ตอนที่ 3 ระบบมิติและสัตว์วิเศษ

ตอนที่ 3 ระบบมิติและสัตว์วิเศษ

กระรอกน้อยเพศผู้ตัวสีน้ำตาลวิ่งลงจากต้นไม้เข้ามาใกล้นางเรื่อย ๆ ก่อนจะด่าทออย่างหัวเสีย

“นี่หรือคนที่สวรรค์เลือกมา ช่างโง่เขลาจริง ๆ ข้าคือสัตว์วิเศษเป็นผู้ดูแลผืนป่าแห่งนี้ ภาพเบื้องหน้าคือความจริงแต่อยู่ในมิติ เจ้าคือเจ้าของมันต่อจากนี้ เมื่อไหร่ที่เจ้าต้องการเข้ามาในมิติแค่เพียงลูบแขนเบา ๆ ก็สามารถเข้ามาอยู่ในนี้ได้ เวลาในนี้ต่างจากข้างนอกสองเท่า 1วันข้างนอกเท่ากับ 3 วันในนี้ เจ้าตั้งใจอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตของจางอิ้งเหย่มิใช่หรือ? นี่ไงล่ะ สิ่งที่จะทำให้เจ้าเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต” หลิวหลิวในร่างอิ้งเหย่แทบไม่อยากจะเชื่อ ตบหน้าตนเองเบา ๆ แม้จะเคยดูซีรี่ย์ในหลายเรื่อง แต่นี่มันเหมือนความฝัน กระรอกพูดได้มิติ พื้นที่ตรงนี้จะเป็นของเธออย่างนั้นหรือ?

“กระรอกพูดได้ มิติ ? พื้นที่ตรงนี้จะเป็นของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ใช่แล้วแต่เรื่องมิติห้ามมิให้ผู้ใดล่วงรู้ ข้ามีนามว่าอ้ายเซินยินดีที่ได้เจอกับเจ้า ลุกขึ้นมาสิข้าจะแนะนำของใช้ในที่แห่งนี้” กระรอกน้อยกระโดดขึ้นบนบ่าสั่งให้อิ้งเหย่ลุกขึ้น ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจหลาย ๆ อย่าง สิ่งที่นางเอ่ยขอเมื่อครู่สวรรค์ได้ยินและมอบความช่วยเหลือแก่นาง

อ้ายเซินกระรอกน้อยอธิบายเรื่องบ่อน้ำที่ไม่เคยมีวันแห้ง เพราะเป็นบ่อน้ำวิเศษ อิ้งเหย่ลองใช้มือตักขึ้นมาดื่ม รสชาติของน้ำไม่เหมือนที่อื่น กลิ่นหอมสดชื่นแถมน้ำยังเย็นราวกับใส่น้ำแข็งไว้ตลอดเวลา อ้ายเซินอธิบายเรื่องที่ดินการปลูกพืชผัก และยังพานางเข้าไปดูในกระท่อม และสิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือของใช้ในกระท่อมหลังน้อย มีของใช้ในยุคปัจจุบัน ทั้งที่นอนหนานุ่ม ผ้าห่มหนา ๆ ตู้เสื้อผ้า และของใช้จำเป็น รวมทั้งยาสามัญประจำบ้านในยุคปัจจุบัน ดวงตาของอิ้งเหย่เบิกโพลงโตเป็นประกายแวววาว

“ที่นี่เป็นของข้าจริง ๆนะหรือ ? ที่นอนนี่ข้าสามารถนอนมันได้จริง ๆ ใช่มั้ย ข้างในไม่เหมือนข้างนอกสักนิด”

“ใช่แล้ว หากเจ้าต้องการเข้ามานอนในนี้ก็ย่อมได้ตลอดเวลา ทั้งหมดเป็นของเจ้า” อ้ายเซินกระรอกน้อยกระโดดลงจากบ่าของอิ้งเหย่ลงเตียงนอนหนานุ่ม นอนแผ่หลา อิ้งเหย่ดีใจแทบจะกรี้ดออกมากระโดดขึ้นเตียงนอนในยุคปัจจุบัน กลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุข ก่อนที่จะคิดได้ว่านอกมิติตนเองจะต้องเจอกับสิ่งใด ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งใช้ความคิดอย่างเคร่งเครียด

“เจ้าคิดสิ่งใดอยู่หรือ?”

“เจ้าบอกว่าที่นี่เวลาเดินเร็วกว่าข้างนอกใช่หรือไม่? ข้าต้องออกไปจากที่นี่แล้ว หากกลับเรือนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เห็ดข้าคงถูกโบยแน่ ๆ แถมตอนนี้ในตะกร้าของข้ายังไม่มีเห็ดสักดอกเลยด้วยซ้ำ”

“ที่แท้ก็กังวลเรื่องนี้เองสินะ ด้านนอกหน้าเรือนมีแปลงพืชสมุนไพร เจ้าสามารถนำออกไปขายแลกเงินตราได้ ดูเหมือนตอนนี้ร่างกายของเจ้าต้องการนอนพักและยังต้องกินอาหารที่ดีเสียก่อน” อ้ายเซินยกยิ้ม ก่อนจะบอกให้อิ้งเหย่ไปเก็บเอาสมุนไพรไปขาย จะได้มากกว่าเห็ดที่นางต้องการด้วยซ้ำ

