ตอนที่ 7

นลินญากับชนิดาเรียนเสร็จแล้ว ก็จะเดินไปห้องสมุด และต้องเดินเลียบสนามบอล ลูกบอลที่เพื่อนเตะให้ศิรชัช...ลอยละลิ่วมากระแทกถูกแขนของนลินญาราวกับจงใจ

"โอ๊ย..."

นลินญาร้องลั่น ข้าวของที่ถือมา หล่นกระจัดกระจายไปหมด ชนิดาตกใจจับแขนเพื่อน

"หลิน...เจ็บมากไหม"

นลินญาทั้งโกรธทั้งเจ็บ เธอมองลูกบอลที่กลิ้งหลุน ๆ อยู่ไม่ไกล ก็หยิบขึ้นมาและเตะส่งเดชไปโดยไม่สนใจว่ามันจะไปลงหัวใคร บอลลูกนั้นลงหัววรทัศน์อย่างจัง

"โอ๊ยยยย..."

วรทัศน์ร้องลั่นสนาม ศิรชัชโกรธแทนเพื่อน เขาเดินเข้ามาหานลินญาที่เป็นคนเตะ

"คุณอีกแล้วเหรอ เจอทีไรต้องซวยทุกทีสิน่า"

"คำนี้ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนพูด คราวที่แล้วก็มาจับก้นฉัน คราวนี้ก็เตะบอลมากระแทกแขนฉัน คนซวยคือฉัน ส่วนคุณน่ะ...ตัวซวย"

นลินญาเถียงกลับ ทั้งคู่ต่างก็หน้าตาถมึงทึง

"เดินไม่ระวังเองนี่...จะโทษใครได้ แต่ที่เตะใส่เพื่อนผมสิ จงใจชัด ๆ"

"ฉันเตะส่งเดช...จะรู้ไหมว่าจะลงหัวใคร น่าเสียดายนะที่ไม่ลงหัวคุณ"

นลินญากับศิรชัช ต่างโต้เถียงอย่างไม่ยอมกัน

วรทัศน์เดินกุมหัวเข้ามาหา ลินดาก็เดินตามมาด้วย เธอจับแขนศิรชัช

"ซันคะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"คนเจ็บคือไอ้ทัศน์...ไม่ใช่ผม"

เขาดึงแขนเธอออกอย่างรำคาญ นลินญาดึงแขนชนิดาจะเดินไปด้วยกัน เธอไม่อยากยุ่งกับศิรชัช เพราะต้องรีบไปทำรายงาน

"จะไปไหน...ทำร้ายเพื่อนผมแล้วคิดจะหนีเหรอ ไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยหรือไง"

เขามายืนเท้าสะเอวขวางหน้า เธอเงยหน้ามองเขา

"ฉันอุตส่าห์ไม่สนใจ...ที่พวกคุณซุ่มซ่ามเตะบอลมาถูกแขนฉันแล้วนะ คุณยังจะมาให้ฉันรับผิดชอบอะไรอีกมิทราบยะ"

เพื่อนคนที่เตะบอลมาถูกแขนนลินญา เดินเข้ามาหาเธอเขิน ๆ

"ผมขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเตะบอลไปโดนคุณเลยครับ ผมจะส่งบอลให้ไอ้ซัน"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ตั้งใจ"

นลินญายิ้มหวานให้เขา เขามองเธอตาค้าง

"ขอโทษนะคะ...ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเตะให้ลงหัวคุณหรอก ฉันเตะไปส่งเดชค่ะ คุณ...ไม่เจ็บมากใช่ไหมคะ "

นลินญาหันมาส่งยิ้มหวานให้กับวรทัศน์อีกคน เขายิ้มตอบ...หายเจ็บไปเลย แต่ศิรชัชทำหน้าไม่พอใจ ที่เห็นเธอยิ้มหวานโปรยเสน่ห์กับเพื่อน ๆ ของเขา แต่ละคนมองนลินญาตาเยิ้ม

"ฉันเคลียร์หมดแล้วนะ คงไปได้แล้วสิ"

นลินญาหันไปบอกศิรชัช แล้วดึงแขนชนิดาให้เดินไปด้วยกัน เขาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยืนฮึดฮัดขัดใจ

"โคตรน่ารักเลยว่ะ"

วรทัศน์เกาะไหล่ศิรชัชเพ้อตามหลังนลินญาไป

"ใช่...น่ารักมากเลย นายนี่...รู้จักคนน่ารักแบบนี้ด้วยเหรอ"

"น่ารักตายล่ะ...ยายเด็กบ้า"

ศิรชัชพึมพำอย่างหมั่นไส้ แล้วหันมาบอกเพื่อน ๆ

"เลิกเพ้อกันได้แล้ว...ไปซ้อมบอลต่อเหอะ"

