บทที่ 44 ความจริงปรากฏออกมา

ข่าวลือที่แพร่สะพัดในร้านน้ำชาหลายแห่งเป็นเวลาหลายวันนี้ได้ปรากฏความจริงแล้ว!

"ก็ว่า ข้าเองก็มีบ้านในหมู่บ้านอื่น ซึ่งอยู่ใกล้กับจ้านอ๋อง ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ได้กลิ่นเหมือนขี้เลย เหม็นจะตายอยู่แล้ว"

มีคนขมวดคิ้วและพูด

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ทุกคนก็รู้สึกรังเกียจซูอวี๋เอ๋อร์และซวงฉิงมาก

"ข่าวลือเหล่านี้เกิดจากซูอวี๋เอ๋อร์แน่นอน เพราะหล่อนกลัวว่าจ้านอ๋องจะไม่รักหล่อน หล่อนเลยจงใจส่งสาวใช้ที่อยู่รอบตัวหล่อนเพื่อกระจายข่าวลือในเมือง"

"ข้าก็ว่าแล้ว เซ่เชียนฮวนจะไปนึกคิดเรื่องเจ้าเล่ห์เหล่านั้นออกมาได้อย่างไรเหล่า หล่อนโง่พอๆกับพี่ของหล่อนเลยนะ"

“ถูกต้อง ข้าได้ยินมาว่าพี่ของหล่อนสอบขุนนางมาสามครั้งติดต่อกันแล้ว สอบไม่ผ่านเลยสักครั้ง คนที่เป็นน้องสาวจะไปฉลาดสักแค่ไหนเหล่า?”

เซ่เหยียนที่นั่งอยู่ตรงมุม "..."

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่ามีลูกศรพุ่งเข้ามาในหัวใจของเขา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่คนเหล่านี้พูด แต่กลับมีรอยยิ้มที่มีความหมายปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ท่านพี่ ข้าขอตัวไปตรงโน้นสักครู่”

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาแล้ว เซ่เชียนฮวนจึงลุกขึ้นอย่างช้าๆ

นางเดินผ่านทางเดินที่มีคนเยอะ ตามด้วยการจ้องมองที่น่าหวาดกลัวของซวงฉิง นางมาถึงใจกลางฝูงชน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเย็นชาที่สุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์ควรมี

"ซวงฉิง เจ้าหุบปากได้แล้ว" เซ่เชียนฮวนพูดอย่างใจเย็น

"หวางเฟย"

ซวงฉิงถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก

ทุกคนตกใจและมองไปที่เซ่เชียนฮวน!

ทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่เหลือเชื่อ

เซ่เชียนฮวนลูกสะใภ้ของจวนอานตี้งโหวว ซึ่งเป็นสาวอัปลักษณ์ที่มีชื่อเสียงไม่ใช่เหรอ?

คนที่เคยเห็นนางที่งานเลี้ยงและพิธีแต่งกลอนต่างๆ พวกเขาจำได้เพียงว่านางนั้นธรรมดาทั่วไปมากๆ แม้แต่สาวใช้ก็ยังสวยกว่านางเลยก็ว่าได้

ในตอนนี้คนงามที่น่าทึ่งตรงหน้านี้คือใครกันแน่? ? ?

ออร่าอันงามของนางในตอนนี้ราวกับเทพธิดาในแดนสวรรค์ สามารถมองเห็นนางได้แต่ไกล นางแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนอย่างสิ้นเชิง

เซ่เชียนฮวนเลิกคิ้วและยิ้มเล็กน้อย "เจ้าว่าข้าแบบนี้ไปเรื่อย แล้วยังว่าเจ้านายของเจ้าเองสักด้วย ข้าว่าผู้หญิงที่ต้องการได้รักจากจ้านอ๋องคือเจ้าต่างหาก"

“ไม่ใช่ ข้าน้อยไม่เคยคิดเช่นนี้”

ซวงฉิงถูกครอบงำด้วยออร่าของเซ่เชียนฮวน นางตื่นตระหนกอย่างมาก เข่าของนางอ่อนลงและคุกเข่าลงบนพื้น

เซ่เชียนฮวนมองหล่อนด้วยสายตาที่หลุบลง นางถอนหายใจอย่างจงใจ "แต่เดิมอาการป่วยของซูอวี๋เอ๋อร์นั้นห้ามเปิดเผยต่อโลกภายนอกรู้อย่างเด็ดขาด แต่เจ้าพูดในที่สาธารณะเช่นนี้ เจ้าทำแบบนี้เจ้านายของเจ้าจะออกมาเผชิญหน้ากับผู้คนอย่างไร "

“ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

ซวงฉิงไม่รู้จะอธิบายอย่างไรนอกจากพูดเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เซ่เชียนฮวนพูดอย่างเย็นชา "ในเมื่อเจ้ามีจิตใจที่ไม่ดีเช่นนี้ วันนี้ข้าจะตัดสินใจแทนแม่นางซูขายคนใช้อย่างเจ้าที่พูดมากเช่นนี้ทิ้ง"

“อย่าเลยเจ้าค่ะ ขอร้องหวางเฟยปล่อยข้าน้อยเถอะเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ที่ข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ!”

ซวงฉิงรีบพุ่งเข้าไปกอดเท้าของเซ่เชียนฮวน

เซ่เชียนฮวนไม่ได้สนอีกคน

นางเรียกเจ้าของร้านมาและบอกให้เขาไปหาคนที่ซื้อขายคนรับใช้ นางจะใช้โอกาสนี้ขับไล่ซวงฉิงออกจากจวนจ้านอ๋อง

“ไม่คาดคิดเลยว่าจ้านหวางเฟย จะจัดการเรื่องได้อย่างเป็นธรรมและเด็ดขาด นางไม่ใช่คนโง่ในข่าวลือแต่อย่างใดเลย”

"ใช่ คำพูดและการกระทำของหล่อนช่างเหมือนกับนายหญิงเลยทีเดียว"

“อย่างไรก็ตาม หล่อนนั้นมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง สาวในหอโสเภณีจะไปเทียบได้อย่างไรเหล่า!”

ในขณะนี้ ชื่อเสียงของเซ่เชียนฮวนที่อยู่ในหมู่คนทั่วไปได้รับการเปลี่ยนแปลง หนึ่งร้อยแปดสิบองศา!

เซ่เหยียนที่กำลังจิบชาจ้องมองน้องสาวตัวเองด้วยความชื่นชม

"มันเป็นกลอุบายที่ฆ่านกสามตัวด้วยหินก้อนเดียวเลยจริงๆ ฮวนฮวน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเติบโตขึ้นมากในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ในจวนจ้านอ๋อง" เซ่เหยียนถอนหายใจเบา ๆ และพึมพำกับตัวเอง

ในขณะนี้ จู่ๆก็มีคนตะโกนที่หน้าร้านน้ำชา "จ้านอ๋องเสด็จมา!"