บทที่4

เยี่ยนเว่ยฉือขมวดคิ้วมองเขา

“ผลักลงสู่ความตายจึงได้เกิดใหม่ยังไงเล่า”

ซ่างกวนซีฟังแล้วไม่เข้าใจ“หมายความว่าอย่างไร?”

เยี่ยนเว่ยฉือจึงกล่าวต่อ“ท่านคลายจุดให้ข้าก่อน แล้วข้าจะอธิบายให้แจ้งเอง”

ยามนี้ชีวิตของทั้งสองเรียกได้ว่าผูกพันกันแนบแน่น หากซ่างกวนซีสิ้นชีพ นางเองก็ต้องพลอยฝังตามไปด้วย

ดังนั้นซ่างกวนซีจึงไม่เกรงว่าคำพูดของเยี่ยนเว่ยฉือจะมีเล่ห์กลใดซ่อนอยู่

เมื่อเขาตาย นางก็ต้องตายตาม

ซ่างกวนซีจึงคลายจุดให้เยี่ยนเว่ยฉือในทันที

ทว่าเยี่ยนเว่ยฉือเพิ่งรู้รสชาติแห่งอิสระได้ไม่ทันไร ก็กลับแทงเข็มสวนกลับไป แทงลงบนต้นขาของซ่างกวนซีอย่างจัง

ความเวียนศีรษะหนักหน่วงถาโถมเข้าใส่อีกระลอก ซ่างกวนซีมองนางด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ ปากเอ่ยอย่างยากลำบาก

“เจ้า…เจ้าหลอกข้า จริง ๆ แล้วเจ้าเป็นมือสังหาร!”

เยี่ยนเว่ยฉือนั่งตัวตรง ดันซ่างกวนซีให้ล้มลงไปนอนกับพื้น กลับไปอยู่ในท่วงท่าที่นางเป็นฝ่ายอยู่ด้านบนอีกครา

นางพลางสวมอาภรณ์ พลางขมวดคิ้วเอ่ยว่า

“สังหารท่านบ้านอะไรล่ะ! ก็ว่าแล้วมิใช่หรือว่า ‘ผลักลงสู่ความตายจึงได้เกิดใหม่’ หากท่านไม่ตายเสียก่อน จะเกิดใหม่ได้อย่างไรเล่า? แต่ไหน ๆ ในกายท่านก็มีพิษหนอนกู่น้ำแข็งอยู่แล้ว ก็อย่าโทษข้าเลยที่ต้องใช้ยาหนักสักหน่อย!”

หลังจากนั้นเยี่ยนเว่ยฉือยังพูดอะไรอีกมากมาย ทว่าซ่างกวนซีหาได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นไม่อีก

เพราะฤทธิ์ยา ทำให้เขาจมเข้าสู่สภาพแกล้งตายโดยสมบูรณ์

ส่วนเยี่ยนเว่ยฉือ พอจัดแจงเสื้อผ้าตนเองเรียบร้อยแล้ว ก็กล่าวต่อไปว่า

“ก่อกรรมร้ายแรงปานฟ้าถล่มดินทลาย เป็นผู้ใกล้ตายอยู่รอมร่อเช่นนี้ แต่องค์จักรพรรดิก็ยังคิดจะคงสายเลือดของท่านไว้ให้ได้ ดูท่าจะมิใช่สายเลือดธรรมดา ๆ หรือไม่ก็ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทยังทรงเหลือเยื่อใยแห่งความเป็นบิดาบุตรต่อท่านอยู่ไม่ขาด ไม่ว่าจักด้วยเหตุใด ขอเพียงตัวท่านมีค่าพอ ข้าก็ต้องพาท่านหนีตายออกไปจากที่นี่ให้จงได้!”

สิ้นคำ เยี่ยนเว่ยฉือก็บีบแก้มของซ่างกวนซีแรง ๆ หนึ่งที ราวกับตั้งใจเอาคืนเรื่องที่เขาแตะต้องอกนางเมื่อครู่นี้

บีบแก้มจนพอใจแล้ว นางจึงตะโกนลั่นขึ้นว่า

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาททรงฟื้นเพคะ! ฝ่าบาท! ฝ่าบาทเหตุใดจึงสิ้นลมหายใจไปแล้วเล่า เจ้าคนไหนก็ได้ เร็วเข้า เร็วเข้า!”

ขันทีน้อยสองคนที่เฝ้าอยู่ไกล ๆ ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งกลับมา

ขันที ก. ร้องถามอย่างตกใจ“เกิดอะไรขึ้น ๆ กันหรือ?”

