การตัดสินใจของมิถุนา

“คืนนี้ แกจะไปจริงๆ ใช่ไหม?”

“อื้อ...” มิถุนาตอบ แล้วใบหน้างดงามนั้นก็มีสีหน้าเศร้าสร้อยครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพยายามฝืนยิ้มส่งให้เพื่อน ที่มามายังเธออย่างห่วงใย

“ถ้าฉันช่วยแกได้บ้างก็คงจะดีนะ...” ยาดามองหน้าเพื่อนแล้วถอนใจ เธอทรุดลงนั่งข้างๆ แล้วดึงเพื่อนมากอด

“แน่ใจนะ นา”

“อย่าถามบ่อยสิ เดี๋ยว...ฉันก็เปลี่ยนใจจนได้”

“เฮ้อ...ความจนมันโหดร้ายเนาะ” ยาดาบ่น เธอดึงเอาพอร์ตขึ้นมาแล้วทำการสูบมันเข้าไปในปอด กลิ่นควันหอมหวานของผลไม้ลอยกรุ่น

“...”

ไม่มีคำพูดใดๆ จากมิถุนา เธอตัดสินใจแล้ว...สำหรับเรื่องคืนนี้

คืนที่เธอจะยอมขายตัวเอง

ราคาค่าตัวของเธอ มันไม่น้อยหรอก กับการตัดสินใจหนนี้

เธอมองเหม่อไปด้านหน้า สมองครุ่นคิดลอยไปไกล แม่ของเธอ...ท่านกำลังรอคอยเธอ เงินค่ารักษาท่าน มีค่ายานอกที่จะต้องจ่าย นอกเหนือจากสิทธิ์ของรัฐ

อาการของท่านเรียกได้ว่ารอไม่ได้

เงินแสนหนึ่ง คือสิ่งที่เธอต้องการอย่างเร่งด่วน มิถุนามีเพียงสิ่งเดียว ที่จะแลกเป็นเงินได้ สมบัติเดียวของเธอที่มีค่า คือพรหมจรรย์

มันก็ดีนะ...คิดอย่างประชดตัวเอง ที่เธอยังเก็บมันไว้จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้มอบให้คนรัก มันถึงมีค่ามากขนาดนี้ เธอคิดว่าเธอจะไปบอกเลิกเขา หลังจากที่เธอตกลงใจขายมันไปแล้ว เพราะเธอคิดว่าเธอไม่ควรค่า สำหรับความรักของชาญวิทย์ ที่เฝ้ารอและถนอมเธอ สัญญากันไว้ว่าเรียนจบจะแต่งงานกัน เธอไม่เคยล่วงล้ำเธอมากกว่ากอดและจูบ ยิ่งรู้ว่าเธอบริสุทธิ์ เขาก็ยิ่งแสนจะภาคภูมิ ชาญวิทย์อาจจะเป็นผู้ชายหัวเก่าที่นิยมและบูชาสาวพรหมจรรย์ ว่าเลิศล้ำดีงาม ดูแลรักษาตัวไว้เพื่อเขา แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่อง ถนอมตัวเพื่อคนรักแต่อย่างใด ข้อที่มิถุนาไม่รู้ นั่นก็คือลับหลังเธอชาญวิทย์คือเพลย์บอยตัวเอ้...ฟันไม่เลือก และพร้อมจะมีความสัมพันธ์สวาทกับสาวๆ มากหน้า ที่ชื่นชอบเขา

เขาเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ควงกับดาวมหาวิทยาลัย ความประพฤติดี นักเรียนทุนอย่างมิถุนา เป็นคู่รักที่สมกันมาก ข้อนี้แหละ ทำให้มิถุนาเจ็บหัวใจเหลือเกิน ที่จะต้องทำสิ่งนี้...เพื่อแลกกับค่ารักษามารดา

