บทย่อ
เรื่องของ “นิด” เภสัชกรสาววัยสามสิบปี ที่สามีไม่สามารถทำให้เธอถึงจุดสุดยอดได้ จนกลายเป็นความเก็บกด ที่พร้อมระเบิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ มาลุ้นกันว่าเธอจะทนต่อความต้องการของตัวเองได้นานแค่ไหน และใครจะเข้ามาช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป
ตอนที่ 1 เราชื่อนิด
สวัสดีค่ะเราชื่อ “นิด” อายุสามสิบปีพอดี ทำงานเป็นเภสัชกรประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มาเกือบแปดปีแล้ว ทุก ๆ เช้าเราจะตื่นตอนหกโมงครึ่ง อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเสื้อแขนสั้นสีครีมหรือฟ้าอ่อน ทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด กระโปรงทรงสอบยาวเลยเข่า รองเท้าส้นเตี้ยสีดำ ผมรวบมวยต่ำเรียบร้อย แต่บางวันเราก็ปล่อยผมยาวตรงลงมาเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนลุคบ้าง
หน้าตาเราไม่ได้สวยแบบนางแบบ แต่คนมักบอกว่าเราหน้าตาดีแบบ “ผู้ใหญ่” มีเสน่ห์แบบที่ผู้ชายบางคนชอบมากกว่าผู้หญิงสาว ๆ เสียอีก ถึงหุ่นเราจะไม่ผอมบางแต่ก็ไม่ถึงกับอ้วนเรียกว่าเต็มไม้เต็มมือก็ได้ ส่วนหน้าอกเราคัพ C สะโพกผาย เวลาเดินไปมาในแผนกเภสัช คนไข้หรือญาติคนไข้บางคนมักมองตามโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงขั้นยิ้มแล้วพูดว่า “เภสัชกรที่นี่สวยจังเลยนะครับ” เราก็ยิ้มตอบแบบสุภาพ แล้วรีบหันมาจัดยาต่อ ลึก ๆ ก็แอบภูมิใจนั่นแหละ
ถึงจะมีหนุ่ม ๆ เทียวมาขายขนมจีบ แต่เราไม่เคยสนใจเพราะเรามี “พี่เมฆ” สามีที่แต่งงานกันมาแปดปี อาชีพรับเหมาก่อสร้าง อายุสามสิบห้าปี รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำจากแดด หน้าตาคม ๆ แบบผู้ชายต่างจังหวัดที่เคยหล่อแต่ถูกงานหนักกับแดดเผาไหม้กลบไปบ้าง เราอยู่กันในบ้านเดี่ยวสองชั้น มีสวนหลังบ้านเล็ก ๆ ที่จ้างลุงแหวงมาดูแล มองเผิน ๆ ชีวิตเราดูจะสมบูรณ์แบบเลยล่ะ
แต่ในความเป็นจริงแล้วถึงเราจะมีครบทั้งฐานะ สามีที่ดีและหน้าที่การงาน แต่ในใจเรากลับโหยหาในสิ่งที่หลัง ๆ มาพี่เมฆให้เราไม่ไห้
