บทที่ 4: คดีปริศนาเข็มเงินกับปฏิกิริยาซัลเฟอร์

บทที่ 4: คดีปริศนาเข็มเงินกับปฏิกิริยาซัลเฟอร์

บรรยากาศในโถงเรือนหลักตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก โอวหยางรั่วซีและแม่ครัวหวังคุกเข่าอยู่กลางห้อง เบื้องหน้าคือ 'นายท่านหลี่' เจ้าของจวนที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียด และ 'ฮูหยินรอง' ที่นอนหน้าซีดเซียวอยู่บนตั่งตู้ (เตียงไม้) โดยมีท่านหมอชรากำลังตรวจชีพจรอย่างเคร่งเครียด

"บังอาจนัก!" นายท่านหลี่ตบโต๊ะดังปัง "เลี้ยงเสียข้าวสุก! กล้าวางยาฮูหยินรองในจวนของข้า ใครเป็นคนทำโจ๊กถ้วยนั้น สารภาพมา!"

แม่ครัวหวังตัวสั่นงันงก รีบโขกศีรษะกับพื้น "นายท่านโปรดเมตตา! บ่าวไม่ได้ทำเจ้าค่ะ! เป็นนังเด็กนี่... เป็นรั่วซีที่ทำโจ๊กถ้วยนั้น บ่าวแค่ยกมาให้ฮูหยินเท่านั้นเจ้าค่ะ!"

สายตาทุกคู่พุ่งเป้ามาที่รั่วซี เด็กสาวยังคงนั่งหลังตรง สีหน้าสงบนิ่งจนน่าแปลกใจ ต่างจากสาวใช้ทั่วไปที่คงร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว

"ท่านหมอ อาการฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง?" นายท่านหลี่หันไปถาม

ท่านหมอชราถอนหายใจ หยิบวัตถุสิ่งหนึ่งชูขึ้นมาให้ดู มันคือ 'เข็มเงิน' ที่ปลายเข็มเปลี่ยนเป็น 'สีดำสนิท' "เรียนนายท่าน... ข้าลองใช้เข็มเงินทดสอบอาเจียนของฮูหยินและเศษโจ๊กที่เหลือ ปรากฏว่าเข็มเปลี่ยนเป็นสีดำทันที ชัดเจนว่าในโจ๊กมี 'ยาพิษ' ปะปนอยู่... โชคดีที่ฮูหยินทานเข้าไปแล้วร่างกายต่อต้านขับออกมา จึงไม่อันตรายถึงชีวิต แต่อาจจะอ่อนเพลียไปอีกหลายวัน"

"หลักฐานคาตา!" นายท่านหลี่ชี้หน้ารั่วซี "เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม! พ่อบ้าน! ลากตัวนังเด็กชั่วไปโบยให้ตาย แล้วเอาศพไปโยนทิ้งป่าช้า!"

"ช้าก่อนเจ้าค่ะ!"

เสียงใสของรั่วซีดังขัดขึ้น ก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "นายท่าน... บ่าวขอถามท่านหมอสักคำ หากบ่าวพิสูจน์ได้ว่าเข็มเงินที่ดำนั้นไม่ได้เกิดจากยาพิษ ท่านจะคืนความยุติธรรมให้บ่าวหรือไม่?"

"เหลวไหล!" ท่านหมอตวาด "ตำราแพทย์สืบทอดมาร้อยปี เข็มเงินทดสอบพิษได้แม่นยำ ใครๆ ก็รู้ว่าถ้าดำแปลว่าเป็นพิษหนู หรือสารหนู!"

รั่วซีลอบถอนหายใจ 'นั่นมันความรู้ยุคไดโนเสาร์ชัดๆ' ในโลกยุคปัจจุบัน วิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่า แร่เงิน จะทำปฏิกิริยากับ 'กำมะถัน' จนเกิดคราบสีดำที่เรียกว่า 'ซิลเวอร์ซัลไฟด์'ต่างหาก ซึ่งกำมะถันนี้มีอยู่ในอาหารธรรมชาติมากมาย ไม่ใช่แค่ยาพิษ!

"นายท่านเจ้าขา..." รั่วซีเงยหน้าสบตานายท่านหลี่อย่างไม่เกรงกลัว "ในโจ๊กถ้วยนั้น บ่าวใส่ 'หัวไชเท้า' และ 'ไข่ต้ม' (นางแอบใส่ไข่ลงไปในขั้นตอนทำน้ำสต๊อก) ซึ่งวัตถุดิบสองอย่างนี้... มีไอระเหยบางอย่างที่ทำให้เงินเปลี่ยนสีได้เจ้าค่ะ หากท่านไม่เชื่อ ขอให้บ่าวได้ทดสอบให้ดูเถิด!"

นายท่านหลี่ชะงัก มองดูแววตามั่นใจของเด็กสาว "เจ้าจะทดสอบอย่างไร?"

"ขอนำไข่ต้มสุกที่ยังร้อนๆ มาหนึ่งฟอง และหัวไชเท้าสดมาให้บ่าว... และขอเข็มเงินสะอาดอีกหนึ่งเล่มเจ้าค่ะ"

แม้จะดูไร้สาระ แต่ด้วยความอยากรู้ นายท่านหลี่จึงพยักหน้าให้สาวใช้ไปเตรียมของมา เมื่อของมาถึง รั่วซีปอกเปลือกไข่ต้มที่ยังร้อนควันฉุย แล้วผ่าครึ่ง เผยให้เห็นไข่แดงสีสวย

"ท่านหมอ เชิญท่านเอาเข็มเงินแทงเข้าไปในไข่แดงนี้ทีเจ้าค่ะ"

ท่านหมอทำหน้าดูแคลน แต่ก็ยอมทำตาม เขาจิ้มเข็มเงินลงไปในไข่แดง ทิ้งไว้ครู่หนึ่งแล้วดึงออกมา เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง... ปลายเข็มเงินกลายเป็นสีดำสนิท! เหมือนกับที่ทดสอบในชามโจ๊กไม่มีผิด!

