บทที่ 14 พักผ่อน

จวนพักฤดูร้อนของสกุลหวังนั้นเป็นเรือนแปดหลังอยู่ริมแม่น้ำเจี่ย ถือว่าเป็นจวนที่มีทำเลที่ตั้งสำหรับพักผ่อนจริง ๆ

ชีวิตครอบครัวสกุลหวังสุขสันต์จริง ๆ ส่วนคนที่คิดแผนก็กำลังนอนฟังเรื่องเล่าจากตงตงอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ ซูเหยามองจือหยวนที่กำลังบีบนวดขาอย่างเอาใจ

“หลายวันมานี้เจ้าลำบากแล้ว” นอกจากจะเล่นบทเมียปากมากแล้ว นางยังต้องรับมือกับเรื่องราวที่เข้ามาไม่หยุด

“ในเมื่อเรารู้แล้วว่าอนุเฟยจวิ้นเป็นคนอยู่เบื้องหลัง แล้วทำไมเจ้าต้องกลุ้มใจอีก”

“จะไม่กลุ้มใจได้ยังไง ในเมื่อหลักฐานที่มีล้วนหายไปหมดสิ้น”

“จะกลัวอะไร หากหลักฐานไม่ชัดเจนข้าก็ฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง”

“ไม่ได้ ตอนนี้ท่านเป็นถึงรองแม่ทัพแล้ว ไม่ทันสร้างชื่อเสียงก็สร้างชื่อเสียแล้ว แบบนี้ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

จือหยวนที่คิดแต่จะกำจัดท่าเดียวก็คิดตามที่ซูเหยาบอก หรือเขาจะคิดน้อยจริง ๆ

“ถ้าจะจัดการก็ต้องหาวิธีที่ดีหน่อย และข้าก็มีแล้ว”

เห็นแววตาเมียแล้วเขาก็คิดว่าชาตินี้อย่าได้นอกลู่นอกทางเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงไม่มีชีวิตอยู่แน่นอน

“หลายวันมานี้เจ้าเอาแต่วิ่งวุ่นสืบโน่นสืบนี่ ข้าคิดถึงอกอุ่นของเจ้าเหลือเกินภรรยาจ๋า”

มาภรรยาจ๋าอีกแล้ว ซูเหยามองค้อนรีบขยับลุกขึ้น แต่ชายหนุ่มที่นวดขาภรรยาก็รีบโน้มตัวคร่อมกักเอาไว้ “เจ้ายังไม่จ่ายค่านวดเลย”

“สามีภรรยาล้วนเป็นคนเดียวกัน ท่านนวดข้า เหตุใดต้องจ่ายเล่า”

จะเอาเปรียบไปแล้ว ถามหน่อยว่าถ้าหากเรื่องนี้แพร่ออกไปเขาจะเอาหน้าของตนเองไปไว้ไหน เขาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยพิทักษ์มังกรเชียวนะ สูงส่งขนาดนั้น แต่กลับต้องมานวดเท้าให้เมีย

“ว่ายังไง ท่านไม่พอใจหรือ”

อ้า... เพื่อความสงบของครอบครัว แน่นอนว่าเขาต้องตอบว่า

“ไม่พอใจได้เช่นไร เจ้ามีความสุขข้าก็มีความสุข เมื่อมีความสุขพร้อมกันครอบครัวก็มั่นคง”

ดังนั้นต่อให้นอกบ้านเขาจะยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่พอกลับถึงบ้าน เขาจะต้องทำตัวเป็นจือหยวนคนไม่เอาไหน ดู ๆ ไปแล้วเหมือนเวรกรรม ที่ตัวเองทำเอาไว้ย้อนกลับเข้าตัวอย่างไรอย่างนั้น

“ข้าไม่ทวงค่านวดแล้ว แต่ทวงหน้าที่ภรรยาแทน ตอนนี้มือข้าเมื่อยไปหมด เจ้าช่วยข้าหน่อยได้ไหม”

มือเขาเมื่อยนางก็ต้องช่วยอย่างนั้นเหรอ “ข้าจะเรียกสาวใช้มาช่วยนวด”

ใจร้ายที่สุด จือหยวนแอบบ่นภรรยาในใจ “เจ้าช่วยปรนนิบัติข้าคืนนี้ได้ไหม” เป็นคำขอร้องที่น่าอายที่สุด เขาเห็นสีหน้าซูเหยาแล้วคิดว่าน่าจะไม่ได้แน่นอน จึงขยับเอนนอนขอบเตียงแล้วถอนใจ

