บทที่ 6 พิเศษไม่เหมือนกัน

“สำหรับพรีม คนพิเศษคือคนที่เรารักหรือชอบคนนั้นมากกว่าแค่เพื่อนหรือรู้สึกดีค่ะ” คงต้องอธิบายให้คนที่นอนกอดเธออยู่เข้าใจเพิ่มอีกสักหน่อย บางทีเขาอาจจะมองแค่ว่าอยู่กับเธอแล้วสบายใจ

เซ็กซ์ของเราเข้ากันได้ดีแล้วทำให้คิดไปว่าแค่เท่านี้เธอก็พิเศษสำหรับเขาแล้ว ซึ่งมันไม่ได้ เธออยากเป็นคนพิเศษนะและก็อยากได้รับความรักที่จริงใจด้วย ไม่ใช่พิเศษเพราะเป็นคู่นอนที่วันหนึ่งมันต้องจบลง

“พี่ว่า...คนที่น้อยใจตอนนี้คือพรีมนะ ไม่ใช่พี่แล้ว”

“พรีมน้อยใจที่ไหนกัน พรีมแค่พูดเรื่องจริงจังค่ะ พรีมไม่อยากให้พี่กิตสับสนเรื่องสถานะของเรา คู่นอนไม่เท่ากับคนพิเศษนะคะคุณงูใหญ่”

“ย้ำจังเลยนะ” ต้องเป็นเพราะไอ้ฮอร์โมนนั่นแน่!

“ง่วงหรือยังคะแมวน้อย” เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไม่อยากคุยเรื่องคนพิเศษไม่พิเศษละ ไม่ชอบเวลาที่หัวใจมันหน่วงแปลก ๆ แบบหาสาเหตุไม่เจอ

“ก็เริ่ม ๆ ง่วงแล้วค่ะ”

“พี่ขอจูบหน่อยสิ”

“ต้องขอด้วยเหรอ” ปกติเห็นอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่เห็นจะเคยเอ่ยขอเป็นเชิงขออนุญาตแบบนี้

“ตอบก่อน ให้จูบหรือไม่ให้”

ทำตัวน่าสงสัยมาก พรประวีย์คิ้วขมวดมุ่นด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมตอบออกไปเพราะเธออยากให้เขาจูบหวาน ๆ ก่อนจะนอนเหมือนกัน

“ให้ค่ะ พี่กิตจูบพรีมหน่อยสิคะ”

“ได้เลยค่ะแมวน้อยของพี่” เนี่ยอย่างชอบตอนที่เธอทำหน้าอ้อน โคตรน่ารักเหมือนลูกแมวเลยแล้วจะไม่ให้เขาเรียกเธอว่าแมวน้อยได้ยังไง

“ดะ เดี๋ยวพี่กิต ปากพรีมอยู่ตรงนี้ค่ะไม่ใช่ตรงนั้น”

เขาจูบเธอจริงแต่จูบที่ยอดถันของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดนอนซาตินสีชมพูหวานไม่ใช่จูบที่ปาก แล้วดูสิเธอท้วงแทนที่เขาจะหยุดดูด ไม่เลยกิตตินันท์แค่ช้อนสายตาเจ้าเล่ห์ขึ้นมามองเธอและยกมุมปากขึ้นด้วยความชอบใจด้วย

“วันนี้เรามีอะไรกันไม่ได้นะคะ พรีมเป็นเมนส์อยู่”

“พี่รู้ค่ะ” ถกปลายประโปรงชุดนอนของหญิงสาวให้ไปกองรวมกันอยู่เหนือหน้าอกอวบ ก้มลงอ้าปากงับยอดอกสีชมพูสวย ดูดดึงจนจุกแข็งเป็นไตสู้ลิ้น

“อ๊ะ พี่กิต”

มือหนาบีบเคล้นอีกเต้าที่ว่าง บีบแรงสลับเบาตามอารมณ์ความต้องการของตัวเอง ใช้นิ้วสะกิดปลายยอดหยอกเย้าตามใจปรารถนาแต่หารู้ไม่ ว่าเขากำลังสร้างความลำบากให้กับคนใต้ร่างเข้าแล้ว

“แบบนี้เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะคะ” เขามาสะกิดกันแบบนี้ถึงเธอจะอยู่ในช่วงมีประจำเดือนแต่ก็ใช้ว่าจะเกิดอารมรณ์อยากใคร่ไม่ได้ แล้วมันทรมานมากนะที่อยากได้อยากโดนแต่มันทำไม่ได้ตามใจต้องการ

“พรีมเสียวนะ”

ร่างบางสั่นสะท้านความรู้สึกเสียวปลาบแผ่ซ่านยามลิ้นสากลากไล้จากยอดอกข้างหนึ่งไปหายอดอกอีกข้างหนึ่ง ทั้งดูดทั้งบีบ เคล้นคลึงจนหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงเป็นรอยมือตามแรงบีบของเขา

กิตตินันท์ฝากรอยสีกุหลาบไปทั่วบริเวณหน้าอกขาวเนียนและทุกจุดที่ริมฝีปากของเขาลากผ่าน จากอกอวบลากขึ้นไปหาริมฝีปากบาง กดจูบเคล้าคลึงกับกลีบปากนุ่มกวาดชิมความหวานจากริมฝีปากที่ถูกบำรุงด้วยลิปบาล์มราคาแพงกลิ่นเชอร์รี่

