ตอนที่ 4 หย่าขาดและตัดสัมพันธ์

"คุณต้องตัดความสัมพันธ์กับลูกหลังเราหย่ากัน เรื่องของซูอวี้ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องของฉันคนเดียวไม่เกี่ยวกับคุณอีก" น้ำเสียงของหลิวซินเต็มไปด้วยความหนักแน่นจนหานจินรู้สึกได้ว่าหล่อนอาจจะเอาจริง

กระนั้นเขาก็ยังคงนั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนตามเดิม "แล้วก็อีกเรื่อง คุณต้องจ่ายเงินชดเชยให้เราแม่ลูกหนึ่งพันหยวน!"

หานจินอ้าปากค้างมองหน้าหลิวซินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา จากท่าทีที่พยายามทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

"หนึ่งพัน! แกจะบ้าเหรอ ฉันจะไปมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง" เขาตอบโต้คอเป็นเอ็น แม้ว่าเขาอยากจะได้ใบหย่าเพื่อไปจดทะเบียนกับยอดรักถงเหม่ยลี่ใจแทบขาดก็ตาม

แต่ถ้าหากเขายอมควักเงินออกมาง่าย ๆ นี่ไม่เท่ากับว่าจะเป็นการเปิดโปงตัวเองหรอกหรือที่คนงานขับรถส่งของที่มีเงินเดือนแค่ห้าสิบหยวนมีเงินมากถึงเพียงนั้น

ในระหว่างที่หลิวจินกำลังคิดหาทางออกอยู่นั้น เสียงของหลิวซินก็ดังขึ้นอีก โดยที่หานซูอวี้ซึ่งกำลังแอบฟังก็อยากจะรู้ว่าแม่จะทำอย่างไรต่อไป

"คุณแน่ใจนะว่าไม่มี" น้ำเสียงของหลิวซินฟังดูเหนือกว่าอย่างไรชอบกลในความรู้สึกของหานจินที่ใช้ชีวิตอยู่กับเธอมาหลายปี

"ใช่! ส่วนเรื่องอื่นฉันทำให้ได้หมด เพราะฉันก็ไม่อยากจะได้ลูกสาวแบบนั้นนักหรอก ลูกสาวมีค่าอะไรกันสู้ลูกชายก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีคนมาสืบสกุล" คำพูดอันโหดร้ายทำให้หลิวซิน เหลือบไปมองทางประตูห้องของบุตรสาวเนื่องจากหล่อนกลัวว่าหานซูอวี้จะเสียใจ

ซึ่งถ้าหากเป็นชาติก่อนด้วยวัยเพียงเท่านี้ หานซูอวี้ก็คงจะร้องไห้และน้อยใจจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่ในชาติภพนี้หานซูอวี้เป็นคนใหม่ที่ไม่ได้โหยหาความรักจากพ่อที่ไม่ต้องการตนเองอีกแล้ว

"แม่คะ พูดออกไปเถอะค่ะ หนูไม่เป็นไร" น้ำเสียงของหานซูอวี้ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องของตัวเอง หลังจากเธอกลัวว่าแม่จะคิดมากเรื่องของเธอ

"ได้" หลิวซินพยักหน้าให้กับคำพูดของลูกสาว ก่อนจะหันมามองจ้องหน้าของหานจินเขม็ง

"ถ้าคุณไม่ให้ ฉันจะไปรายงานเรื่องที่คุณมีชู้กับถงเหม่ยลี่!" หลิวซินเน้นชื่อของผู้หญิงคนนั้นทีละคำชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงของเธอที่เคยสั่นเครือบัดนี้กลับหนักแน่นและเย็นเยียบจนน่ากลัว

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจหานจิน! ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก สองมือกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นังหลิวซินมันรู้ชื่อของเหม่ยลี่ได้อย่างไร! หรือว่ามันแอบตามสืบเรื่องของเขามาตลอด?