ความน้อยใจนี้จริงหรือหลอกกันนะ ซูเหยาเองก็อยากพิสูจน์ ก็เลยเป็นฝ่ายขยับเอียงตัวหันมองเขาแล้วใช้มือแตะที่หน้าอก

“ท่านแน่ใจหรือว่าเมื่อยแค่มือ”

จือหยวนยิ้มอย่างรู้ทัน รีบแก้คำ “เมื่อยไปหมดทั้งตัว เจ้าก็เห็น ตอนข้าสอบถูกหมัดไปตั้งเท่าไร” พูดไม่พูดเปล่า มือก็ขยับชี้ไปทั่วร่าง ชี้ที่แก้ม ซูเหยาก็ก้มลงหอมแก้มทันที

คนถูกหอมแก้มได้ใจก็รีบชี้ไปที่หน้าอก ซูเหยาก็ปลดเสื้อนอก เขาออกเผยให้เห็นแผ่นอกช้ำเขียว เขาไม่ได้พูดเล่น ร่างกายนี้ต้องแลกมาอย่างหนักเพื่อที่จะได้รับการยอมรับ

หน้าอกอุ่นเมื่อได้รับสัมผัสจากมือนุ่ม ความอบอุ่นในใจก็บังเกิด เขาจับมือนางแนบชิดกับอก “แค่นี้ข้าก็หายแล้ว”

“แน่ใจว่าหาย ถ้าเช่นนั้นส่วนอื่นก็ไม่ต้องแล้ว” คำว่าส่วนอื่นทำเอาจือหยวนรีบไอออกมาชุดใหญ่

ซูเหยาหัวเราะขำกับความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่ม “เจ็บตรงไหนอีก”

จือหยวนทำสีหน้าคิดหนักครู่หนึ่ง “ตรงนี้ด้วย ข้าจำได้ว่าถูกเตะไปสองสามครั้ง”

ซูเหยามองตามก็พบว่ามือนั้นชี้ไปด้านล่าง นางก็เลยขยับลุกขึ้นจากนั้นก็ปลดเสื้อผ้าเขาออกจนเหลือแค่กางเกงชั้นใน ชายหนุ่มตื่นเต้นกว่าเดิมเมื่อเมียลุกขึ้นนั่งคร่อมบนกายเขา

“คืนนี้ข้าจะปรนนิบัติท่านเอง” สีหน้าแบบนี้... เหตุใดเขาถึงคิดว่านางมีแผนอื่นอีกนะ แต่เขาจะถามให้เสียบรรยากาศทำไม รีบตักตวงความสุขวันนี้ดีกว่า

เพราะคิดเพลินก็เลยอดเห็นนางปลดเสื้อ พอเงยหน้าก็เห็นแค่เอี๊ยม สีแดงกับกางเกงชั้นในสีขาว เนินอกที่ล้นออกมานั้นทำให้เขาอยากเอามือขยำเล่น แต่พอจะยกขึ้นจับนางก็รีบห้าม

“ท่านบอกว่ามือเจ็บอยู่”

อืม... เขาโดนนางแกล้งอีกแล้ว “ตอนนี้หายดีแล้ว”

“แหม ไม่ทันกินยาทายาก็รีบหายเชียว แบบนี้ข้านอนดีกว่า”

อ้าว จือหยวนรีบจับสะโพกนางไม่ให้ขยับ จากนั้นก็ลุกขึ้นมาปิดปากนางเสียเลย มือที่ว่างก็ปลดเอี๊ยมออก ไม่ชวนคุยเล่นหรือหยอกล้ออีกต่อไป ตอนนี้เขาอยากรักภรรยาแล้ว

ริมฝีปากหยาบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มราวกับผลอิงเถา ชิมรสของ ผลอิงเถาที่หวานล้ำจนพอใจ ก่อนส่งลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปากเพื่อแลกลิ้น ดูดกลืนความสุขและแรงปรารถนาในใจ มืออุ่นหยาบนั้นยกขึ้นบีบขยำอกใหญ่ ความนุ่มอุ่นของมันทำให้เขาอยากจะลิ้มรส จึงยอมปล่อยรสหวานในปากที่กำลังมีความสุข ลากริมฝีปากจากใบหูเลื่อนมาจนถึงซอกคอ ก่อนจะ ทอดมองอกทั้งสองลูกแล้วเลือกที่จะบีบขยำด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ใช้ปากดูดกลืนราวกับหิวโหยมานานแสนนาน

