บทที่ 38 อยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้

“ไม่ว่าท่านจะทำอะไรกับข้า” รอให้ท่านอ๋องกลับมาก่อน ข้าจะฟ้องท่านอ๋องอย่างแน่นอน

ซูอวี๋เอ๋อร์มองจ้องเขม่งนาง เสมือนเผชิญหน้ากับศัตรู

เซ่เชียนฮวนหัวเราะเบาๆ “ที่นี่ไม่มีผู้ชาย” อ่อนแอแบบนี้อยากแสดงให้ใครมองกัน? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ คนที่ไปแจ้งเบาะแสเซียวเย่หลัน ว่าข้ากับเย่สิ้นลอบมี ความสัมพันธ์ชู้สาวกัน เป็นท่านใช่ไหม”

“ข้าข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด”

ซูอวี๋เอ๋อร์แกล้งโง่

ไม่พูดไม่ได้นะ เรื่องแผนการชั่วร้ายของนางนั้นนางมีฝีมือจริงๆ

คนในจวนต่างก็รู้เรื่องในขณะที่เซ่เชียนฮวนกับองครักษ์เย่ “ลอบมีความสัมพันธ์ชู้สาวกัน” นั้น ถูกท่านอ๋องจับได้ แต่มีไม่กี่คนที่รู้ว่า เรื่องนี้ซูอวี๋เอ๋อร์เป็นคนที่ไปฟ้อง

“อย่างไรก็ตามเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว” วันนี้ที่ข้ามาเพื่อรักษาอาการป่วยของท่าน ท่านนอนลงไปก่อนค่อยว่ากัน” เซ่เชียนฮวนพูดยาวอย่างมีเหตุผล

ซูอวี๋เอ๋อร์ไม่มีทางเลือก

ตอนนี้คนที่สามารถหนุนหลังนางได้ก็มีแต่เซียวเย่หลันที่เดินทางออกบ้านไปแล้ว หลังจากที่ประสบกับเหตุการณ์ครั้งก่อนๆมาหลายครั้ง คนรับใช้ในจวนก็ไม่ได้ฟังคำสั่งของนางเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

นางทำได้เพียงแค่ทำตามที่เซ่เชียนฮวนพูด แล้วนอนลงไปด้วยความระมัดระวังอย่างเต็มอก

เซ่เชียนฮวนนั่งอยู่ข้างเตียง แล้วจับชีพจรให้ซูอวี๋เอ๋อร์

ชีพจรจะคงที่และแข็งแรง

โรคหัวใจอะไรกัน ตามคาดเป็นแค่เรื่องโกโหที่สร้างขึ่นเพื่อให้ได้รับการโปรดปราน

นางดอกบัวขาวนี่ร่างกายแข็งแรงดีมาก วันๆได้แต่แสร้งทำเป็นอ่อนแอถูกลมไม่ได้ แต่ในความเป็นจริงสามารถฆ่าสุนัขได้หลายตัวด้วยซ้ำ

ในใจของเซ่เชียนฮวนเข้าใจชัดเจนดี แต่ปากกลับพูดว่า “แม่นางซูอาการหนักไม่เบา โรคหัวใจที่ร้ายแรงเช่นท่านแบบนี้ ข้าคงต้องใช้ยาอย่างหนักถึงจะดีขึ้น

“งั้นก็ต้องวานคุณพี่ช่วยจัดยาให้ข้าที”

ซูอวี๋เอ๋อร์คิดไม่ออกว่าแท้จริงแล้วเซ่เชียนฮวนต้องการทำอะไรกันแน่

นางครุ่นคิดว่า ถึงแม้ว่าจะจัดใบสั่งยามา เมื่อถึงเวลานั้นนางค่อยแอบเทยาทิ้งไปก็ได้

แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงคือ เซ่เชียนฮวนจู่ๆก็ควานหาเข็มเงินออกมา ด้วยความเร็วปานดุจสายฟ้าแลบ เข็มถูกแทงลงบนจุดฝังเข็มบนหัวใจของนาง!

