ของขวัญที่เน่าเฟะ

แสงไฟสีวอร์มไวท์จากแชนเดอเลียร์ราคาเหยียบแสนสาดส่องลงบนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตรบรรจง รินรดา สถาปนิกสาวหน้าสวยระดับเซเลบริตี้ขยับเนกไทให้ตัวเองในกระจกพลางยิ้มบางๆ วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ 5 ของเธอกับ ภีม นักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกลที่ใครๆ ต่างบอกว่าเขาคือ "โชคลาภ" ของชีวิตเธอ

รินรดาไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่สวย แต่เธอคือสมองของบริษัทที่ภีมบริหารอยู่ ความฉลาดและคอนเนกชั่นของเธอคือบันไดที่ส่งให้ภีมก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ในเวลาเพียงไม่กี่ปี

"พี่ภีมคะ รินกลับมาเซอร์ไพรส์แล้วค่ะ"

รินรดากระซิบเบาๆ กับตัวเองขณะเปิดประตูคฤหาสน์หรูที่เงียบสงบผิดปกติ เธอจงใจกลับจากดูงานที่ต่างประเทศก่อนกำหนดหนึ่งวันเพื่อมาฉลองกับสามี แต่ความเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากชั้นบน... ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักที่รินรดาจำได้แม่นว่ามันเป็นของใคร

แพรว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รินรดาไว้ใจที่สุด ผู้หญิงที่รินรดาเคยควักเงินส่วนตัวจ่ายค่าเทอมให้ตอนเรียนจบ และเป็นคนเดียวที่เธออนุญาตให้เข้าออกบ้านหลังนี้ได้ทุกเวลา

รินรดาไม่ได้ก้าวพรวดพราดขึ้นไปเหมือนนางเอกที่ไร้สติ เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เดินเท้าเปล่าข้ามพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ มือเรียวสวยคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโหมดบันทึกวิดีโอ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แตาสมองของเธอกลับสั่งการให้เธอนิ่ง... นิ่งให้ที่สุด

ประตูห้องนอนแขกไม่ได้ปิดสนิท และภาพที่ปรากฏผ่านรอยแยกนั้นก็คมชัดยิ่งกว่าภาพ 4K บนจอทีวี

"ภีมขา... เบาๆ สิคะ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะหาว่าแพรวรังแก 'เมียหลวง' ของคุณ"

แพรวในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีแดงสดที่รินรดาซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด กำลังคลอเคลียอยู่บนตักของภีม ท่าทางยั่วยวนนั้นช่างดูน่ารังเกียจเมื่อเทียบกับมิตรภาพที่รินรดามอบให้มาตลอดสิบปี

"รินรดาเขาไม่รู้หรอกแพรว ป่านนี้คงนั่งกินข้าวกล่องอยู่ต่างจังหวัดโน่น" ภีมหัวเราะพลางซุกไซ้ซอกคอเพื่อนสนิทของเมียอย่างหิวโหย "อีกอย่าง... ถ้าไม่มีริน พี่คงไม่รวยขนาดนี้หรอกนะแพรว รอให้พี่ถอนเงินจากโครงการใหม่เสร็จก่อน พี่จะทิ้งยัยผู้หญิงหน้าจืดนั่นมาอยู่กับแพรวถาวรเลย"

รินรดายืนพิงผนังห้องน้ำตาไหลพราก แต่มือที่ถือโทรศัพท์ยังคงนิ่งสนิท เธอเก็บทุกคำพูด ทุกการกระทำที่เป็นหลักฐานการนอกใจและการฉ้อโกง

โง่... พวกแกมองว่าฉันโง่เหรอ?

เธอกดหยุดบันทึก เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูห้องนอนแล้วถีบมันออกสุดแรง!

ปัง!!

"ว๊ายยย!!" แพรวกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบเอาผ้าห่มมาคลุมกายที่แทบจะเปลือยเปล่า

ภีมหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เขาเด้งตัวออกจากเตียงราวกับถูกไฟลวก "ริน! กลับมาตอนไหน! คือ...มันไม่ใช่อย่างที่รินเห็นนะริน!"

รินรดาเดินเข้าหาทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง เธอไม่ได้ตบตีแพรวในทันที แต่เธอกลับเดินไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียงแล้วสาดใส่หน้าแพรวอย่างแรง!

"สกปรก!" รินรดาตะคอกสั้นๆ แต่ทรงพลัง "แกเอาของที่ฉันเคยให้ไปหมดแล้ว แม้กระทั่งผัวฉัน แกก็ยังอยากจะมาขอกินต่ออีกเหรอแพรว?"

