บทที่2 : ทัณฑสถานแห่งตระกูลสิงห์ (The Legacy of Silence)

ฉากที่ 2: ในเงื้อมเงาของหัตถา

สถาบันจิตเวชศาสตร์ความมั่นคงสูงเขตพิเศษ ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่าชายเลนชายขอบจังหวัด บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงคลื่นลมกระทบรากโกงกาง เสียงรองเท้าส้นสูงของวารีกระทบพื้นคอนกรีตขัดมันดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องในทางเดินแคบๆ ที่ขนาบด้วยห้องขังเหล็กหนา

เธอหยุดยืนหน้าห้องกระจกนิรภัยชั้นในสุด ภายในห้องที่สว่างโร่ด้วยไฟนีออนสีขาวโพลน ชายวัยกลางคนในชุดผู้ป่วยสีเทาอ่อนนั่งสงบอยู่บนเก้าอี้ไม้ ตัวเขาผอมบางทว่าแผ่นหลังเหยียดตรง เส้นผมสีดอกเลาถูกหวีเรียบร้อย ดวงตาเรียวรีหลังกรอบแว่นสายตาทอประกายลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

ดร.หัตถา อดีตจิตแพทย์ชื่อดังผู้ผันตัวเป็นผู้บงการจิตวิทยาเบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องหลายคดี คลี่ยิ้มบางเบาเมื่อเห็นหญิงสาวผู้มาเยือน

"คุณดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน ผู้กองวารี" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ทุ้มต่ำ และเปี่ยมด้วยความอาทรราวกับบิดาผู้ต้อนรับบุตรสาว "สายฝนข้างนอกนั่นคงทำลายความมั่นใจของคุณไปไม่น้อย... หรือว่าเป็นเพราะเสียงร่ำไห้ของลูกแกะตัวใหม่ที่เพิ่งหนีออกจากฝูงสิงโต?"

วารีเดินไปหยุดหน้ากระจกพลาสติกหนาห้าชั้น เธอไม่ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดไว้ "คุณรู้เรื่อง ธารา อัครศิรภักดี แล้วสินะ ดร."

"โลกภายนอกเสียงดังจะตายไปครับ แม้แต่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ เสียงสะท้อนจากความเจ็บปวดของเด็กชายที่ถูกเหยียบย่ำแผลตัวเองเพื่อปกป้อง 'ตระกูล' ยังดังเข้ามาถึงจิตใจของผมเลย" ดร.หัตถาขยับมือเรียวยาวเบาๆ "น่าเศร้าที่คนเรามักยอมกลืนเลือดเพื่อให้ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นมายังคงงดงาม แต่เมื่อแก้วมันร้าวเกินเยียวยา... การทุบให้แตกละเอียดเสียเลยย่อมเป็นทางออกที่ดีกว่า"

"ทนายประจำตระกูล อนันต์ เมธากุล ถูกฆ่าในห้องปิดตายเมื่อสามชั่วโมงก่อน" วารีเข้าประเด็น น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าแววตาสั่นไหว "ข้อมือของเขาถูกกรีด... เป็นรูปกริชสามแฉก"

ดร.หัตถานิ่งไปเล็กน้อย แววตาของเขาเป็นประกายวาบด้วยความพึงพอใจอย่างท่วมท้น เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากระจก ห่างจากวารีเพียงแผ่นกั้น "อา... ลายเซ็นของช่างฝีมือเก่าช่างงดงามเสมอ คุณกำลังคิดว่ามันคือผีหลอกวิญญาณหลอนใช่ไหม? คุณคิดว่าคุณฆ่าฆาตกรคนนั้นไปแล้วด้วยมือของคุณเองที่ท่าเรือร้างนั่น"

"มันตายไปแล้ว ฉันตรวจศพเอง" วารีกัดฟันแน่น

"ร่างกายน่ะใช่... แต่ความคิดและสัญลักษณ์มันเป็นอมตะ" ดร.หัตถาเอียงคอ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวารี "คุณกำลังกลัว วารี... คุณกลัวว่าแท้จริงแล้วคุณไม่เคยชนะเลย คุณกลัวว่าความมืดที่คุณพยายามวิ่งหนีตั้งแต่ตอนเด็กๆ ตอนที่ครอบครัวของคุณทอดทิ้งคุณไว้ในบ้านที่ไร้เสียง... มันกำลังตามมาทัน"

วารีรู้สึกเหมือนอากาศในห้องลดน้อยลงฉับพลัน ดร.หัตถารู้เสมอว่าต้องกดสลักตรงไหนเพื่อให้แผลเก่าของเธออักเสบ "บอกฉันมา หัตถา รอยกรีดนั้นหมายความว่าอย่างไรในคดีนี้? ใครเป็นคนทำ?"

"ข้อแลกเปลี่ยนล่ะครับ?" จิตแพทย์ผู้ร่วงหล่นกระซิบ "ผมอยากรู้... ในคืนที่คุณยิงช่างสักคนนั้น คุณรู้สึกอย่างไรตอนที่กระสุนทะลวงอกเขา? คุณสะใจที่ได้แก้แค้นแทนเหยื่อ หรือคุณรู้สึกว่างเปล่าเพราะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยเติมเต็มช่องว่างในใจคุณเลย?"

วารีกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ ความเงียบเข้าปกคลุมเนิ่นนานก่อนที่เธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ฉันรู้สึก... เหมือนตัวเองได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนั้นไปแล้ว และฉันเกลียดตัวเองที่คิดแบบนั้น"

ดร.หัตถายิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "ช่างเป็นความสัตย์จริงที่งดงามเหลือเกิน... ฟังให้ดีนะวารี สิงโตน่ะ เวลาคุมฝูง มันไม่ได้กลัวศัตรูภายนอกหรอก มันกลัว 'สิงห์หนุ่ม' ที่มันเคยขับไล่จะย้อนกลับมากัดคอหอยมันต่างหาก รอยกรีดสามแฉกไม่ใช่สัญลักษณ์ของฆาตกรคนเดิม แต่เป็น 'คำพิพากษา' ของผู้ที่ถูกเลือก ความลับไม่ได้อยู่ในห้องที่ปิดตาย... แต่มันอยู่ใน 'สิ่งที่อยู่นอกห้อง' ที่ไม่มีใครกล้าเปิดดูต่างหาก ไปดูแถลงการณ์ฉบับแรกสุดที่ทนายอนันต์ร่างไว้... ฉบับที่ยังไม่ได้ตัดทอนข้อความใดๆ ออก"