บทที่ 43 พูดความจริง

เซ่เชียนฮวนหยิบขวดยาขนาดเล็กออกมา

นางดึงไม้ก๊อกออกแล้วค่อยๆ เทยาที่ใส่ในถ้วยชา นางถอนหายใจเบาๆ "เสี่ยวตงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรวบรวมวัสดุยาเหล่านี้ทั้งหมด ไม่คิดว่าจะใช้มันหมดเร็วขนาดนี้"

“นี่คืออะไร” เซ่เหยียนถาม

“น้ำยาสารภาพความจริง” เซ่เชียนฮวนตอบกลับอย่างสบายๆ “ยานี้ถูกปรุงด้วยยาหลายตัวที่สามารถกระตุ้นระบบประสาทส่วนกลาง หลังจากทานเข้าไปจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้วพูดความจริงออกมา”

“ฮวนฮวน เจ้าไปเรียนรู้วิธีปรุงยานี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

เซ่เหยียนแสดงท่าทางที่ประหลาดใจ

เซ่เชียนฮวนยังคงใช้คำอธิบายเดียวกันกับตอนที่อธิบายในตำหนักตงกง

นางเทยาลงในถ้วยชาสองถ้วยยื่นให้เซ่เหยียน แล้วยิ้มอย่างร้ายกาจ "ท่านพี่ เจ้าหล่อเหลาดูดีแบบนี้ สาวน้อยจะไม่ปฏิเสธสิ่งที่เจ้าให้อย่างแน่นอน"

เซ่เหยียนเข้าใจทันที เขาตบหน้าอกของเขาเบาๆ "ไว้ใจข้าได้เลย"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบถ้วยชาสองถ้วยแล้วเดินไปที่ซวงฉิง เขาแสร้งทำเป็นเหมือนลูกชายของครอบครัวที่มีฐานะ อันที่จริงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งก็ได้ เขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

หลังจากพูดประโยคที่ชื่นชมมากมายไป ซวงฉิงก็มีแก้มที่แดงก่ำและดื่มชาที่เซ่เหยียนมอบให้

สำหรับถ้วยชาอีกถ้วย เซ่เหยียนก็มอบให้กับเสี่ยวเอ้อชาย

เซ่เหยียนกลับไปนั่งไขว่ห้างและรอชมละครกับเซ่เชียนฮวน

หลังจากนั้นไม่นาน

เสี่ยวเอ้อชายก็พูดคุยกับแขกที่โต๊ะตรงข้ามเสียงดังว่า "เมื่อพูดถึงจ้านหวางเฟยนะ หล่อนเป็นคนที่บ้าผู้ชายสุดๆ ข้าได้ยินมาว่าหล่อนนั้นอยู่ดีไม่เป็น หล่อนไปยั่วยวนองครักษ์ที่ตามท่านอ๋อง!"

“คงไม่ใช่แล้ว?นี่เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ?”

"นี่จะเป็นเรื่องเท็จได้อย่างไร? สาวใช้ติดตัวของซูอวี๋เอ๋อร์มาบอกข้าเอง หล่อนมาที่นี่ทุกวันเพื่อเอาเงินให้ข้า ให้ข้าเล่าเรื่องอื้อฉาวของหวางเฟยให้ผู้คนรับรู้ให้ได้มากที่สุด!"

“เดี๋ยวก่อน สาวใช้ของซูอวี๋เอ๋อร์ให้เงินเจ้า?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็ต่างรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เสี่ยวเอ้อชายรีบปิดปากทันที

ซวงฉิงซึ่งยืนอยู่ที่หน้าบันไดรู้สึกกระวนกระวายทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดหลุดปากเช่นนั้น นางเข้ามาเพื่อพูดแก้ตัวให้

โดยไม่คาดคิด สิ่งที่นางพูดออกมาแตกต่างจากที่นางคิดอย่างสิ้นเชิง!

“ไอ้โง่ เอาเงินไปแล้วแต่ทำเรื่องได้ไม่ดีเลย เจ้าจะให้ข้ากลับไปอธิบายให้เจ้านายฟังอย่างไร!”

หลังจากพูดจบ ซวงฉิงเองก็ตกตะลึง

ทำไมถึงเป็นแบบนี้

นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางอยากจะพูดออกมาเลย!

ในบรรดาแขกที่มายื่นดูมีคนจำนางได้ "คนนี้คือซวงฉิงไม่ใช่หรือ?ข้ารู้จักหล่อน ตอนที่ซูอวี๋เอ๋อร์ยังเป็นหญิงงามเมืองของหอเทียนเซียง หล่อนก็อยู่ดูแลซูอวี๋เอ๋อร์แล้ว"

"เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ข้ามักจะเห็นหล่อนอยู่ในร้านน้ำชาหลายแห่งในช่วงนี้"

"เป็นไปได้ไหมว่าหล่อนจงใจกระจายข่าวลือเกี่ยวกับจ้านหวางเฟย"

คนที่เขามามองดูก็เข้าใจทันที

พวกเขาล้อมรอบซวงฉิง และมีคนถามว่า "เจ้าพูดให้รู้เรื่องนะ ซูอวี๋เอ๋อร์ถูกจ้านหวางเฟย ไล่ต้อนไปที่ชนบทหรือไม่?"

“ไม่ใช่ หล่อนฉี่ราดอย่างควบคุมไม่ได้ ท่านอ๋องจึงให้หล่อนไปที่หมู่บ้านอื่นเพื่อพักฟื้น”

ซวงฉิงอดไม่ได้ที่จะพูดความจริงออกมาอีกครั้ง!

นางตกใจจนแทบจะกัดลิ้นของตัวเองตายแล้ว

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของคนที่มองดู หล่อนนั้นเผลอพูดหลุดปากด้วยความตื่นตระหนก

"พระเจ้า ซูอวี๋เอ๋อร์ที่อายุยังน้อยๆแบบนี้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้?!"

“นี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ!”

“จ้านหวางเฟยยั่วยวนองครักษ์จริงหรือ?”

ทุกคนต่างตั้งไข่ถามกัน

“ไม่จริง หล่อนถูกใส่ร้าย” ซวงฉิงตอบอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ปากของนางสั่นเทา

“ถ้าเป็นช่นนี้ เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าจงใจทำให้จ้านหวางเฟยเสียชื่อเสียง”

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง

ซวงฉิงร้องไห้ "เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับข้า เจ้านายบอกว่าต้องทำให้จ้านหวางเฟยถูกทุกคนเกียจชัง หล่อนถึงจะสามารถสู่ครองตำแหน่งได้!"