ชายบำเรออุ่นเตียงของโหวฮูหยิน

บทนำ

ชมโฉมหญิงงามล่มเมือง

ดวงอาทิตย์หลบลี้เร้นกายหลังกิ่งก้านต้นอู่ถงสูงตระหง่าน แสงแดดอบอุ่นแทรกตัวผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้สาดกระทบลงบนผิวกายขาวผุดผาดดั่งหยกเนื้อละเอียด สายลมเย็นโชยอ่อนพัดพากลิ่นหอมของดอกบัวสีชมพูในสระน้ำขึ้นมากระทบนาสิกของสตรีเรือนร่างบอบบางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมกลางน้ำจนนางเผลอคลี่ยิ้มพึงใจ

เรือนผมดำขลับยาวสยายไปทางด้านหลังพลิ้วไหวไปตามสายลม ปลายผมบางส่วนสะบัดคลอเคลียไปตามนวลแก้มระเรื่อชวนมอง ผมของนางมิได้ประดับเครื่องหัวมากชิ้นเพียงปักปิ่นหยกขาวมันแพะชิ้นเดียว อีกทั้งนางยังสวมอาภรณ์สีขาวฟ้าขับให้ยิ่งดูบอบบางน่าทะนุถนอม

สตรีที่หลับตาอยู่ท่ามกลางดอกบัวดารดาษงดงามราวกับภาพวาดชวนฝัน ไม่ว่าผู้ใดได้ยลโฉมสะคราญก้อนเนื้อที่อกซ้ายต่างหยุดเต้นราวกับทุกสรรพสิ่งถูกสยบนิ่งงัน

“คุณหนูเจ้าขา เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

เปลือกตาที่ปิดสนิทของ ‘เสิ่นเหิงเยว่’ บุตรีเพียงคนเดียวของคหบดีเสิ่นค่อยๆ เปิดปรือขึ้นเมื่อเจียลี่สาวใช้คนสนิทเดินเข้ามาหาแล้วโน้มตัวกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินกันแค่เพียงสองคน ก่อนหน้านี้เสิ่นเหิงเยว่สั่งให้สาวใช้แอบรอด ‘รูสุนัข’ บริเวณกำแพงด้านหลังเพื่อหลบออกจากจวนโหวไปซื้อขนมถั่วเขียวจากในตลาดกลับมา

“มีใครพบเห็นเจ้าหรือไม่”

“ไม่มีเจ้าค่ะ บ่าวสวมหมวกและปิดบังใบหน้าไว้”

“ดี!”

เสิ่นเหิงเยว่เพียงตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งทำท่าคล้ายจะยืดหลังตรงแต่กลับเปลี่ยนใจแล้วเท้าแขนลงบนราวระเบียงศาลาอย่างเกียจคร้าน แก้มนุ่มราวกับจะบีบน้ำออกมาแนบไปกับต้นแขนเรียวจนโย้ผิดรูป เรียวปากอวบอิ่มถูกแขนและแก้มเบียดเข้าหากันจนทำให้รูปปากคล้ายกำลังเผยอนิดๆ กระนั้นกลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกว่านางช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือแสน

หญิงสาวทอดสายตามองออกไปยังกลุ่มบุรุษที่ยืนพูดคุยกันอยู่อีกฝั่งของสระบัวราวกับสนใจแต่ก็ไม่สนใจอยู่ในที บุรุษหนุ่มสิบห้าคนมีอายุราวสิบหกถึงยี่สิบห้าปีกำลังยืนจับกลุ่มร่ายบทกวี พวกเขาระดมปัญญาประชันบทกวีเกี่ยวกับดอกบัวที่ชูช่ออยู่เหนือผืนน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ

บทกวีเหล่านั้นล้วนไพเราะน่าฟัง เพราะแต่งขึ้นเพื่อชมโฉมสาวงามล่มเมืองดั่งเทพเซียนจำแลงกาย โดยเปรียบเทียบความงามของสตรีกับดอกบัวสีชมพูหวานหยดย้อย แน่นอนว่าบุรุษเหล่านั้นย่อมหยุดสายตาไว้ที่สตรีผู้มีรูปโฉมมัดใจที่กำลังนั่งอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมนั่นเอง

บทกวีหวานหูทำให้เสิ่นเหิงเยว่เพลิดเพลินไม่น้อย นางมิได้ไร้เดียงสาไยจะไม่รู้ว่าบุรุษเหล่านั้นต่างแต่งบทกวีชมโฉมนางอยู่ แต่การแสร้งทำเป็นไม่รู้แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินราวไร้เดียงสาย่อมจับจิตจับใจบุรุษได้มากกว่ามิใช่หรือ

