ตอนที่2

ตอนที่2ย้อนกลับมา

วังหลวง

ตำหนักองค์ชายใหญ่หลี่เจิ้งเหยียน

ภายในตำหนักที่เงียบสงบ กลิ่นกำยานหอมอบอวลนั้นปลุกให้เสิ่นชิงเหยาสะดุ้งตื่นขึ้น ดวงตาคู่สวยของนางนั้นเบิกกว้างขึ้นทันที รอบดวงตาของนางยังคงพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา

ในใจเจ็บปวดยิ่งนัก สิ่งเดียวที่นางนึกเสียใจ…

ลูก…

สองมือเรียวยกขึ้นหมายจะกุมหน้าท้องทว่ากลับพบลำแขนใหญ่ที่กำลังพาดหน้าท้องที่แบนราบของนางอยู่ ความรู้สึกหนักอึ้งแล่นเข้ามาในทันที

เสียงลมหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างหูของนาง ไออุ่นร้อนผ่าวของเขารดอยู่ข้าง ๆ ใบหูของนาง ทว่านางกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ

ทันใดนั้นความรู้สึกปวดร้าวก็แล่นผ่านไปทั่วร่างทั้งร่าง นางขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่นางได้ย้อนกลับมาในคืนที่เขาถูกฮองเฮาวางยาปลุกกำหนัดเพื่อให้หลี่เจิ้งเหยียนยอมเข้าหอกับนางเสียที

หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินออกมาอย่างเจ็บปวดใจ

เสิ่นชิงเหยารู้สึกตัวแข็งทื่อในทันที มือเล็ก ๆ ของนางค่อย ๆ ยกลำแขนใหญ่ของเขาออกจากเอวของตน ทว่าเมื่อนางขยับเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากลับคว้าร่างบอบบางของนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นอีกครั้ง

“ซีหยาง เด็กดีอย่าดื้อสิ”

เมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อนี้ความเจ็บปวดในใจก็พลันทวีคูณ มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมหัวใจที่กำลังปวดร้าว

ซีหยาง เป็นชื่อที่นางบอกกับเขาไว้ในวันแรกที่เขาฟื้นขึ้นมาทว่าในยามนี้ ซีหยางที่เขาเรียกหาไม่ใช่นางอีกแล้วคือซุนเถาต่างหาก สตรีที่อยู่ในใจของเขา

‘หลี่เจิ้งเหยียนชาตินี้ข้าจะไม่รักท่านอีกแล้ว อาเจิ้งชายตาบอดที่ข้ารัก เขาได้ตายลงในวันที่ข้าจากเขามาแล้ว ท่านไม่ใช่เขาและไม่มีวันเป็นเขาได้’

เสียงเอื้อนเอ่ยที่เจ็บปวดในหัวใจดังก้องจนเจ็บปวดร้าวไปหมด

ในชาติที่แล้ววันนี้เป็นเพราะหลี่เจิ้งเหยียนถูกวางยาปลุกกำหนัดเขาจึงเข้ามาผิดห้อง แทนที่จะไปหายอดดวงใจของเขาแต่เขากลับเข้ามาในห้องของนางผู้เป็นเพียงชายาในนามเท่านั้น

ในชาติที่แล้วนางตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มและความสุขเต็มเปี่ยม เมื่อรับรู้ถึงความปวดร้าวที่เขากระทำนางทั้งคืนความดุดันเร่าร้อนที่เขามอบให้

ทว่าเมื่อทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้วเขากลับรังเกียจหาว่านางวางยาปลุกกำหนัดเขา ใช้วิธีสกปรกเพื่อจะยั่วยวนเขา ช่างเป็นสตรีไร้ยางอายนัก

ดวงตานางเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แสงสว่างที่ค่อย ๆ สาดส่องเข้ามากลับทำให้ใจนางรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง นางเพียงอยากหนีออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

นางขยับกายอีกครั้งทว่ากลับปลุกเขาที่นอนอยู่เคียงข้างให้ตื่นขึ้น มือใหญ่ดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามาโอบกอดไว้แน่นครู่หนึ่งก่อน เขาจะขมวดคิ้วและราวกับนึกอะไรบางอย่างออก