“อืมมม”

เรียวลิ้นร้อนปาดเลียความหวานบนกลีบปากนุ่มจนหนำใจ ก่อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานที่รอเขาอยูข้างในโพรงปากของเธอ บุกต้อนลิ้นเล็กกระหวัดรัดดูดดึงไม่มีใครยอมใคร

“พรีมขา...” ผละจูบออกเพื่อให้ร่างบางให้สูดอากาศเข้าปอดสักหน่อยเพราะเขามัวแต่จูบจนเกือบทำให้เธอขาดอากาศหายใจ ‘โคตรนารัก’ อดชมไม่ได้เลย ปากเล็ก ๆ สีแดงช้ำที่บวมเจ่อเพราะโดนเขาจูบอย่างดูดดื่มกับดวงตาหวานเยิ้มนั้น โคตรชอบ

“พี่อยากเย็-”

อยากมาก อยากผ่าไฟแดงฉิบหายเลย เขาโคตรอยากจับเธอนอนถางขาแล้วแทรกกายตรงกลาง จับท่อนเอ็นขึงขังดันเข้าช่องทางคับแคบของเธอเหลือเกินแต่ก็ไม่สามารถทำได้ดั่งใจ แค่เราจูบกัน ใช้ลิ้นต่อสู้กันในโพรงปากหวาน ๆ ของเธอ ก็ทำเขาแทบคลั่งแล้ว แกนกายขยายใหญ่เต็มขนาด ปวดหนึบจนอยากปลดปล่อยออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

“ให้พรีมช่วยไหมคะ” เธอเองก็อยากแต่อาการปวดหน่วงที่ท้องน้อยมันมีมากกว่า และเธอก็ไม่อยากให้เขาผ่าไฟแดงด้วยเพราะเป็นห่วงเรื่องสุขอนามัยถึงแม้เขาจะใส่ถุงยางอนามัยป้องกันก็ตามแต่ไม่ทำจะดีกว่า

“จะช่วยพี่ยังไงคะ หืม”

เสียงทุ้มแหบบ่งบอกว่าเขาพยายามอยากมากที่จะควบคุมความต้องการของตัวเอง ทั้งที่ตอนนี้กิตตินันท์แทรกตัวมาอยู่ตรงกลางหว่างขาของเธอแล้วเรียบร้อย ลำกายแข็งขืนนาบอยู่ตรงกลางกายสาว สะโพกขยับถูไถเนิบนาบให้ท่อนเอ็นถูผ่านกลางกายอยู่ภายนอก ทั้งอยากได้และก็ต้องพยายามห้ามตัวเอง

เห็นแล้วพรประวีย์ก็อดสงสารเขาไม่ได้ สีหน้าเว้าวอนปนทรมาน สันกรามขบกันจนนูนเด่นเป็นสัน เส้นเลือดรอบลำคอปูดเป่งเพราะกิตตินันท์ใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะคุมความอยากใคร่ของเขา ปกติเขาไม่ใช่คนที่เมื่ออยากได้แล้วต้องทน มีแต่อยากได้ก็จะเอา

“ลุกขึ้นก่อนสิคะ” แตะมือที่แผงอกแกร่งเป็นการบอกให้เขาขยับตัวออกจากเธอ กิตตินันท์ทำตาม เขาลุกขึ้นอยู่ในท่าคุกเข่าตรงหน้าเธอ

อึก

พรประวีย์น้ำลายเหนียวขึ้นมาทันทีเมื่อความอวบใหญ่ดันกางเกงนอนของกิตตินันท์จนเห็นเป็นท่อนลำชัดเจน ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสความใหญ่โตของน้องชายเขาแต่จะกี่ครั้งก็ยังคงไม่ชินอยู่ดี

“แมวน้อยจะทำอะไรคะ”

เห็นเธอขยับตัวให้อยู่ในท่าที่ถนัดแล้ว ระดับใบหน้าของพรประวีย์อยู่ระดับเดียวกันกับแกนกายของเขา กิตตินันท์ไม่อยากคาดเดาต่อเลยว่าเธอกำลังจะทำอะไรให้เขา

ทว่า เพียงแค่คิดว่าไม่อยากคาดเดา เขาก็นึกภาพตามไปแล้วเรียบร้อย แค่นึกภาพก็ทำเอากล้ามท้องของเขาหดเกร็งขึ้นมาทันที ลำกายกระตุกเรียกหาแมวน้อยขี้ยั่ว

“แมวน้อยจะช่วยพี่กิตโดยการอมหัวงูใหญ่ค่ะ”

พรประวีย์เงยหน้าขึ้นสบตากิตตินันท์เธอส่งสายตาเซ็กซี่ขณะที่มือทำหน้าที่ดึงกางเกงนอนของเขาลง ปลดปล่อยท่อนเอ็นร้อนดีดผึ่งออกมา

“น้อง พะ พรีม...”

เพียงแค่พรประวีย์ใช้มือสัมผัสที่แกนกายของกิตตินันท์ เธอก็ทำเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว