ตอนที่3 - 4

กู้เสวียนเช่อไม่ตอบรับ เขาเพียงหันกลับไปที่ประตูรถม้า ก่อนจะยื่นมือหนาออกไปรอรับสตรีที่อยู่ด้านใน

การกระทำนั้นทำให้เหล่าองครักษ์ที่แอบชำเลืองมองต่างตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ ผู้บัญชาการกู้ผู้ซึ่งเกลียดสตรีเข้าไส้ ไม่เคยยอมให้สตรีใดเฉียดใกล้จวนเสื้อแพรแม้แต่ครึ่งก้าว แต่วันนี้... เขากลับยื่นมือไปรับสตรีผู้หนึ่งด้วยตนเอง!

ฟางหรูเยว่สูดลมหายใจลึก นางวางมือเล็กๆ ของนางลงบนฝ่ามือที่หยาบกร้านของเขา ก่อนจะก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม

บัดนี้นางไม่ใช่สินค้าไร้ชื่อในตลาดมืดอีกต่อไป หรูเยว่สวมอาภรณ์ผ้าไหมสีดำขลับปักลวดลายเถาวัลย์สีเงิน ซึ่งเป็นสีและลวดลายที่กลมกลืนกับชุดของกู้เสวียนเช่อราวกับจงใจประกาศความเป็นเจ้าของ ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นครึ่งหัว ประดับด้วยปิ่นหยกดำเรียบง่ายทว่าสูงค่า ใบหน้าที่เคยถูกแต่งแต้มด้วยเขม่าขี้เถ้า บัดนี้เผยความงดงามล่มเมืองที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองไปรอบๆ จวนที่เต็มไปด้วยทหารนับร้อยอย่างไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ท่วงท่าการเดินที่ยืดหลังตรงและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำให้นางดูราวกับนางพญาที่กำลังก้าวเข้าสู่บัลลังก์สีเลือด

ไม่มีองครักษ์คนใดกล้าตั้งคำถามถึงที่มาของนาง ทุกคนต่างก้มหน้ามองเพียงปลายรองเท้าของนางเท่านั้น เพราะสตรีที่ผู้บัญชาการกู้พามา ย่อมมีสถานะเป็น "นายหญิง" ของจวนแห่งนี้โดยปริยาย

"ที่นี่คือจวนเสื้อแพร..."

กู้เสวียนเช่อเอ่ยเสียงเรียบ ขณะโอบเอวนางให้เดินเคียงข้างเขาผ่านประตูใหญ่เข้าไป

"ในสถานที่แห่งนี้ เจ้าจะปลอดภัย บ่าวไพร่ องครักษ์ และทรัพยากรทั้งหมด เจ้าสามารถเรียกใช้ได้ตามใจชอบ"

หรูเยว่ปรายตามองบุรุษข้างกาย "สิ่งที่ท่านมอบให้... ข้าจะไม่เกรงใจที่จะใช้มัน"

เมื่อก้าวเข้ามาถึงเรือนพักส่วนตัวของกู้เสวียนเช่อ ซึ่งเป็นเรือนไม้สีเข้มที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศ หรูเยว่กวาดตามองตำราพิชัยสงครามและอาวุธที่ประดับอยู่ตามผนัง นางรู้ดีว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของนางได้ผูกติดกับพญายมผู้นี้อย่างสมบูรณ์

กู้เสวียนเช่อเดินไปที่โต๊ะทำงานที่ทำจากไม้จันทน์แดง เขาหยิบซองจดหมายสีแดงขลิบทองที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมา มันคือเทียบเชิญที่ถูกส่งมาจากวังหลวงโดยตรง ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาหรูเยว่ นัยน์ตาสีนิลทอประกายเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสนุกสนานที่หาได้ยากยิ่ง

เขาเดินเข้ามาหานาง ทิ้งระยะห่างเพียงคืบ ก่อนจะยื่นเทียบเชิญหรูหรานั้นไปตรงหน้าหญิงสาว

"อีกสามวัน จะมีงานเลี้ยงชมจันทร์กลางฤดูใบไม้ร่วงในวังหลวง ขุนนางระดับสูงและฮูหยินจากทุกจวนล้วนต้องเข้าร่วม"

กู้เสวียนเช่อเว้นจังหวะ สายตาของเขาจับจ้องมองปฏิกิริยาของนางอย่างไม่คลาดสายตา

"รวมถึงเสนาบดีกรมคลัง ฟางเจิ้งอี้ และครอบครัวของเขาด้วย"

หรูเยว่ชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของนางสะดุดเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของบิดาและครอบครัวที่ทรยศนาง ทว่าเพียงอึดใจเดียว นัยน์ตาของนางก็กลับมาเย็นเยียบและวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น นางเอื้อมมือไปรับเทียบเชิญนั้นมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษเนื้อดีที่พิมพ์ลายมังกรทอง

กู้เสวียนเช่อเห็นไฟที่ลุกโชนในดวงตาของนาง เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความปรารถนาในการนองเลือด

"พร้อมจะกลับไปทักทายคนที่ส่งเจ้าไปลงนรกหรือยัง?"

หรูเยว่กำเทียบเชิญในมือแน่นจนข้อขาว ริมฝีปากอิ่มสีชาดค่อยๆ เหยียดออกเป็นรอยยิ้มงดงามทว่าอาบยาพิษ

"เตรียมชุดที่งดงามที่สุดให้ข้าเถิดนายท่าน... ข้าจะไปแสดงความยินดีแก่น้องสาวของข้า "