ยาดามองเพื่อนรัก เธอนั้นเป็นสาวไซด์ไลน์อยู่แล้ว ทำมาหากินทางนี้เป็นรายได้เสริมในตอนแรกเพราะประชดแฟนเก่า ไปๆ มาๆ เพราะติดใจกับรายได้ที่ดีงาม เธอได้ทุกอย่างกับการทำงานนี้ กระเป๋าหรู เสื้อผ้าแบรนด์ เครื่องประดับ เงินทอง ตอนแรกเธออยากจะเสนอเงินให้มิถุนายืม เงินแสนเดียวเธอไปอ้อนเสี่ยที่เลี้ยงดูเธอเข้าหน่อยก็ได้แล้ว แต่...งานดันงอก เพราะเสี่ยตอนนี้ต้องหนีเมียไปเมืองนอกเลิกติดต่อกับเธอก่อนชั่วคราว เนื่องจากเมียจับได้ เงินเธอเลยเหลือติดตัวหลังจากที่จ่ายค่าผ่อนบ้านและรถไปไม่ถึงหมื่น เรียกได้ว่ามาประสบภาวะฉุกเฉินในเวลาที่เพื่อนซวนเซ อยากจะช่วยก็ช่วยไม่ได้ พอมิถุนาเปิดปากเรื่องนี้ ยอมรับเลยว่าตกใจมาก เพราะเธอไม่คิดว่ามิถุนาอยากจะทำแบบนี้เพื่อแลกเงิน

ยาดาเลยจัดให้เพื่อนเข้าประมูล...มิถุนาเป็นคนสวย โปรไฟล์ดี ครั้งเดียวคงจะเกินพอ จะได้ไม่ต้องช้ำมากทั้งกายและใจ เธอสงสารเพื่อนเหลือเกิน เพราะมิถุนาไม่เหมือนเธอ ที่ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสีย และสนุกกับสิ่งที่ทำ แต่เพื่อนเธอไม่ใช่...

มือของเธอเอื้อมจับมือของมิถุนาบีบเบาๆ พลางถอนใจ แล้วบ่นพึมพำ

“เนี่ย ถ้าอีเสี่ยไม่โดนเมียไล่ไปเสียก่อน ฉันก็จะให้แกยืมเงินไปล่ะนะ ยัยนา ไม่ต้องมา...มาทำอะไรแบบนี้อะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงแกจะให้ฉันยืม ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาคืนแกตอนไหน” หญิงสาวยิ้มหมิ่นๆ พร้อมกับก้มดูตัวเอง เธอเลือกแล้วก็ต้องลุยให้สุดนั่นแหละ

เพื่อแม่

ครั้งเดียว

“อะ...ถ้าตัดสินใจตกลงใจแล้ว แกก็ต้องยิ้มสู้ยัยนา” ยาดาปลุกใจเพื่อน มิถุนาพยักหน้าก่อนจะยิ้ม...แต่รอยยิ้มนั้นช่างเหยเกมาก

“โอ๊ย...ยิ้มแบบนี้ไม่ผ่าน มาๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ ล่ะ ฉันจะสอนเคล็ดลับจับใจลูกค้า เผื่อ...แกจะได้เอาไว้จัดการลูกค้าของแกไง”

“ฉันคงจะรับลูกค้าแค่ครั้งเดียวนี่แหละ”

“เอาน่า...เผื่อไว้น่ะ ถ้าเกิดเค้าชอบแก ซีเอฟแกยาวๆ อาจจะได้มากกว่าแสนนะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วอะยัยนา เสียไปแล้วจะให้เสียเปล่าทำไม”

มิถุนาเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ตอบเพื่อน แล้วพึมพำขอบใจ ที่ยาดาจะสอนเคล็ดลับให้ จริงๆ แล้วเธออยากได้อย่างอื่นมากกว่า เป็นต้นว่ายา หรืออะไรก็ได้ ที่ทำให้เธอ ทำๆ หน้าที่นี้ไปอย่างเรียบร้อย ไม่ต้องหวาดกลัวหรือเจ็บปวด

ถ้าเกิดว่าเธอเคยมีประสบการณ์มาบ้างอาจจะไม่กลัวเท่านี้ก็ได้

ใช่...

เธอกำลังเริ่มกลัวกับค่ำคืนที่กำลังจะมาถึง

กลับตัวก็ไม่ได้แล้วนะมิถุนา

เธอบีบมือเข้าหากันจนมันเจ็บ หูฟังยาดาพูดเจื้อยแจ้ว ว่ามีเคล็ดลับดีๆ อะไรบ้างในการเข้าหาลูกค้า แขกของเธอในคืนนี้ ที่จะทำให้เขาประทับใจ และอาจจะต่อยอดได้ด้วย