ตอนที่7

เสิ่นชิงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ดวงตาคู่สวยทอดมองผ่านผ้าหลุมหน้าสีแดงเห็นฝีเท้าหนักแน่นนั้นก้าวมาหยุดยืนนิ่งเบื้องหน้านาง

“เสิ่นชิงเหยา”

น้ำเสียงของเขาแม้จะดูเย็นชาและห่างเหินทว่านางกลับจำได้ในทันที มือเรียวเล็กของนางสั่นไหวเล็กน้อยอย่างตื่นเต้นทว่าคำพูดต่อมาของเขาทำให้นางชะงักงันไปในทันที

“ข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว การแต่งงานของเราเป็นเพียงความจำใจเท่านั้นหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

คำพูดของเขาราวคมมีดกรีดลงกลางใจนาง ดวงตาคู่สวยนั้นร้อนผ่าวอย่างไม่อาจห้าม มือเรียวเล็กที่สั่นเล็กน้อยดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงออกจากศีรษะของตนเองช้า ๆ

ภาพเบื้องหน้ายิ่งทำให้นางขมวดคิ้วแน่นด้วยความงุนงง หลี่เจิ้งเหยียนยืนเคียงคู่กับซุนเถา มือใหญ่ของเขากุมมือของซุนเถาไว้แน่น ใบหน้าคมคายนั้นแม้จะอยู่ในชุดมงคลสีแดงทว่าสีหน้าของเขากลับดูไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

“คุณหนูเสิ่นหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ ในหัวใจข้านั้นมีเพียงนาง”

น้ำเสียงหนักแน่นของเขาดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเย็นชาเมื่อมองมายังเสิ่นชิงเหยาทว่าในยามที่หันกลับไปยังซุนเถาสีหน้าเย็นชาของเขาก็พลันอ่อนโยนลงในทันที

เสิ่นชิงเหยาชะงัก ในหัวใจเจ็บปวดเกินจะรับไหวทว่าในขณะนั้นดวงตาของนางก็พลันหันไปสะดุดกับหยกพกที่คุ้นเคย เป็นหยกที่อาเจิ้งชายตาบอดมองให้นางทว่าในยามนี้กลับไปห้อยอยู่บนเอวของซุนเถา

ในสมองของเสิ่นชิงเหยาก็พลันคิดได้ที่แท้นางทำมันหล่นไว้ตอนที่กำลังหนีการจับกุมของพี่ชาย แม้เขาจะไม่รักนางทว่าสิ่งนี้เป็นของนางผู้ใดก็ไม่สามารถเอาไปได้

ซุนเถาเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของเสิ่นชิงเหยาและดวงตาของนางก็จ้องหยกข้างเอวของนางตลอดในหัวใจพลันรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาทันที

ซุนเถาขยับไปอยู่ด้านหลังหลี่เจิ้งเหยียนด้วยท่าทางหวาดกลัว ในแววตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเจนทว่านางกลับก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบซ่อนแววตานั้น

ในหัวใจของซุนเถาในยามนี้เต้นรัว นางพยายามข่มความหวาดหวั่นทั้งหมด มือเรียวเล็กของนางกำหยกพกนั้นไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดมาแย่งเอาไป

“ซีหยางไม่ต้องกลัว…”

น้ำเสียงอ่อนโยนของหลี่เจิ้งเหยียนดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่กุมมือเรียวเล็กของนางไว้แน่นทว่าคำเรียกของเขานั้นราวกับมีดกรีดลงกลางหัวใจของเสิ่นชิงเหยา

ใบหน้างดงามของเสิ่นชิงเหยาพลันแข็งค้างทันที ในวินาทีนั้นนางก็พลันเข้าใจว่าที่จริงแล้วคนเขารักก็คือนางที่ยังคงเป็นซีหยาง และสตรีผู้นี้กลับมาสวมรอยแทนนาง

คิ้วงามขมวดแน่นดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะและความโกรธเคือง

ร่างบอบบางในชุดแต่งงานสีแดงลุกขึ้นพรวดแล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาร่างบอบบางของซุนเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่เจิ้งเหยียนทันทีพร้อมกับฝ่ามือเรียวเล็กของนางยกขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของซุนเถาที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

เพียะ!

ร่างบอบบางของซุนเถาเซถลาไปเพราะแรงตบแล้วก็ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่างสงสาร ใบหน้างดงามนั้นก้มลงร้องให้สะอึกสะอื้น

“เจ้าบังอาจ! ข้าต่างหากที่ช่วยเขา!”

กล่าวจบ เสิ่นชิงเหยาก็พลันก้าวตรงไปหมายจะดึงเอาหยกของนางคืนทว่าร่างบอบบางนั้นกลับถูกมือใหญ่ของเขาผลักจนร่างบอบบางในชุดแต่งงานเซถลาล้มลงไปกระแทกกับเสาโต๊ะจนนางพลันรู้สึกปวดร้าวที่ไหล่

ร่างสูงโปร่งของหลี่เจิ้งเหยียนหมุนกายอย่างรวดเร็วก่อนจะชักกระบี่ที่วางอยู่มุมห้องหอ แล้วตวัดลงจ่อลงที่คอระหงของเสิ่นชิงเหยา ปลายคมเย็นเยียบนั้นกดลงยังผิวเนื้อจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

“หากเจ้ากล้าแตะนางแม้แต่ปลายเล็บ ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย!”

น้ำเสียงของเขาต่ำจนเย็นเยียบหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจของคนฟัง

เสิ่นชิงเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขานิ่ง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ในใจเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออก บุรุษที่เคยบอกว่าจะปกป้องนางในยามนี้เขาถึงกับจะฆ่านางเพียงเพื่อสตรีร้ายกาจผู้นั้น

“อาเจิ้ง… ”

น้ำเสียงอ่อนหวานของซุนเถาดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางลนลานก่อนจะสะอึกสะอื้นแล้วจับมือของเขาแน่

“ข้าไม่เป็นไร ท่านอย่าตำหนิพี่สาวเลยเจ้าค่ะ เป็นข้าที่ยืนไม่มั่นคงเองอย่าโทษพี่สาวเลยเจ้าค่ะ…”

น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร

หลี่เจิ้งเหยียนหันกลับมามองใบหน้าอ่อนโยนตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจแล้วโยนดาบในมือทิ้งไปข้าง ๆ เสิ่นชิงเหยาอย่างแรงก่อนจะหันกลับมาสบตากับซุนเถาอย่างลึกซึ้งและใส่ใจ

“ซีหยาง เราไปกันเถิด”

ซุนเถาพยักหน้ารับแล้วทั้งสองร่างก็หมุนกายกำลังจะก้าวออกไปทว่าความไม่ยินยอมในใจของเสิ่นชิงเหยานางละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีแล้วรีบคลานเข้าไปหาร่างสูงโปร่งในชุดแต่งงานสีแดงก่อนจะเกาะชายอาภรณ์ของเขาไว้แน่น

ในใจก็นางคิดเพียงสิ่งเดียวว่าจะต้องบอกเขา ขอเพียงเขายอมอยู่กับนางเรื่องทั้งหมดนางจะค่อย ๆ อธิบายให้เขาฟังเอง

“อาเจิ้ง คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเรา ท่านต้องอยู่ที่นี่กับข้าท่านจะไปกับนางไม่ได้นะ”