“อย่าขยับเชียวนะ” นี่เป็นจุดตายที่เชื่อมต่อหัวใจโดยตรง ถ้าหนักขึ้นนิด หรือเบาลงมาหน่อย ก็สามารถฆ่า

ชีวิตท่านได้” เซ่เชียนฮวนยกมุมปากขึ้น เข็มเงินบนมือส่องประกาย

ซูอวี๋เอ๋อร์ตกใจกลัวจนเหงื่อแตกไม่หยุด

“เจ้าอยากฆ่าข้าหรือไง” นางพูดอย่างสั่นเทา “ท่านอ๋อง” ท่านอ๋องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่

“ใครบอกว่าข้าจะฆ่าท่านกัน” ข้าเป็นหมอ ข้าแค่รักษาไม่ฆ่าคน”

เซ่เชียนฮวนน้ำเสียงเฉื่อยชา และนำเข็มที่เหลือออกมาจากอก

เข็มเหล่านี้ เมื่อคืนก่อนที่นางจะออกมาจากตำหนักตงกง หมอหลวงห่าวเป็นคนมอบให้นาง

วันนี้ก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้แล้ว

“จุดถานจง จุดจิวเหว่ย จุดจวี้เชวี่ยเสร็จแล้ว” ได้ลงเข็มพวกนี้ไป รับรองว่าอาการโรคหัวใจของท่านจะไม่มีทางกำเริบอีก

เซ่เชียนฮวนมองซูอวี๋เอ๋อร์กรอกตาขาวใส่นางไม่หยุด นางยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากขึ้น

นางลุกยืนขึ้น พูดอย่างเกียจคร้านว่า “เสี่ยวตง เรากลับไปดื่มชากัน”

“เพค่ะ” เหนียงเหนียง

เสี่ยวตงเดินนำอยู่ข้างหน้า และเปิดประตูด้วยความเคารพให้กับเซ่เชียนฮวน

หลังจากที่รอพวกเขาเดินออกไปแล้ว ซวงฉิงรีบร้อนวิ่งเข้ามา นางเห็นซูอวี๋เอ๋อร์ที่นอนสะอึกอยู่บนเตียงไม่หยุด และกรีดร้องด้วยความตกใจ “นายหญิงท่านเป็นอะไรไป?! ในตัวท่านปักเข็มไว้เยอะแยะมากมายเลย

“ดึงดึงออกไป”

ซูอวี๋เอ๋อร์ขยับริมฝีปากขมุบขมิบ

แม้แต่จะพูดก็อยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง

ซวงฉิงตัวสั่นเทา และดึงเข็มเงินเหล่านั้นออกมาอย่างระมัดระวัง มีบางครั้งที่ไม่ทันระวังแล้วใช้แรง ทำให้ซูอวี๋เอ๋อร์กรีดร้องออกมาทันทีราวกับฆ่าหมู

หลังจากดึงเข็มเงินออกมาในที่สุด ซูอวี๋เอ๋อร์ก็รู้สึกเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ราวกับตกลงไปในนรกชั้นที่สิบแปด!

หัวใจ ไขกระดูก สมองของนาง คล้ายกับว่ามีมดนับไม่ถ้วนกำลังกัดกลืนกิน เจ็บปวดไม่หยุดจนสลบลงไป แล้วตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บอีกครั้ง มันทรมานสะยิ่งกว่าความตายเสียอีก!

“เซ่เชียนฮวนเจ้านางสารเลวข้ากับเจ้า อยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้แล้ว”

ซูอวี๋เอ๋อร์แสดงท่าทางที่ชั่วร้ายในดวงตาของนาง

แต่ทว่า นางกำลังจะเปิดปากสาปแช่ง นางก็เริ่มอาเจียนและท้องเสียขึ้นมาทันที และได้ขับถ่ายอยู่บนเตียงอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่ซวงฉิงเองก็ยังทนไม่ได้จับจมูกแล้วถอยหนี!