เยี่ยนเว่ยฉือรวบคอเสื้อเข้าหากัน ทำท่าทางสะท้อนใจหวาดกลัว

“ฝ่าบาท…ฝ่าบาททรงหมดลมหายใจเสียแล้ว”

“แล้ว…แล้วพวกท่านสำเร็จการแล้วหรือยัง?” น้ำเสียงห่วงใยของขันทีน้อย ทำให้เยี่ยนเว่ยฉือรู้ได้ว่าพวกเขาใส่ใจอย่างยิ่งว่า ซ่างกวนซีจะทิ้งสายเลือดไว้หรือไม่

เหตุใดกันเล่า?

เยี่ยนเว่ยฉือยังคิดไม่ออก จึงเก็บความสงสัยไว้ก่อน ตอบกลับไปว่า

“สำ…สำเร็จอะไรหรือเล่า ไท่จื่อ…ทรงไม่อาจแข็งตัวได้เลย!”

“หา?!” ขันทีน้อยทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน

ขันที ข. รีบร้อนถามต่อ

“ไม่อาจแข็งตัว… เช่นนั้นก็แปลว่าไม่อาจทิ้งเชื้อสายไว้ใช่หรือไม่? เชื้อสายก็ไม่มี คนก็สิ้นแล้ว เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า?!”

ขันที ก. ก็ร้อนรนร้องว่า

“เจ้ามาถามข้า ข้าจะไปถามใครอีกเล่า เร็วสิ เร็ว ไปเชิญหมอหลวงมาดูเผื่อจะยังยื้อชีวิตไว้ได้บ้าง”

“มิได้ มิได้ ฝ่าบาทมีพระราชโองการ ไม่ให้ตามหมอมาตรวจพระอาการของเขา!” ขันที ข. ส่ายหน้าเสียงแข็ง

“เจ้าจะโง่หรือไร หากไท่จื่อไม่อาจตื่นตัวได้จริง เช่นนั้นเรื่องฝืนใจพระสนมสวีเหม่ยเหรินก็ย่อมเป็นไปไม่ได้! เรื่องนี้…เรื่องนี้ต้องกราบทูลฝ่าบาทให้ทรงทราบ!”

เยี่ยนเว่ยฉือฟังการโต้ตอบของทั้งสองแล้ว ก็อดยกนิ้วให้ขันทีน้อยคนนั้นในใจไม่ได้

ช่างหลักแหลมยิ่งนัก!

นางสะอื้นพลางเอ่ยว่า

“ตัวถูกดูไปแล้ว ก็ถูกคลำก็แล้ว แต่กลับไม่อาจทำให้สำเร็จเรื่องได้ ข้า…ข้าจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมจากผู้ใดได้อีกเล่า ฮือ ๆ ๆ ๆ”

“พอแล้ว ๆ อย่าร้องเลย เดี๋ยวข้าจะไปตามหมอหลวง เจ้าเข้าวังไปกราบทูลฝ่าบาทเถิด!”

คำพูดของขันทีน้อยทั้งสองยังไม่ทันจบ ทั้งคู่ก็วิ่งจากไปอย่างเร่งรีบ

ไม่นานนักก็พาผู้คนกลุ่มใหญ่กลับมา

และผู้นำหน้านั้น มิใช่ผู้อื่นไกล หากแต่เป็นองค์จักรพรรดิคังอู่ ผู้ทรงฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองทองสด

ถึงขั้นให้ฮ่องเต้เสด็จมาด้วยพระองค์เองเชียวหรือ?

“เร็วเข้า เร็ว เข้าไปดูกัน!”

จักรพรรดิคังอู่มองเห็นซ่างกวนซีไร้ลมหายใจอยู่เบื้องหน้า ก็ทรงร้อนพระทัยยิ่งนัก รีบรับสั่งให้หมอหลวงที่ติดตามมาเข้าไปตรวจดูทันที

เยี่ยนเว่ยฉือคุกเข่าอยู่ข้างหนึ่ง แอบสังเกตจักรพรรดิคังอู่อย่างแนบเนียน ก็พบว่า ความกังวลบนพระพักตร์ของฮ่องเต้นั้น มิใช่ของปลอมแต่อย่างใด

ในเมื่อความห่วงใยเป็นของจริง แล้วเหตุใดยังจะทรงผลักพระโอรสให้ไปสู่ห้วงมรณาเช่นนี้กัน?

แต่ช่างเถิด จะด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่ ขอเพียงในพระราชหฤทัยของฮ่องเต้ยังมีพื้นที่ให้ไท่จื่อที่ถูกปลดองค์นี้อยู่บ้าง นางก็ย่อมหาหนทางช่วยเขาหนีตายออกมาได้

“ฝ่าบาท! ไท่จื่อทรงถูกใส่ร้ายเพคะ!”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญหนึ่งดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องขัง

ในชั่วขณะเดียวก็เรียกสายตาของผู้คนทั้งหมดให้หันมาจับจ้องยังนางทันที