ทุกวันนี้พี่เมฆไม่เคยทำให้เราถึงจุดสุดยอด เขาจะเริ่มต้นด้วยการจูบแบบรีบร้อน ถอดเสื้อผ้าเราออกอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวใครจะมาเห็น แล้วดุ้นเนื้อของเขาก็จะสอดเข้ามาในร่องเสียวของเราโดยที่ไม่มีการเล้าโลมใด ๆ และไม่ถึงสิบครั้งเขาก็เกร็งตัวถึงจุดสุดยอด ปล่อยให้เราอารมณ์ค้างเติ่ง บางคืนพี่เมฆก็จะหลับไปเพราะความเมา ไม่ก็พูดกับเราว่า “ขอโทษนะ วันนี้เหนื่อยมาก” แล้วก็จบ
เราไม่เคยบ่น เพราะความรักที่มีให้กับเขา รักแบบที่เคยรักมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ความต้องการที่สะสมมานานเข้าเริ่มกลายเป็นไฟที่คุกรุ่นอยู่ในอก ไฟที่เราพยายามกลบมันไว้ใต้กองยา ใต้รอยยิ้มให้คนไข้ ใต้คำพูดสุภาพที่เราใช้กับทุกคน
เช้านี้ก็เหมือนกับทุกวัน เราตื่นมาก่อนพี่เมฆ อาบน้ำแต่งตัว ใส่เสื้อสีครีมบาง ๆ กระโปรงสีเทาอ่อน รองเท้าส้นเตี้ย ผมรวบมวยต่ำ ประมาณเจ็ดโมงเช้าเราก็ถึงโรงพยาบาล
แผนกเภสัชกรรมตึกผู้ป่วยนอก คนไข้เริ่มทยอยมา เรายืนจัดยา แจกยา ตรวจใบสั่งยา ทำหน้าที่ไปอย่างเป็นระบบ แต่สายตาของเรามักจะเหลือบไปมองหมอผู้ชายที่เดินผ่านบ่อย ๆ โดยเฉพาะหมอเอก หมออายุรกรรม อายุสามสิบเจ็ดปี ตัวสูง ผิวขาว หน้าตาคม ผมเซ็ตเรียบร้อย แว่นกรอบบาง หน้าตาแบบ “ผู้ดี” ที่ผู้หญิงหลายคนในโรงพยาบาลแอบชอบ
หมอเอกชอบแวะมาที่เคาน์เตอร์เภสัช บ่อยกว่าที่ควรจะเป็น บางทีก็แค่ถามเรื่องยา บางทีก็ยิ้มแล้วพูดว่า
“วันนี้สวยจังเลยนะครับคุณนิด หรือ “กาวน์สีขาวนี่เข้ากับคุณนิดมากเลย” เราก็ยิ้มตอบแบบสุภาพ แต่หัวใจมันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา
ช่วงสายวันนี้ “ดาว” เพื่อนสนิทที่ทำงานในแผนกเดียวกัน เดินมาหาเราตอนพักเที่ยง ดาวอายุเท่าเราเป๊ะ หน้าตาน่ารัก ผิวแทน หุ่นดีมาก เพราะเธอชอบออกกำลังกายและ…ชอบมีเซ็กส์ เธอไม่เคยปิดบัง ตรงกันข้าม เธอชอบเล่าให้เราฟังแบบละเอียดยิบ จนบางครั้งเราฟังแล้วหน้าแดง แต่ก็ฟังต่อไม่หยุด
เรานั่งกินข้าวกล่องด้วยกันในห้องพักบุคลากร ดาวกระซิบข้างหูเรา
“นิด เมื่อวานนี้กูไปกับหมอต้นอีกแล้วนะ”
“หมอต้นคนไหนวะ” เราถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้ว
“อายุรกรรมเหมือนกันแหละ ตัวสูง ๆ ผิวขาว ๆ อายุสามสิบกว่า ๆ น่ะ หน้าตาดี แบบไม่ต้องแต่งตัวก็หล่อ”
“แล้วไงต่อ”
ดาวยิ้มกรุ้มกริ่ม
“กูโดนเอาในรถเขาเลย เมื่อคืนหลังเลิกงาน เขาจอดรถที่ลานจอดใต้ตึก แล้วก็…ถอดกางเกงในกูออกเลย ไม่ทันตั้งตัว แต่ก็สมยอมแหละ เขาลากกูไปเบาะหลังแล้วเอาของเขาใส่เข้ามา กระแทกจนกูเสร็จสองรอบติด ๆ อ่ะมึง”