ชาติก่อนนางไม่ได้มานั่งเอ้อระเหยอยู่ที่ศาลากลางสระบัวเช่นนี้หรอก เพราะหลังจากที่นางได้กินขนมถั่วเขียวที่มีส่วนผสมของพิษกู่ควบคุมจิตใจเข้าไป นางก็จับไข้ตัวร้อนกะทันหันเพราะตัวอ่อนกู่พิษได้แทรกเข้าไปในกระแสเลือดและเริ่มฝังตัวเติบใหญ่จนทำให้ร่างกายของนางเกิดอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับคนเป็นไข้

ทว่าชาตินี้นางยังไม่ได้รับพิษกู่ และนางตั้งใจมาเผยโฉมยวนตาแก่เหล่าบัณฑิตยากจนแห่งจวนโหว เพราะนางจะคัดเลือกหนึ่งในบุรุษเหล่านี้เป็น ‘พ่อพันธุ์’ สำหรับการผลิตทายาทสืบทอดบรรดาศักดิ์โหว

‘บุรุษเหล่านี้ล้วนหน้าตาดี หน่วยก้านดี สติปัญญาดี ข้าจำได้ว่าในอนาคตพวกเขาเกินครึ่งล้วนมีบทบาทสำคัญในราชสำนัก’

ในชาติก่อนจวนฟู่โหวให้การดูแลเหล่าบัณฑิตเครือญาติที่ใช้แซ่ ‘ฟู่’ โดยให้มาพำนักที่จวนเพื่อเข้ารับการศึกษาจากสำนักศึกษาหลวงเพื่อเตรียมตัวสอบหน้าพระที่นั่ง

โดยจวนฟู่โหวให้ที่พัก ให้อาหาร และให้การศึกษาแก่เหล่าบัณฑิตที่ขาดแคลนผู้มีสายเลือดสกุลฟู่ เมื่อเหล่าบัณฑิตสอบได้และก้าวเข้าสู่การเป็นขุนนาง พวกเขาเหล่านี้ย่อมภักดีและกลายเป็นกำลังสำคัญแก่จวนฟู่โหว ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเอ่ยปากขอสิ่งใด คนเหล่านี้ล้วนไม่กล้าปฏิเสธ

แน่นอนว่าเวลานี้มีขุนนางมากมายที่ใช้แซ่ฟู่และเทิดทูน ‘ตระกูลฟู่โหว’ ราวกับเป็นเจ้านายของตน ซึ่งต้องยอมรับว่าที่ตระกูลฟู่โหวมั่นคงและแผ่อำนาจได้ถึงเพียงนี้เพราะบรรพบุรุษก่อร่างสร้างรากฐานเอาไว้เป็นอย่างดี

ทว่ามีรุ่งเรืองก็ย่อมมีเสื่อมสลาย

จวนฟู่โหวที่เคยเฟื่องฟูกลับค่อยๆ ตกต่ำลงเพราะหลังจากภรรยาและบุตรชายคนโตตายจากไป ‘โหวฟู่อี้หาน’ ก็ล้มป่วยเป็นอัมพาตไม่อาจลุกจากเตียง ตำแหน่งโหวจึงถูกส่งต่อให้แก่บุตรชายอีกคนซึ่งก็คือ ‘ฟู่ต้าเหว่ย’ สามีสารเลวของนางนั่นเอง

ฟู่ต้าเหว่ยชื่นชอบการเที่ยวเล่นสำมะเลเทเมาเป็นที่สุด กอปรกับฮูหยินใหญ่ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นเพียงอนุภรรยาไร้การศึกษาแต่กลับก้าวขึ้นมาปกครองจวนเพียงเพราะมีบุตรชายที่กลายเป็นสายเลือดสายตรงเพียงหนึ่งเดียว

สองแม่ลูกปกครองจวนเพียงไม่กี่ปีความเฟื่องฟูก็ราวกับมวลเมฆที่สลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความฉิบหายย่อยยับ แต่แทนที่คนเหล่านี้จะหาจุดผิดพลาดของตนเองแล้วแก้ไข พวกเขากลับเลือกใช้ทางลัดเพื่อหวนคืนสู่ความมั่งคั่งอีกครา ซึ่งวิธีนั้นก็คือการขูดรีดเงินจากสะใภ้ที่มาจากตระกูลคหบดีที่ร่ำรวย

และนางคือเหยื่อของพวกมัน!