บทที่ 7 เจอกันอีกแล้ว (2/2)

“เฮอะ เป็นลูกสาวที่ดีจริง ๆ พ่อแม่ป่วยไม่มาดูแล กลับไปดูแลยายเฒ่าบ้านอื่น”

ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าซึ่งท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว คงเป็นเพราะความอุ่นจากผ้าห่มและแม่เฒ่าเสิ่นเห็นเฉินลั่วนอนหลับสนิท กว่าจะปลุกเกือบตีห้าแล้ว พอกลับมาถึงบ้านแม่เฉินถึงเห็นว่าลูกสาวไปนอนบ้านคนอื่น

เฉินลั่วบิดขี้เกียจเล็กน้อย “บ้านนี้มีลูกตั้งสามคน พ่อแม่เคยบอกไม่ใช่เหรอว่าฉันใช้ไม่ได้”

ไม่ว่าลูกสาวคนกลางจะทำอะไรก็ไม่ดีไปหมด แต่ก่อนพวกเขาป่วยเป็นเฉินลั่วต้องไปตักน้ำมาต้มให้อาบ ทำทุกอย่างในบ้าน สองพี่น้องนั่นนั่งเป็นเพื่อนแค่แปปเดียวดันดีกว่าเธอซะได้

“แต่เธอไม่เกี่ยวข้องกับแม่เฒ่าเสิ่น!” แม่เฉินไม่พอใจ ด้วยฐานะของอีกฝ่ายหากเฉินลั่วได้ไปบ้านหลังนั้นต้องได้ดีกว่าลูกของนางแน่

“ทำไม กลัวฉันได้ดิบได้ดีกว่าลูกชาย ลูกสาวของแม่เหรอ” เฉินลั่วพูดจี้ใจดำ

อย่างที่บอก เบื้องหลังของแม่เฒ่าเสิ่นมีครอบครัวของนายพลหนุนหลังอยู่ คนในหมู่บ้านไม่กล้ากลับแม่เฒ่าเสิ่น อย่างแม่เฉินเช่นกันแต่กล้าลงกับลูกสาว

หากแม่เฒ่าเสิ่นเอ็นดูเฉินลั่วและพูดกับครอบครัวนายพลให้ บางทีอีกฝ่ายคงยอมส่งเฉินลั่วเรียน ในอดีตเกือบเป็นเช่นนั้นน่าเสียดายที่แม่เฒ่าเสิ่นไม่เหลือคนในครอบครัวแล้ว และไม่คิดจะให้หลานจากบ้านเดิมหรือบ้านสามีมาดูแล

แม่เฉินหัวเราะ “คิดว่าแม่เฒ่าเสิ่นจะเอ็นดูอย่างนั้นเหรอ แกก็แค่ตัวขาดทุนเท่านั้นแหละ ผู้หญิงไม่ได้เรียนหนังสือจะนับเป็นตัวอะไรได้ ไม่เหมือนเสี่ยวสั่ว”

“อืม”

พูดยังไงเฉินลั่วก็ไม่สนใจหรอก แม่เฒ่าเสิ่นเป็นคนอื่นยังเตรียมกับข้าวให้เธอ ไม่เหมือนคนบ้านเฉินที่แทบต้องตักป้อนแล้ว

วันนี้สายกว่าทุกวันแต่สองพี่น้องเฉินยังยืนรอให้เฉินลั่วไปส่ง เธอเดินถือกระเป๋าให้พวกเขาและตั้งใจเดินช้าลงกว่าทุกวัน ต่อให้พวกเขาเร่งก็ไม่เป็นผล

เฉินตั่วบอก “วันหลังฉันจะไม่ให้เธอตามมาแล้ว”

“โอ้ ดียิ่ง”

“พี่ใหญ่ พี่สาวเปลี่ยนไปแล้ว” เฉินสั่วกระซิบบอกพี่ชายให้ระวังคำพูด หากเมื่อก่อนขู่นิดเดียวพี่สาวก็ยอมแล้ว และตอนนี้ไม่เหมือนเดิม พ่อแม่ของหล่อนบอกอย่าทำให้อีกฝ่ายโมโห

สองพี่น้องเหลือบมองเฉินลั่วที่เดินอยู่ข้างหลังและกระซิบกันตลอดทาง

“ได้ยินมาว่าพ่อของรุ่นพี่เหลียวมู่เป็นลม มีคนนำไปส่งโรงงานได้ทัน พี่ว่าหล่อนจะได้อะไร” เสียงของเฉินสั่วเอ่ยถามด้วยความอิจฉา

เฉินตั่วหรี่ตามองทางเดินและคิดคำพูดไปด้วย เขาเอ่ยด้วยความอิจฉาไม่ต่างกัน หากเขาเป็นคนนั้นบ้างคงได้รางวัลไม่น้อย “อย่างน้อย ๆ คงได้เงินไม่ต่ำกว่าร้อยหยวน!”

เนื่องจากเมื่อวานพวกเขากลับบ้านช้าจึงได้ยินเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน คนอื่นที่ช่วยได้เงินไปคนละ 100 หยวน เดือนหนึ่งเขาได้เงินจากพ่อแม่ไม่ถึงสิบหยวน เงินจำนวนนั้นใช้ได้เป็นปีเลย และยังได้ยินอีกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งช่วยชีวิตพ่อของรุ่นพี่เหลียวมู่ แต่พวกเขาไม่รู้รายละเอียดมากนัก

เฉินลั่วยืนอยู่ด้านหลังได้ยินที่พวกเขาพูดทั้งหมด มือทั้งสองกำกระเป๋าแน่น ถ้าคนเหล่านั้นได้ 100 หยวน เธอก็ต้องได้รับมากกว่าสิ รอยยิ้มบาง ๆ เผยออกมาบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

“ฉันไม่อยากให้หล่อนเข้าไปถึงโรงเรียน”

“ไม่ได้ เพื่อนของพี่พวกนั้นต้องมีคำถามแน่”

มาถึงหน้าโรงเรียนหลังจากส่งสองพี่น้องเข้าโรงเรียนไปแล้ว เฉินลั่วหมุนตัวกลับก่อนชะงักเมื่อมีรถยนต์มาจอดตรงหน้าของเธอ เป็นเหลียวมู่ก้าวลงมา

“เจอกันอีกแล้ว”

เฉินลั่วเดินหลบให้เขาทันที ทั้งสองก้าวสวนทางกันไม่มีใครหันกลับไปมอง ต่างฝ่ายต่างอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอกำลังคิดว่าทำไมช่วงหลัง ๆ มานี้ต้องเจอพระเอกนิยายอยู่บ่อยครั้ง

ใช่ว่าก่อนหน้านี้ตอนมารับพวกเขาไม่เคยเห็น แต่ว่าเฉินลั่วคนก่อนเป็นเด็กสาวขี้อาย เดินก้มหน้าตลอดไม่แปลกที่จะไม่ค่อยได้เจออีกฝ่าย เธอดันเป็นคนที่ชอบมองรอบข้าง