เรากลืนน้ำลายดังเอื๊อก รู้สึกว่าร่องเสียวของตัวเองเริ่มตอดตุบ ๆ โดยไม่ตั้งใจ ขาสองข้างเริ่มเกร็งแน่นเข้าหากันใต้โต๊ะ
“แค่นี้ใช่ป่าว”
“ไม่อ่ะมึงกูเสร็จแล้วแต่เขายังใช่ป่ะ ทีนี้เขาก็จับกูนอนถ่างขาที่เบาะหลังนั่นแหละแล้วก็ก้มลงมาเลียของกูเลียทั้งร่องแล้วก็เม้มติ่งเสียวจนกูขนลุก พยายามกลั้นเสียงเอาไว้กลัวคนอื่นมาได้ยิน เขายิ่งเห็นกูเสียวก็ยิ่งได้ใจเอานิ้วสอดเข้ามาในร่องกูสองนิ้วแล้วชักเข้าออกแรง ๆ จนกูน้ำพุ่งเลยมึง พอกูน้ำแตกเขาก็ค่อยเอาดุ้นเนื้อที่ทั้งใหญ่ทั้งแข็งกดเข้าใส่ร่องเสียวกู พอเข้ามาหมดเขาก็กระแทกไม่ยั้ง แต่กูโครตชอบเลย เสียวจนต้องบอกให้เขาเอาแรง ๆ สุดท้ายกูเสร็จอีกรอบ เขาถึงเสร็จ แต่มึงหมอแม่งชักออกมาแตกใส่ปากใส่หน้ากู หน้าตาตอนน้ำแตกโครตโรคจิตอ่ะ แต่กูดันชอบซะงั้น”
เราจินตนาการตามเรื่องที่ดาวเล่าให้ฟังไปด้วย ภาพลิ้นของหมอต้นเลียวนรอบติ่งเสียว ภาพนิ้วสอดเข้าออก ภาพดุ้นเนื้อใหญ่ ๆ สอดเข้าออกร่องเสียว… เรารู้สึกว่าน้ำหล่อลื่นเริ่มไหลซึมออกมาเปียกกางเกงใน
“นิดเป็นอะไร หน้าแดงเชียว เสียวตามกูเหรอ” ดาวหัวเราะเบา ๆ
“เปล่า…แค่ร้อน” เราโกหก แล้วรีบลุกขึ้น “กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”
เรารีบเดินไปห้องน้ำบุคลากร ห้องน้ำผู้หญิงชั้นนี้ตอนบ่ายมักจะเงียบ เราล็อกประตูห้องน้ำห้องในสุด ถลกกระโปรงขึ้น ดึงกางเกงในลงเล็กน้อย นิ้วชี้และนิ้วกลางข้างขวาลูบไล้ไปตามร่องเสียวที่เปียกชุ่ม
ติ่งเสียวเราแข็งเป็นไต เราใช้นิ้วกลางถูวนรอบมันช้า ๆ ภาพที่ดาวเล่ามันยังชัดเจนอยู่ในหัว เราจินตนาการว่ามันเป็นลิ้นของหมอเอก…หรือใครก็ได้ที่ไม่ใช่พี่เมฆ
“อืมม์…”
เราเผลอครางออกมาเบา ๆ แล้วก็กัดริมฝีปากตัวเอง พยายามเงียบให้มากที่สุด แต่ยิ่งคิดถึงดุ้นเนื้อใหญ่ ๆ ที่สอดเข้าออกในร่องเสียว เรายิ่งถูเร็วขึ้น ไม่ถึงสามนาที เราก็ถึงจุดสุดยอด น้ำเสียวพุ่งออกมาเปื้อนนิ้ว ตัวสั่นเทา เราหอบหายใจแรง ๆ พิงกำแพงห้องน้ำ
พอถึงจุดสุดยอดและได้สติกลับมา ความรู้สึกผิดก็เข้ามาเกาะกินในใจเราทันที เราพยายามไม่คิดที่จะนอกใจพี่เมฆเพียงเพราะความต้องการทางเพศ แต่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เก็บกดเอาไว้มันจะระเบิดออกมาวันไหน!!!