"นะ... นี่มันอะไรกัน!?" ท่านหมอตาถลน "ไข่นี่มียาพิษงั้นรึ!"

"ไข่ไม่มีพิษเจ้าค่ะ" รั่วซีอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉานราวกับศาสตราจารย์ "แต่ในไข่แดงและหัวไชเท้า มีธาตุชนิดหนึ่งที่เรียกว่า 'กำมะถัน' เมื่อมันเจอกับแร่เงิน จะเกิดปฏิกิริยาทางเคมีทำให้ผิวของเงินหมองคล้ำเป็นสีดำ... นี่เป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่ใช่ยาพิษเจ้าค่ะ!"

(นางเลี่ยงคำว่า Silver Sulfide เพื่อไม่ให้ดูเป็นปีศาจต่างมิติ)

"แล้ว... แล้วทำไมฮูหยินรองถึงอาเจียนเล่า!" นายท่านหลี่เริ่มคล้อยตาม แต่ยังสงสัย

รั่วซีหันไปมองฮูหยินรองที่นอนซม "เรียนฮูหยิน... ช่วงนี้ท่านมักจะมีอาการจุกเสียดแน่นท้อง เวลาทานของมันๆ หรือของทอดจะรู้สึกคลื่นไส้ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

ฮูหยินรองพยักหน้าช้าๆ "ใช่... ข้าเป็นมาสักพักแล้ว"

"นั่นเพราะระบบย่อยอาหารของท่านอ่อนแอ โดยเฉพาะ 'ถุงน้ำดี' ทำงานได้ไม่ดีเจ้าค่ะ" รั่วซีวินิจฉัย "โจ๊กที่บ่าวทำ ใช้น้ำสต๊อกกระดูกหมูเข้มข้น มีไขมันจากไขกระดูกสูง แม้จะรสชาติดีและบำรุงกำลัง แต่สำหรับคนที่ท้องว่างและถุงน้ำดีไม่แข็งแรง เมื่อได้รับไขมันกะทันหัน ร่างกายจึงต่อต้านและขับออกมาเจ้าค่ะ... ไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็นเพราะ 'อาหารไม่ย่อย' ต่างหาก"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง คำอธิบายของรั่วซีมีเหตุผลรองรับทุกประการ แถมการทดลองเรื่องเข็มเงินก็ประจักษ์แก่สายตา

"บ่าวผิดเองที่สะเพร่า ไม่ทราบอาการป่วยเดิมของฮูหยิน จึงปรุงอาหารที่ 'หนัก' เกินไป" รั่วซีก้มหัวลง "บ่าวมียาสมุนไพรพื้นบ้านที่ช่วยแก้เลี่ยนและช่วยย่อยไขมันได้... หากนายท่านอนุญาต บ่าวจะปรุง 'น้ำชาเปลือกส้มตากแห้งผสมซานจา (พุทราจีน) ' มาถวายไถ่โทษเจ้าค่ะ"

นายท่านหลี่ถอนหายใจยาว ความโกรธเคืองหายไปเกือบหมด หันไปมองท่านหมอที่หน้าแตกยับเยินจนพูดไม่ออก "เอาล่ะ... ในเมื่อพิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่การวางยา ก็แล้วกันไป... รั่วซี เจ้ามีความรู้เรื่องอาหารดีนี่ ผิดกับรูปร่างหน้าตา"

"ขอบพระคุณนายท่านที่ชมเจ้าค่ะ"

"ท่านพี่..." ฮูหยินรองเอ่ยเสียงเบา "โจ๊กนั่น... แม้จะทำให้ข้าอาเจียน แต่รสชาติมันอร่อยมากจริงๆ ข้าไม่เคยทานโจ๊กที่หอมหวานขนาดนี้มาก่อน... ถ้ารักษาหายแล้ว ข้าอยากทานอีก"

นายท่านหลี่ยิ้มออก "ได้สิ... รั่วซี ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องทำงานแบกหามแล้ว ข้ายกหน้าที่ดูแลอาหารของฮูหยินรองให้เจ้า... แต่ต้องระวังเรื่องไขมันอย่างที่เจ้าว่าด้วยล่ะ"

"รับทราบเจ้าค่ะ!"

รั่วซีลอบยิ้มกว้างในใจ นอกจากจะรอดตาย... ยังได้เลื่อนขั้น! แถมความรู้เรื่อง 'ถุงน้ำดี' และ 'ซิลเวอร์ซัลไฟด์' ยังช่วยกู้หน้าและสร้างเครดิตให้นางกลายเป็น 'ผู้เชี่ยวชาญ' ในสายตาเจ้านายอีกด้วย

ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องโถง พ่อบ้านก็เดินเข้ามากระซิบ "นายท่านขอรับ... มีแขกขอเข้าพบ บอกว่าเป็นเถ้าแก่โรงรับจำนำเฮ่อเหลียน... เขาบอกว่าสนใจ 'สูตรอาหาร' บางอย่างในจวนเรา"

รั่วซีหูผึ่งทันที ‘ตาคุณชายลิ้นปีศาจ... มาตามนัดเร็วกว่าที่คิดแฮะ!’