"กะ...แกพูดเรื่องอะไรของแก!" หานจินพยายามข่มความหวาดหวั่นในใจตะคอกเสียงดังกลบเกลื่อน "อย่ามากล่าวหาฉันส่งเดชนะ! ฉันไม่เคยมีชู้ ไม่มีทั้งนั้น! นังถงเหม่ยลี่อะไรนั่นฉันไม่รู้จัก!"

ถึงปากจะปฏิเสธเสียงแข็งแต่แววตาที่ล่อกแล่กของเขาไม่อาจปิดบังความร้อนรนในใจได้ หานซูอวี้ที่ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ที่หน้าประตูห้องอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเย้ยหยันอยู่ในใจ โกหกได้หน้าไม่อายจริง ๆ นะพ่อคนนี้

ทว่าหลิวซินในวันนี้ไม่ใช่หลิวซินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แววตาหวาดกลัวที่เคยมีบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว เธอจ้องมองใบหน้าซีดราวไก่ต้มสุกของสามีอย่างไม่เกรงกลัว

"ไม่รู้จักอย่างนั้นเหรอ?" หลิวซินแค่นเสียงหัวเราะ "คุณแน่ใจนะว่าไม่รู้จัก ถงเหม่ยลี่ พนักงานต้อนรับคนสวยจากไนท์คลับในเมืองจริง ๆ?"

ทุกรายละเอียดที่หลุดออกมาจากปากภรรยายิ่งทำให้หานจินใจเสียมากขึ้นไปอีก มันรู้...มันรู้จริง ๆ!

"อย่ามาใส่ร้ายฉันนะหลิวซิน! แกไม่มีหลักฐาน!" เขายังคงดิ้นรนปฏิเสธเสียงแข็ง

"หลักฐานอย่างนั้นหรือ" หลิวซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา "คุณคิดว่าฉันจะกล้าพูดออกมาลอย ๆ โดยไม่มีอะไรอยู่ในมืออย่างนั้นหรือหานจิน ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันเก็บหลักฐานเรื่องของคุณกับนังนั่นไว้หมดแล้ว! ทั้งจดหมายรักแสดงความใคร่ที่คุณแอบส่งให้กัน รูปถ่ายที่คุณแอบไปถ่ายด้วยกันที่สวนสาธารณะ หรือแม้แต่ใบเสร็จค่าเช่าบ้านหลังงามที่คุณเช่าให้มันอยู่!"

แต่ละคำพูดของหลิวซินเหมือนเข็มนับพันเล่มที่กำลังทิ่มแทงเข้าใส่หานจิน หลักฐานที่ว่านั่น...หลิวซินอาจจะไม่ได้มีจริงทั้งหมด

แต่ด้วยคำแนะนำจากหานซูอวี้ที่รู้เรื่องราวจากอนาคต ทำให้คำขู่ของเธอดูหนักแน่นและน่าเชื่อถืออย่างที่สุด เพราะเด็กหญิงรู้ว่าพ่อของเธอมีพฤติกรรมเช่นนั้นจริง ๆ ในชาติก่อนหน้า และการขู่แบบนี้จะทำให้เขาเสียขวัญได้เป็นอย่างมาก

"ถ้าคุณยังปากแข็งไม่ยอมหย่ากับฉันดี ๆ และไม่ยอมจ่ายเงินชดเชยหนึ่งพันหยวนให้เราสองแม่ลูกภายในวันนี้ล่ะก็..." หลิวซินเว้นจังหวะเล็กน้อยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ตื่นตระหนกของหานจิน "หลักฐานทั้งหมดนี้จะถูกส่งไปถึงหัวหน้าหน่วยงานของคุณ และกระจายออกไปให้ชาวบ้านรับรู้กันถ้วนหน้าอย่างแน่นอน! ถึงตอนนั้นคุณก็ลองคิดดูเอาเองก็แล้วกันว่าชีวิตของคุณจะเป็นยังไง!"

