฌอร้องไห้ไม่ใช่เพราะโกรธอาจอมหรืออยากจะให้อาจอมมารับผิดชอบหรอกนะคะ เฌอแค่เสียใจที่ดื้อไม่ยอมฟังคำเตือนของอาจอมเลย อาจอมคะถ้าสมมติว่าในอีกอนาคตเฌอมีแฟน แล้วแฟนของเฌอจะรับได้ไหมที่เฌอเคยนอนกับผู้ชายคนอื่นมาแล้ว เฌอรู้ว่าสังคมสมัยใหม่ยอมรับเรื่องนี้กันได้ แต่เธออยากรู้จริงๆ ว่าความรู้สึกลึกๆ ของผู้ชายจะยอมรับเรื่องนึ้ได้จริงไหม”

“อาไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นคิดยังไงนะ แต่ก่อนอาก็เคยคิดว่าผู้หญิงที่เป็นแฟนเราแต่งงานกับเราต้องเป็นผู้หญิงที่นอนกับเราเป็นคนแรกแต่พอโตขึ้นอาก็เข้าใจอะไรมากขึ้น”

“อาจอมรับได้เหรอคะ”

“รับได้ครับ ขนาดเราเป็นผู้ชายเรายังนอนกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว ทำไมผู้หญิงจะต้องมีเราเป็นคนแรกด้วยล่ะ มันไม่ยุติธรรมเลย แฟนคนแรกของอาก็ไม่ได้มีอาคนแรกหรอกนะ เธอมีแฟนมาแล้วหลายคนแต่อาก็ยอมรับได้เพราะอารักเธอ”

“แล้วตอนนี้แฟนอาจอมอยู่ที่ไหนล่ะคะ”

“อาเลิกกับแฟนไปนานแล้วครับ”

“ก็อาจอมบอกว่ารับได้แล้วจะเลิกกับเธอทำไมล่ะ”

“ที่เราเลิกกันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นแต่เราเลิกกันเพราะเราอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกไม่มีความสุข ไม่เป็นตัวของตัวเองสุดท้ายเราก็จบกัน แล้วเฌอล่ะ ไม่เคยมีแฟนจริงๆ เหรอ” จอมทัพถามกลับบ้าง

“เฌอเคยมีแฟนค่ะ ตอนที่เขามาจีบเฌอรู้สึกดีมากๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ เขาโทรหาทุกวันบอกว่าไปทำอะไรที่ไหน แต่พอเป็นแฟนเขาก็เปลี่ยนไปค่ะ เขาไม่บอกว่าทำอะไรอยู่ที่ไหน พอเฌอถามเขาก็หงุดหงิดหาว่าเข้าไปยุ่งวุ่นวาย จากนั้นเฌอก็เลยคิดว่าอยู่เป็นโสดน่าจะดีกว่าค่ะ เฌอว่าการมีแฟนมันค่อนข้างจะวุ่นวาย เราต้องคอยทำตามสิ่งที่เขาต้องการตลอดบางอย่างมันฝืนมากๆ แต่ถ้าเราโสดเราจะทำอะไรก็ได้ไม่ต้องกลัวว่าจะทำไม่ถูกใจใคร”

“แต่คงไม่เป็นแบบนั้นทุกคนหรอกมั้ง”

“ค่ะ แต่เฌอยังไม่เคยเจอใครที่คบแล้วรู้สึกอิสระ”

“หนูเฌอยังมีเวลาอยู่ที่เมืองไทยอีกเกือบสองเดือนถ้าอย่างงั้นเราลองมาเป็นแฟนกันดูไหมล่ะ” จู่ๆ จอมทัพก็พูดออกมาอย่างมีปีไม่มีขลุ่ยทำให้คนที่ซบอยู่กับแผงอกของเขาผละออกแล้วมองหน้าด้วยความประหลาดใจ