ซูเหยาร้องครางออกมาตอบรับความสุขที่เขามอบให้ มือก็จิกผมเขาเอาไว้ ผวากอดแล้วใช้เล็บจิกลงไปบนแผ่นหลังยามที่อีกฝ่ายทำให้นางตัวสั่น และเพื่อไม่ให้เขาได้ใจ นางก็เลื่อนมือมาด้านหน้าเพื่อปลดกางเกงเขาออก เผยให้เห็นมังกรที่กำลังชูขยายขนาดพอมือ

นางกำมันไว้แน่น จากนั้นก็รูดขึ้นลงอย่างช้า ๆ คนที่กำลังเมากับหน้าอกถึงกับหยุดชะงัก ปล่อยปากที่ครอบครองหน้าอกใหญ่มาตอบแทนด้วยจูบที่ร้อนแรงอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเพื่อมองนางให้ถนัดยิ่งขึ้น

มองมือบางที่กำลังจับแท่งหยกอยู่เต็มมือ จากนั้นก็เร่งมือขยับขึ้นลงเร็วกว่าเดิม เขาครางต่ำออกมาจากลำคอ เช่นเดียวกับหญิงสาวที่เริ่มขยับเคลื่อนไหวตามปลดกางเกงชั้นในบางออกพร้อมกับเขาที่ทิ้งลงพื้นด้านล่างอย่างเร่งรีบ มองสะโพกบางยกขึ้นแล้วจ่อที่แท่งหยกก่อนจะค่อย ๆ กดลง ทีละนิด

“อืม” เสียงสองคนประสานออกมาพร้อมกัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะจับสะโพกแล้วขยับโยกขึ้นลงส่งแรงให้คนด้านบนขยับตาม โยกขึ้นลงสลับเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังทั่วเรือน

จังหวะเร่งเอวและการโยกเอนของคนด้านบนทำเอาชายหนุ่มไม่อาจทนต่อไปได้ จึงลุกขึ้นมาแล้วก้มลงดูดกลืนหน้าอก ขยำขยี้ และบดบีบด้วยมือ ยิ่งทำให้หญิงสาวมีอารมณ์มากขึ้น จังหวะที่แท่งหยกเสียดสีและคับแน่นนั้น ตัวนางก็สั่นเทาเหมือนได้ปลดปล่อยความสุขออกมา สองมือบางกอดคอเขาแน่นเพื่อยึดไม่ให้ตัวเองทรุดลงไป ชายหนุ่มไม่รอช้าเพราะตัวเองยังปรารถนาในกายนางไม่เปลี่ยน จึงจับสะโพกนางเอาไว้แล้วขยับเร่งส่งแรงจากด้านล่าง

ใบหน้างามเงยมองไปยังด้านบน มือจิกเกร็งบนบ่าเขาแล้วร้องออกมาเสียงดังกว่าเดิม ส่วนเขาก็ร้องครางต่ำออกมาประสานขับเร่งส่งเอวกระแทกเข้าไปเกิดเรื่องแห่งความสุขซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งความสุขและความปรารถนาในกายเขาพุ่งออกมาเป็น น้ำสีขาวขุ่นส่งเข้าไปในกายนาง ร่างบางหมดแรงกอดเขาแน่นกว่าเดิม จนกระทั่งจือหยวนประคองนางนอนลง

ไม่ทันที่เขาจะลุกจากเตียงก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก

“ให้บ่าวทำความสะอาดไหมเจ้าคะ”

ซูเหยาหน้าแดงก่ำเมื่อรู้ว่าเสียงพวกนั้นพวกบ่าวจะต้องได้ยินแน่นอน เมื่อเห็นแก้มนางแดง จือหยวนหันมองประตูแล้วบอก

“วางไว้หน้าห้อง เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

ในเมื่อเขาเป็นคนทำ เขาก็ต้องจัดการด้วยตัวเอง แต่เรื่องพวกนี้ปกติแล้วคนเป็นสามีล้วนไม่เคยสนใจ แต่เขากลับไม่รังเกียจ ใช้ผ้าขาวเช็ดทำความสะอาดให้นางอย่างเอาใจ

“เหตุใดข้าถึงไม่ได้ยินความคิดท่านนะ” หรือว่าจิตของเราสื่อกันไม่ได้ หรือว่าเขาจิตแข็งกว่านาง

“อาจจะเพราะข้าถูกฝึกให้ทำจิตว่างเปล่าตั้งแต่เด็กกระมัง คิดอ่านอะไรก็อย่าได้เปิดเผยออกมา หรือไม่ก็อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เหนือธรรมชาติ”