"ริน... แพรวขอโทษ แพรวไม่ได้ตั้งใจ ภีมเขาบังคับแพรว" แพรวบีบน้ำตา ทำท่าทางน่าสงสารตามนิสัยเดิมที่เคยใช้หลอกรินรดามาตลอด

"บังคับ? บังคับให้แกครางชื่อเขาจนดังลั่นห้องเนี่ยนะ!" รินรดาหันไปหาภีมที่พยายามจะเข้ามาจับมือเธอ "อย่ามาแตะตัวฉัน! พี่บอกว่าฉันหน้าจืดงั้นเหรอภีม? พี่บอกว่ารวยเพราะฉันแล้วจะทิ้งฉันไปงั้นเหรอ?"

"ริน... พี่พูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ พี่รักรินนะ รินคือที่หนึ่งเสมอ!" ภีมคุกเข่าลงต่อหน้าเมีย พยายามจะกอดขาเธอ

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนหน้าภีมจนหน้าหัน "รักเหรอ? พี่รักเงินในบัญชีฉันมากกว่ามั้ง! และนี่..."

รินรดาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลที่เธอเตรียมมาขู่คู่แข่งทางธุรกิจใส่หน้าภีม "ใบหย่าค่ะภีม เซ็นซะ! แล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันทั้งคู่!"

"ริน! เธอไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน บ้านหลังนี้ชื่อฉัน!" ภีมเริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าเมียไม่ยอมอ่อนข้อ

"ชื่อพี่? พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าเงินทุกบาทที่ซื้อบ้านหลังนี้มาจากบริษัทที่ 'รินรดา' เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์แบบแปลนทั้งหมด และฉันเพิ่งทำเรื่องโอนชื่อเป็นของแม่ฉันเมื่ออาทิตย์ก่อน เพราะฉันเริ่มได้กลิ่นเน่าๆ จากตัวพี่ไง!"

ภีมและแพรวตะลึงงัน พวกเขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูใจดีและยอมคนอย่างรินรดาจะวางแผนล่วงหน้าได้ลึกซึ้งขนาดนี้

"และแก... อีแพรว" รินรดากระชากหัวเพื่อนรักขึ้นมาจนหน้าหงาย "เงินห้าล้านที่แกยืมฉันไป ฉันจะส่งโนติสไปทวงคืนทุกบาททุกสตางค์ภายในพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีจ่าย... เตรียมตัวไปนอนในคุกพร้อมกับชู้รักของแกได้เลย!"

ภีมพุ่งเข้ามาหวังจะแย่งโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ารินรดาเพราะรู้ว่าต้องมีหลักฐาน เขาเหวี่ยงรินรดาลงบนเตียงแล้วกดข้อมือเธอไว้แน่น "ส่งคลิปมาให้ฉันรินรดา! อย่าหาว่าฉันรุนแรงนะ!"

รินรดาจ้องตาเขาไม่กะพริบ แม้จะเจ็บที่ข้อมือแต่เธอกลับหัวเราะออกมา "เอาสิภีม! ทำร้ายฉันเลย! เพราะทุกอย่างในห้องนี้ถูกถ่ายทอดสดผ่านกล้องวงจรปิดที่ฉันเพิ่งติดไว้เพื่อดูขโมย... และตอนนี้ตำรวจกำลังเดินทางมาที่นี่ในข้อหาบุกรุกและพยายามทำร้ายร่างกาย!"

ภีมชะงัก มือสั่นเทาด้วยความกลัว เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองเล่นผิดคน... รินรดาไม่ใช่เหยื่อ แต่เธอคือพยัคฆ์ร้ายในคราบกวางน้อย

"ออกไป!" รินรดาถีบภีมออกสุดแรง "ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนและทำอะไรที่มันรุนแรงกว่านี้!"

รินรดายืนมองคนทรยศทั้งสองคนหอบเสื้อผ้าหนีออกจากบ้านไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนัก เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองดูเงาของคนสองคนที่เธอเคยรักที่สุดเดินจากไปอย่างน่าสมเพช

น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม แต่มันไม่ใช่ความอ่อนแอ... แต่มันคือน้ำตาของการล้างแค้น

"นี่แค่เริ่มต้น... ฉันจะทำให้พวกแกต้องคลานกลับมาอ้อนวอนขอชีวิตจากฉัน!"

รินรดาหยิบแก้วไวน์ที่เตรียมไว้ฉลองวันครบรอบขึ้นมาจิบช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองความมืดมิดภายนอกอย่างมาดหมาย