คำขู่สุดท้ายของหลิวซินเด็ดขาดและทรงพลังจนหานจินถึงกับชาวาบไปทั้งตัว เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นตามไรผม การถูกเปิดโปงเรื่องชู้สาวในยุคสมัยที่ศีลธรรมยังคงเข้มข้นเช่นนี้มันหมายถึงหายนะอย่างแท้จริง

ไม่เพียงแต่เขาจะถูกประณามจากเพื่อนบ้านและคนรู้จัก แต่อาจจะถูกลงโทษจากหน่วยงานที่ทำงานจนถึงขั้นตกงานได้ แล้วถงเหม่ยลี่...ยอดรักของเขาจะยังต้องการผู้ชายที่มีมลทินติดตัวอย่างเขาอีกหรือ?

ภาพอนาคตอันมืดมนถาโถมเข้ามาในหัวของหานจิน เขาเหลือบมองใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ำของหลิวซิน เมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของเธอสลับกับประตูห้องนอนของลูกสาวที่ยืนมองมาอย่างเงียบงันแต่แฝงไปด้วยความกดดันบางอย่างที่เขาสัมผัสได้

"กะ...แกกล้าขู่ฉันเหรอหลิวซิน!" เขาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก พยายามจะรักษาท่าทีแข็งกร้าวไว้เป็นครั้งสุดท้าย

"ฉันไม่ได้ขู่" หลิวซินตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ฉันแค่บอกให้คุณรู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น...ถ้าคุณยังดึงดันที่จะทำร้ายเราสองแม่ลูกต่อไป คุณก็รู้ดีว่าคนอย่างฉันถ้าตัดสินใจทำอะไรแล้วไม่เคยมีคำว่าถอย"

คำพูดนั้นตอกย้ำความทรงจำในอดีต หลิวซินอาจจะดูอ่อนแอและยอมคนมาตลอด แต่เมื่อถึงที่สุดแล้วเธอก็มีความดื้อรั้นและใจเด็ดซ่อนอยู่ลึก ๆ และวันนี้...ความใจเด็ดนั้นถูกปลุกขึ้นมาโดยลูกสาวของเธอเอง

หานจินกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคออย่างยากลำบาก ในหัวของเขาตอนนี้กำลังคำนวณผลได้ผลเสียอย่างหนัก อิสรภาพที่จะได้ไปอยู่กับถงเหม่ยลี่อย่างเปิดเผย...เทียบกับเงินหนึ่งพันหยวน...และศักดิ์ศรีที่กำลังจะถูกเหยียบย่ำป่นปี้ถ้าเขาไม่ยอมจ่ายเงินหนึ่งพันหยวนมันมากโขอยู่ก็จริง แต่ถ้าเทียบกับการต้องเสียงาน เสียคนรัก และเสียหน้าจนแทบไม่มีที่ยืนในสังคม...

"หนึ่งพันหยวน...ฉันจะไปหามาจากไหนตั้งมากมายขนาดนั้นภายในวันเดียว!" เขายังคงต่อรองพยายามหาทางรอดสุดท้าย

"นั่นมันเรื่องของคุณ!" หลิวซินสวนกลับทันควันไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว "คุณมีเวลาจนถึงก่อนสำนักกิจการพลเรือนจะปิดเท่านั้น ถ้าฉันยังไม่ได้ใบหย่าพร้อมเงินชดเชย เรื่องของคุณกับถงเหม่ยลี่จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่สนุกปากที่สุดของคนทั้งโรงงานและทั้งชุมชนนี้อย่างแน่นอน!"

หานซูอวี้ที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูห้อง กำหมัดเล็กๆ ไว้แน่น ‘ใช่ค่ะแม่! ต้องแบบนี้แหละค่ะ! เธอรู้สึกถึงชัยชนะที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องขนาดเล็กแห่งนั้นอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของหานจินที่ดังลอดออกมา เขามองหน้าหลิวซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งโกรธแค้น ทั้งสับสน และ...หวาดกลัว ในที่สุดเขาก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้...

"ก็ได้! ฉันยอมหย่า! แล้วก็จะหาเงินหนึ่งพันหยวนมาให้แก...แต่แกต้องสัญญาว่าจะไม่ปริปากเรื่องของฉันกับ...กับคนอื่นอีก!"