นั่นสิ การที่นางฟื้นจากความตายแล้วสามารถมองเห็นผี คุยกับ เจ้าตงตงได้ก็ถือว่าแปลกแล้ว การไม่ได้ยินความคิดเขาก็คงเป็นเรื่องแปลกอีกเรื่องหนึ่งเท่านั้น

“ตกลงเจ้าจะเล่าแผนการตัวเองได้หรือยัง”

เขาคิดว่านางคงไม่กระตือรือร้นมาเที่ยวในครั้งนี้เพียงเพื่อพักผ่อนแน่นอน คนถูกรู้ทันยิ้ม จากนั้นก็พูดแผนที่คิดเอาไว้ ตอนนั้นเองที่เขาคิดว่านางมีแผนในใจที่ไม่มีผลดีต่อเขาก็เป็นจริงขึ้นมา

แย่แล้ว เขาถูกนางหลอกอีกแล้ว... คำว่าทบต้นทบดอกใช้กับนางไม่ได้จริง ๆ เขาคิดนางไปหนึ่งตำลึงนางก็เก็บเขาพันตำลึง ดูแล้วชีวิตนี้อย่าได้หากำไรจากนางเลย

เฉิงเคอกำลังนั่งอยู่นอกศาลา เสียงเบาบางที่ลอยมานั้นทำให้เขา กำหมัดแน่นกว่าเดิม นั่งกินลมชมวิว แต่จิตใจไม่ได้สงบนิ่ง ไม่นานก็มีเสียงมารดาพูดขึ้นทางด้านหลัง

“เหตุใดเจ้ายังใจเย็นอีก” ต้องถูกแย่งตำแหน่ง บนเวทีนั้นก็ถูกหยามเกียรติจนแทบจะมองหน้าผู้คนไม่ติด ไหนจะเรื่องน้องชายตนที่สอบไม่ได้ตำแหน่งที่หวังอีก

“ท่านแม่” เฉิงเคอลุกขึ้นคำนับ แต่อนุเหมยฉิงกลับยกมือให้นั่งลง

“ไม่ใช่เวลามารักษามารยาท แต่ควรจัดการจือหยวนให้เด็ดขาด” นางถูกวางเป็นอนุรองมาหลายปี อยู่ใต้อำนาจฮูหยินใหญ่ที่ไม่ได้เรื่อง แม้จะทำตัวสงบไม่ชอบสร้างเรื่องสร้างราว แต่จริง ๆ แล้วนางก็ใฝ่ฝันตำแหน่งที่ควรเป็นของตนมาตั้งแต่แรก

“แล้วเช่นนั้นท่านแม่จะให้ข้าทำเช่นไร”

อนุเหมยฉิงทำสีหน้าไม่พอใจที่บุตรไม่เอาไหน “เจ้าเอาวิญญาณเผยฮูหยินมาหรือไม่”

เฉิงเคอพยักหน้า จากนั้นก็บอกที่ซ่อนของมัน “ดี บนเขาหลินซาน มีวัดอยู่ บนวัดนั้นมีเจ้าอาวาสท่านหนึ่งเชี่ยวชาญเรื่องปลดปล่อยวิญญาณ ถึงเวลาที่จะปล่อยให้นางตายไปจริง ๆ สักที” อย่าได้มาหลอกพวกนางอีกเลย

พ่อบ้านลู่ที่ซ่อนอยู่ในมุมอับมุมหนึ่ง ได้ยินบทสนทนานั้นทุกอย่าง เขาที่รู้เห็นการตายของสองฮูหยินนั้นก็ต้องรีบจัดการเรื่องนี้เช่นกัน และคนที่พอจะช่วยได้ก็คือ คนที่สามารถสื่อสารกับวิญญาณได้

ในห้องของอนุเฟยจวิ้นนั้น นางกำลังทำสีหน้าไม่พอใจ

“เรื่องของเราก็หนักพอแล้ว หากท่านยังไปยุ่งวุ่นวายเรื่องผู้อื่นเช่นนี้ ความเดือดร้อนก็จะย้อนเข้าหาเรา”

แม่ทัพเหยียนหยุนเตอเป็นคนที่ถือหน้าตาตัวเองที่สุด หากรู้ว่าอนุตนมีชู้กับพ่อบ้านลู่จนให้กำเนิดหนิงเพ่ย พวกนางต้องถูกแขวนคอประจานหน้ากำแพงเมืองแน่นอน