“จะให้ข้านอนได้อย่างไร อีกอย่างอาหารที่ท่านแม่ห่อมาให้มีเพียงข้าวแข็ง ๆ ไหม้จนดำเกรียมข้ามิอาจจะกินมันได้ หากข้านำสมุนไพรไปขายค่อยหาซื้ออะไรกินก่อนกลับเรือน ขอบใจเจ้ามากนะ กลับถึงเรื่อนเมื่อไหร่ทำงานในบ้านเสร็จแล้วจะกลับมาหาเจ้าอีกครั้ง เจ้าต้องการอาหารหรือไม่? ข้าจะนำเข้ามาให้เจ้า” อ้ายเซินกระรอกน้อยจ้องมองร่างบางที่ผอมแห้งแรงน้อย ขนาดตัวเองแทบไม่ได้กินอะไรดี ๆ แล้วยังรู้จักเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น ช่างโง่บรมจริง ๆ

“ข้านะเป็นสัตว์วิเศษ ไม่ต้องกินอะไรก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้หลายปี กว่าเจ้าจะเดินทางไปที่ตลาดคงจะบ่ายคล้อยหรือค่ำพอดี เข้าไปดูในครัวสิ ตู้กับข้าวนั่นเป็นสิ่งวิเศษมีมิติเพียงเจ้าคิดต้องการกินอาหารสิ่งใด ตู้กับข้าวจะมอบให้เจ้าได้ทุกอย่าง” เมื่อได้ยินอิ้งเหย่ตื่นเต้นมากกว่าเดิม นี่มันสวรรค์ชัด ๆ นางรีบเดินไปในห้องครัวหลับตาคิดถึงไก่ย่างร้อน ๆ ข้าวสวยพร้อมน้ำซุปอร่อย ๆ ครั้นเมื่อลืมตากลิ่นหอมคละคลุ้งอบอวลเต็มอากาศ นางลืมตาขึ้นมาลุ้นระทึกว่าสิ่งที่นางคิดจะเป็นจริงหรือไม่ รีบเปิดตู้กับข้าวดวงตาก็เบิกโพลงอีกครั้ง อาหารที่นางคิดเมื่อครู่อยู่ตรงหน้านางเสีย

“วิเศษ วิเศษจริง ๆ อาหารที่เนรมิตมาได้อย่างใจนึกแถมยังไม่หมดเงินสักอีแปะ ขอบคุณนะอ้ายเซิน” อิ้งเหย่รีบยกอาหารมานั่งกินที่โต๊ะอาหารเมื่อกินเสร็จแล้วนางเดินไปดูแปลงพืชที่อ้ายเซินกล่าว นางต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นพืชที่เขากล่าวมาคือฉั่งฉิก หรืออีกชื่อเรียกว่าซานซี สรรพคุณใช้ห้ามเลือดจากแผลสด และยังสามารถต้มดื่มเพื่อสลายเลือดคั่ง แก้ฟกช้ำภายใน หรืออาเจียนเป็นเลือด (เป็นพืชล้มลุกขนาดเล็ก มีหัวใต้ดินคล้ายขิงหรือโฉม ใบมีลักษณะแตกออกเป็นแฉก) ที่นางมีความรู้เรื่องพืชเพราะใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลมากเกินไปเพื่อน ๆ ของเธอส่วนมากจะเป็นพยาบาล เบื่อ ๆ เมื่อไหร่พวกเขามักจะเอาหนังสือตำราแพทย์มาให้อ่านฆ่าเวลาแก้เหงา

“อ้ายเซินสิ่งนี้ข้าเอาออกไปได้จริง ๆ หรือ”

“ได้สิ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าของทุกอย่างในนี้คือของเจ้า อยากได้อะไรก็เอาไปแต่จงจำเอาไว้เพียงสิ่งเดียวอย่าให้ผู้ใดรับรู้ถึงมิตินี้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเอง"

“ได้เลย ขอบใจเจ้าอีกครั้งนะเจ้ากระรอกน้อยแสนวิเศษของข้า” อิ้งเหย่จับตัวอ้ายเซินเข้ามากอดเอาไว้แน่นก่อนจะจูบที่ศีรษะของเขาไปหนึ่งครั้ง กระรอกน้อยตกใจชะงักเล็กน้อยก่อนจะดิ้นพล่านออกจากมือของอิ้งเหย่

“เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า อี๋สกปรก” กระรอกน้อยใช้มือปัด ๆ ส่วนที่ถูกอิ้งเหย่จูบเมื่อครู่อย่างไม่พอใจทว่าใบหน้าน้อย ๆ ของเขากลับแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบกระโดดหนีขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ใหญ่ตะโกนให้หลังบอกนางอีกครั้ง"จะทำอะไรก็ทำ ข้าไม่ส่งถึงเวลานอนกลางวันแล้ว เสียเวลาไปตั้งมากมายกับเจ้าที่แสนโง่เขลา" อิ้งเหย่ไม่ได้โกรธแต่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งย่อตัวเก็บใส่ตะกร้า ก่อนจะออกจากมิตินางไม่ลืมที่จะตักน้ำพุใส่กระบอกไม้ไผ่เพราะเมื่อครู่นี้นางดื่มมันไปหมดแล้ว เมื่อได้ของที่ต้องการนางหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ภาพที่เห็นเมื่อครู่หายวับไปกับตาเหลือเพียงป่ารกทึบที่นางนั่งพักเมื่อครู่ อิ้งเหย่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อาจจะเป็นเพียงฝัน เพราะความหิวทำให้นางหมดแรงสลบไปแต่เมื่อชะเง้อดูในตะกร้าเห็นฉั่งฉิกใบหน้าของนางพลันปรากฏรอยยิ้มรีบลุกขึ้นสะพายตะกร้าเดินทางไปที่ตลาดด้วยความดีใจ