บทที่ 1 ตาสว่างเสียที

ความหนาวระดับติดลบมันกัดกินเข้าไปถึงกระดูกดำ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของฉินซื่อแผ่วจนแทบไม่มีแรง ร่างผอมแห้งนอนขดเป็นกุ้งอยู่ข้างถังขยะเปียกในซอยตัน ทั้งเหม็น ทั้งมืด ไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน แถมไม่มีใครสนหัว

ภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมาฉายซ้ำเหมือนหนังม้วนเก่า หรูเยียน ลูกเลี้ยงที่เธอรักนักรักหนาประเคนให้ทุกอย่าง มันถีบหัวส่งเธอออกมาทันทีที่มันฮุบสมบัติชิ้นสุดท้ายไป หรูเหมย ลูกสาวแท้ๆ ที่เธอทิ้งขว้างดุด่าสารพัด โดนรถชนตายไปอย่างน่าเวทนา หรูเมิ่ง ลูกชายคนเล็กก็ป่วยตายเพราะไม่มีเงินรักษา ส่วนสามีก็ต้องไปนอนกินข้าวแดงในคุกเพราะหนี้สินที่นังลูกเลี้ยงตัวดีก่อไว้

ทำไมฉันถึงโง่ดักดานได้ขนาดนี้

ฉินซื่อเค้นเสียงแหบแห้งในลำคอ น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายเลือด ความแค้นมันจุกอกจนแทบระเบิด ถ้าสวรรค์มีจริง ถ้าฉันมีโอกาสอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะเอาคืนพวกมันให้สาสม ฉันจะไปกราบขอโทษลูกสาวของฉัน

สติของเธอดับวูบไปพร้อมกับความมืด

"แม่คะ ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะแม่"

เสียงหวานๆ ที่คุ้นหูปลุกฉินซื่อให้ลืมตาโพลง เธอสะดุ้งสุดตัว ลุกขึ้นนั่งหอบแฮกๆ เหงื่อท่วมตัวยังกะเพิ่งไปวิ่งมา

ภาพตรงหน้าไม่ใช่กองขยะเน่าๆ แต่เป็นห้องนอนกว้างในบ้านหลังเก่า

แสงแดดตอนเช้าส่องผ่านผ้าม่านลายดอกเข้ามา กระแทกตาจนต้องหยีตาดูปฏิทินที่แขวนอยู่ผนัง

15 พฤษภาคม 1985

ฉินซื่อยกมือลูบหน้าตัวเอง ผิวยังตึงเปรี้ยะ ไม่เหี่ยวไม่ย่นเหมือนยายแก่ข้างถนน นี่เธอย้อนเวลากลับมา กลับมาตอนที่ทุกอย่างยังแก้ไขทัน

"แม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ฝันร้ายเหรอ"

หรูเยียนในวัยสิบแปดเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำ ทำหน้าตาจิ้มลิ้มใสซื่อแสดงความห่วงใยแบบเฟคๆ ที่ฉินซื่อเคยหลงเชื่อมาทั้งชีวิต

ฉินซื่อมองหน้ามัน แววตาแข็งกร้าววูบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้ปกติอย่างรวดเร็ว

ชาติก่อนเธอมองกงจักรเป็นดอกบัว มองงูพิษเป็นลูกเทวดา แต่ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้แดกฉันอีกเลย

เธอปัดมือหรูเยียนออก ไม่ยอมรับแก้วน้ำนั่น

"ฉันไม่กิน" ฉินซื่อพูดเสียงห้วน

"หรูเยียน วันนี้แกไม่ต้องไปโรงเรียน ฉันมีธุระจะให้ทำ"

"คะ" หรูเยียนชะงัก สีหน้าเหวอไปเลย "แต่หนูต้องไปติวหนังสือนะแม่ ใกล้สอบแล้วด้วย"

"เรื่องนั้นช่างหัวมันก่อน" ฉินซื่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องหน้าลูกเลี้ยงจนอีกฝ่ายขนลุกซู่โดยไม่รู้สาเหตุ

"ฉันจำได้ว่าวันนี้ เป็นวันที่ฉันควรจะไปรับคนสำคัญกลับบ้านได้แล้ว"

ใช่ วันนี้เป็นวันที่หรูเหมย ลูกสาวตัวจริงของเธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานหนักอยู่ในคอกหมูที่ต่างอำเภอ ทั้งที่สอบได้คะแนนดีแต่กลับไม่ได้เรียนต่อ เพราะอีลูกเลี้ยงตัวดีนี่เป่าหู

รอแม่ก่อนนะลูก แม่กำลังจะไปรับหนูกลับมา แล้วแม่คนนี้แหละจะทวงทุกอย่างคืนให้หนูเอง