“แต่เจ้าจะให้อนุเหมยฉิงได้เป็นฮูหยินใหญ่แทนหรือ ตอนนี้สภาพร่างกายของฮูหยินใหญ่ไม่ค่อยดี ป่วยไม่เว้นวัน เจ้าไม่คิดว่าเกี่ยวข้องกับ อนุเหมยฉิงหรือ”

อันที่จริงฮูหยินใหญ่จะเป็นหรือตายก็ใช่เรื่องของนาง ชีวิตของนางหลังจากที่ไร้ความรักจากแม่ทัพเหยียนหยุนเตอนั้น ก็แค่ขออยู่สงบในเรือน แต่พอยิ่งอยู่สงบผู้คนก็ยิ่งนินทา นางจึงต้องแสดงความร้ายกาจออกมา ต่อหน้าผู้คน

“ถ้าเช่นนั้นท่านจะทำเช่นไร”

“ข้าหาคนที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้ไว้แล้ว”

พ่อบ้านลู่คิดจะให้จือหยวนรับผิดชอบเรื่องนี้ หากอนุเหมยฉิงเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องแก้แค้นของจือหยวน ส่วนซูเหยา ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เช่นนี้แล้วศัตรูที่ซ่อนตัวมานานก็จะถูกกำจัดอย่างง่ายดาย

รอให้ฮูหยินใหญ่ตาย จวนสกุลหวังก็จะเป็นของอนุเฟยจวิ้น รอสักปีสองปีค่อยกำจัดท่านแม่ทัพ เช่นนั้นแล้วเขาจะครองรักกับเฟยจวิ้นตลอดไป ไม่มีใครเข้ามาขวางทางอีก

พ่อบ้านลู่ส่งจดหมายให้กับคุณชายจือหยวนและซูเหยา

“นี่เป็นจดหมายที่อนุเหมยฉิงเขียนให้จงเหลียนจัดการฮูหยินทั้งสอง เป็นหลักฐานมัดตัวอนุเหมยฉิงได้อย่างแน่นอน”

เวลาผ่านมาหลายปี เหตุใดเขาถึงพึ่งนำออกมา ซูเหยาอ่านจดหมายผ่านมือจือหยวนก็พบว่าด้านในเป็นคำสั่งฆ่า โดยให้มารดานางจมน้ำตาย และให้เผยฮูหยินเหมือนคนผูกคอตาย

“ขอบใจมาก”

จือหยวนรีบเก็บจดหมายพับใส่ในอกเสื้อ กำลังจะนำไปให้บิดาเขาจัดการ

แต่พ่อบ้านลู่ก็พูดขึ้นเสียก่อน “ตอนนี้คุณชายรองนำวิญญาณ เผยฮูหยินมาด้วย และกำลังจะนำขึ้นเขาหลินซานให้เจ้าอาวาสส่งวิญญาณให้ไปสู่ปรโลก”

จือหยวนได้ยินก็ยิ่งร้อนใจ เขาจึงเปลี่ยนจากไปหาบิดารีบคว้าดาบเพื่อขึ้นเขาหลินซานแทน ซูเหยารีบจับมือเขาแล้วพูด

“ข้าไปด้วย” ก่อนจะหันมองพ่อบ้านลู่

“พ่อบ้านลู่ก็นำคนสักสองสามคนติดตามไปด้วยเลยแล้วกัน”

ในตอนแรกพ่อบ้านลู่คิดว่าจะนำคนติดตามไปจัดการอย่างลับ ๆ แต่ตอนนี้คุณหนูซูเหยากลับขอให้เขาติดตามไปด้วย เขาจึงจำใจนำคน ที่เตรียมไว้ติดตามขึ้นเขาเช่นกัน

แน่นอนว่าซูเหยาได้ยินแผนการในใจของอีกฝ่ายหมดแล้ว นางเงยหน้ามองท้องฟ้า ตอนนี้เจ้าตงตงก็กำลังติดตามมา แต่ฟงจิวกลับถูกสั่งห้าม และให้อยู่ที่จวน

แท้จริงแล้วซูเหยาได้ลอบสั่งการฟงจิวบางอย่าง

“รออีกหนึ่งชั่วยามเจ้าค่อยนำจดหมายนี้ให้กับนายท่าน แล้วค่อยนำคนติดตามขึ้นเขาไป”

ถึงเวลากำจัดศัตรูก็ต้องวางแผนให้ดี นางจะจัดการรวบยอดพวกคนคิดไม่ดีให้ตายไปพร้อมกันให้หมด อย่าได้ถามหาความยุติธรรมจากศาล อีกเลย