มือใหญ่พลันปล่อยออกจากร่างบอบบางของนางทันที ใบหน้าคมคายของเขายกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนยิ่งนัก

มือใหญ่ของเขายกขึ้นบนใบหน้าแล้วใช้ปลายนิ้วชี้กับปลายนิ้วหัวแม่มือนวดหว่างคิ้ว ราวกับกำลังครุ่นคิด ก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่งออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

ร่างสูงโปร่งนั้นหันกลับไปคว้าอาภรณ์ของตนขึ้นมาสวมใส่เงียบ ๆ โดยไม่ได้ใส่ใจร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงแม้แต่น้อย

เมื่อเขาสวมใส่อาภรณ์จนเรียบร้อยแล้วก็ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนน้ำเสียงเย็นชาจะดังขึ้น

“อย่าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้อีก ตำแหน่งพระชายาเป็นของเจ้า แต่อย่าคาดหวังความรักจากข้า”

กล่าวจบ เขาก็หันไปมองสตรีที่นั่งขดตัวอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะก้าวออกไปอย่างเย็นชา

เสิ่นชิงเหยาไม่ได้มองตามร่างสูงโปร่งของเขาเลยแม้แต่น้อย นางได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของเขาที่ก้าวห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเสียงนั้นลับหายไป

ใบหน้าที่ตึงเครียดของนางก็ค่อย ๆ คลายลงในที่สุด ทว่าทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนึ่งก็ก้าวเข้ามาพร้อมเสียงที่คุ้นเคย

“คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงของสาวใช้คนสนิทของนางเจียงหลี

เสิ่นชิงเหยายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ แล้วหันกลับมาช้า ๆ

ทว่าทันทีที่เจียงหลีเห็นใบหน้าที่มีคราบน้ำตาของคุณหนูของตนนั้นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลทันที

“คุณหนู…”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลเปล่งออกมาอย่างใส่ใจ

เสิ่นชิงเหยาขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ข้าไม่เป็นไร ไปเตรียมน้ำอุ่นเถิด”

“เจ้าค่ะ”

เจียงหลีตอบอย่างลังเล ทว่าสุดท้ายนางก็ก้าวออกไปจัดเตรียมน้ำอุ่นอย่างว่าง่าย

เมื่อน้ำอุ่นเตรียมพร้อมแล้วเจียงหลีก็ช่วยเสิ่นชิงเหยาชำระร่างกายอย่างคล่องแคล่ว

เสิ่นชิงเหยามองดูรอยซ้ำบนร่างกายของนางทีละรอย ชาติที่แล้วเมื่อนางเห็นรอยช้ำเหล่านี้ในหัวใจเบิกบานยิ่งนัก ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย ริมฝีปากของนางในยามนั้นยิ้มอย่างไม่หยุด

ทว่าในยามนี้กลับรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจยิ่งนัก เขาไม่ได้เต็มใจทว่าถูกวางยาปลุกกำหนัดแล้วบังเอิญเข้ามาในห้องของนางก็เท่านั้น หากจะพูดก็คือเขาเข้าห้องผิด แทนที่จะไปหายอดดวงใจของเขา เขากลับเข้ามาในห้องของข้า

“คุณหนู… ท่านร้องให้…”

หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินออกมาตั้งแต่เมื่อใดกัน นางเองก็ไม่รู้ น้ำเสียงใส่ใจของเจียงหลีทำให้นางได้สติขึ้น นางยกมือเรียวเล็กขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าแล้วส่ายหัวเบา ๆ

“ฝุ่นคงเข้าตา”

เจียงหลีได้แต่พยักหน้ารับเงียบ ๆ ในใจนางก็พลันรู้สึกสงสารคุณหนูของนางยิ่งนัก แต่งงานมาได้หลายเดือนแล้ววันนี้องค์ชายใหญ่ถึงได้ยอมเข้าหอด้วย

ทว่ากลับเป็นเพียงเพราะเขาถูกยาปลุกกำหนัด เมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว เขาก็รีบออกไปหาสตรีผู้นั้น ที่เป็นรักแรกโดยไม่ใส่ใจพระชายาของตนแม้แต่น้อย

…..