ศิรชัชหันเดินกลับไปเตะบอลต่่อ ทำให้เพื่อน ๆ ต้องตามไปด้วย วรทัศน์ติดใจในความสวยน่ารักของนลินญาเสียแล้ว เขาอยากหาโอกาสรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้

ชนิดาก็รู้สึกสนใจศิรชัช เขาหล่อจนทำให้เธอใจสั่นได้ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า...นลินญาไปรู้จัักกับเขาได้ยังไง

"หลิน...คนเมื่อกี้ใครอ่ะ เธอรู้จักเขาด้วยเหรอ"

"ศิรชัช รุจิระไพศาลไง เขาดังจะตาย...เธอไม่รู้จักเหรอ"

นลินญาเบะปาก ทำหน้าเมื่อย

"แล้วเธอรู้จักเขาได้ยังไงล่ะ ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบเขาใช่ไหม"

"ไม่ใช่แค่ไม่ชอบ แต่เกลียดเลยล่ะ เจอทีไร...ฉันซวยทุกที อย่าไปพูดถึงเลย...อารมณ์เสีย"

นลินญาหน้าง้ำ ชนิดาลูบแขนปลอบใจเพื่อน ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกันอีกเลยจนถึงห้องสมุด แต่ชนิดารู้สึกสนใจศิรชัชเป็นอย่างมาก เธออยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้ แต่จะต้องทำยังไงล่ะ

ป้าฉวีมาเป็นแม่บ้านได้หลายเดือนแล้ว เธอเป็นคนใส่ใจต่อทุกคน ทำให้เป็นที่ไว้วางใจของทุกคนในบ้าน ป้าฉวีดูจะเอ็นดูนลินญามากเป็นพิเศษ

คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด...ไม่มีแสงจันทร์ นลินญานั่งทำการบ้านอยู่ในห้อง ป้าฉวีเคาะประตูเอานมอุ่น ๆ มาให้เธอ

"คุณหนูหลิน...ดื่มนมแล้วนอนเถอะค่ะ ดึกแล้วนะคะ"

"อีกเดี๋ยวค่ะ...ใกล้จะเสร็จแล้ว"

ป้าฉวีเดินไปปัดเตียง คลี่ผ้าห่มให้

"คุณหนูใกล้ปิดเทอมแล้วใช่ไหมคะ ได้ยินคุณหนูอิงบอกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วคุณหนูหลินล่ะคะ จะไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่า"

"ยังไม่รู้เลยค่ะ...ไม่มีโปรแกรม"

"ไม่ไปเที่ยวกับคู่หมั้นเหรอคะ"

นลินญาหันมามองป้าฉวี

"ป้า...หลินขอนะ ถ้ารักหลิน อย่าพูดถึงเขา...มันแสลงหูค่ะ"

"คุณหนูไม่ชอบเขาเหรอคะ"

"เกลียดเลยล่ะ"

"คนเรากว่าจะเป็นคู่กันได้ ต้องมีบุพเพสันนิวาสต่อกันนะคะ"

"บุพเพอาละวาดน่ะสิคะ หลินกับเขาคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้หรอกค่ะ มีหวังฆ่ากันตายไปข้างนึงแน่ ๆ "

นลินญายกแก้วนมขึ้นดื่ม ป้าฉวีถอนใจ...เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก ป้าฉวีพอปิดประตูเสร็จก็พูดขึ้นว่า

"ไยคุณหนูจึงจดจำท่านแม่ทัพไม่ได้ ในเมื่อพวกท่านเคยรักกันปานนั้น หรือกาลเวลานับพันปี ได้ทำให้พวกท่านลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้ว ข้าจะต้องให้พวกท่าน...จดจำกันและกันให้จงได้"

ป้าฉวีเดินเข้าห้องตัวเอง เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้าที่คืนนี้มืดมิดไร้แสงเดือนแสงดาว ป้าฉวีชูมือสองข้างขึ้นเหนือหัวในท่าขอพร

"ด้วยอำนาจแห่งเวทอันศักดิ์สิทธ์ ขอให้คุณหนูของข้าและท่านแม่ทัพจงหลับใหล และย้อนคือสู่อดีตด้วยมนต์แห่งข้าด้วยเทอญ โอมนัมมอมูนีโอลู..."

ป้าฉวีร่ายเวทกับท้องฟ้าที่มืดมิด สายฟ้าแลบแปล๊บ ๆ อย่างน่ากลัว ลมพัดแรงจนต้นไม้ใหญ่ไหวเอน ราวกับจะถอนรากจากดิน เสียงร่ายคาถาฟังดูเข้มขลัง นลินญาหลังจากดื่มนมแล้วก็รู้สึกง่วง เธอจึงเก็บของแล้วขึ้นเตียงนอน ทันทีที่หัวถึงหมอน เธอก็หลับสนิท แล้วเธอก็ฝัน...