ตอนที่ 5 : เมื่อยุทธภพไม่เปิดทางให้ผู้ลังเล

ลมยามเช้าพัดแรงผิดปกติ เมฆเหนือศีรษะเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แต่แรงกดดันกลับถาโถมลงมาราวกับฟ้าดินกำลังจับตามอง เส้นทางสู่เมืองอวิ๋นโจวถูกปิดกั้นด้วยชายฉกรรจ์นับสิบ คนเหล่านั้นสวมชุดคล้ายกัน มีสัญลักษณ์รูปดาบไขว้ปักบนอกเสื้อ ดวงตาแต่ละคู่เย็นชา ปราศจากไมตรีโดยสิ้นเชิง

มู่เฉินอวิ๋นก้าวไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว พลางเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดัน

“พวกเรามาเพียงผ่านทาง ไม่ได้มีเจตนาขัดแย้ง”

ชายที่ยืนกลางกลุ่มหัวเราะหยัน สายตามองเลยไปยังหลินเทียนอวี่อย่างไม่ปิดบัง

“ผ่านทางหรือ? ข้ากลับคิดว่า พวกเจ้าพา ‘สิ่งที่ไม่ควรมีอยู่’ ติดตัวมาด้วย”

หัวใจหลินเทียนอวี่เต้นแรง มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว พลังฟ้าดินในร่างสั่นไหวราวกับรับรู้ถึงอันตราย เขาพยายามกดมันไว้ตามคำเตือน แต่ยิ่งพยายาม กลับยิ่งรู้สึกเหมือนพลังนั้นกำลังดิ้นรนจะหลุดออกมา

ถังเสวี่ยหลิงขยับมายืนใกล้เขา สีหน้าแม้จะตึงเครียด แต่แววตากลับไม่ถอย

“ถ้าไม่เปิดทาง ก็อย่ามาหาเรื่องกันดีกว่า พวกเราไม่อยากเสียเวลา”

คำพูดนั้นเหมือนจุดชนวน ชายชุดสำนักหัวเราะลั่น ก่อนจะชักดาบออกมาพร้อมกันหลายคน เสียงโลหะเสียดสีกันดังสะท้อนในอากาศ

“ยุทธภพไม่เคยเปิดทางให้คนอ่อนแอ”

“โดยเฉพาะคนที่ถือครองชะตาฟ้า แต่ยังไม่รู้จักใช้มัน”

สิ้นคำ การโจมตีก็เริ่มขึ้นโดยไม่ให้ตั้งตัว

มู่เฉินอวิ๋นเคลื่อนไหวทันที ร่างเขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดาบในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ เสียงปะทะดังสนั่น แต่จำนวนฝ่ายตรงข้ามมากเกินไป ถังเสวี่ยหลิงพยายามป้องกันตัว ใช้ไหวพริบมากกว่าพลัง ฝุ่นตลบไปทั่ว

หลินเทียนอวี่ยืนอยู่กลางความโกลาหล ความกลัวแล่นขึ้นสมอง

“ข้าทำให้พวกเขาเดือดร้อนอีกแล้ว…”

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ภาพของหมู่บ้านที่ถูกเหยียบย่ำ ภาพของการหนีโดยไม่อาจปกป้องใครได้ ความรู้สึกเดิม…การไร้ค่า…กำลังกัดกินหัวใจ

“ถ้าไม่อยากหนีอีก…”

“ถ้าไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเพราะข้า…”

พลังฟ้าดินในร่างปะทุขึ้นในเสี้ยววินาที ลมแรงหมุนวนรอบตัวหลินเทียนอวี่ พื้นดินใต้เท้าแตกเป็นรอยร้าว เสียงฟ้าคำรามเบา ๆ ดังขึ้น แม้จะยังไม่ถึงขั้นสายฟ้าฉีกฟ้า แต่แรงกดดันนั้นทำให้ทุกคนชะงัก

ชายชุดสำนักเบิกตากว้าง

“นี่มัน…!”

หลินเทียนอวี่ก้าวไปข้างหน้า ดวงตาสั่นไหว แต่แฝงความแน่วแน่

“พอเถอะ ข้าไม่ต้องการต่อสู้ แต่ถ้าพวกเจ้าจะไม่เปิดทาง…”

ลมพุ่งออกจากร่างเขาอย่างควบคุมไม่ได้ ศัตรูหลายคนกระเด็นล้ม แม้จะไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส แต่ก็เพียงพอให้การต่อสู้หยุดลงอย่างฉับพลัน

ความเงียบเข้าครอบงำ

มู่เฉินอวิ๋นมองหลินเทียนอวี่ด้วยสายตาซับซ้อน นี่ไม่ใช่พลังที่ถูกฝึกฝน แต่เป็นพลังที่ “ตอบสนองต่อหัวใจ” ซึ่งอันตรายยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

ฝ่ายตรงข้ามถอยหลังอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันหลังจากไป ทิ้งเพียงคำพูดเย็นเยียบ

“จำไว้เถอะ เด็กน้อย ยิ่งเจ้าเดินต่อไป ยิ่งมีคนอยากได้ตัวเจ้า”

เมื่อทุกอย่างสงบลง หลินเทียนอวี่ทรุดตัวลง หายใจหอบ ร่างกายสั่นเทา พลังที่พุ่งออกไปทำให้เขาอ่อนแรงกว่าที่คิด

ถังเสวี่ยหลิงรีบเข้าไปพยุง

“เจ้าไม่เป็นไรนะ”

เขาพยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่กล้ามองใคร ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

มู่เฉินอวิ๋นกล่าวขึ้นช้า ๆ

“เจ้าทำได้ดี…แต่ถ้าไม่เรียนรู้ควบคุมมัน วันหนึ่งพลังนี้จะทำร้ายเจ้ามากกว่าศัตรู”

หลินเทียนอวี่กำหมัดแน่น

“งั้นข้าจะเรียนรู้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร”

จากที่ไกลออกไป บนเนินเขา เซียวเยว่หลันยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมด นางเห็นพลังฟ้าดินปะทุด้วยตาตนเอง หัวใจสั่นไหวอย่างไม่อาจปฏิเสธ

“เขายังควบคุมมันไม่ได้เลย…”

คำสั่งของสำนักดังขึ้นในความคิด

อย่าเข้าไปพัวพัน

อย่าเปิดเผยตัวตน

แต่มือของนางกลับกำแน่น ริมฝีปากเม้มบาง ๆ

เป็นครั้งแรกที่เยว่หลันลังเลต่อคำสั่งที่เชื่อฟังมาตลอดชีวิต

เส้นทางสู่เมืองอวิ๋นโจวยังทอดยาว

ศัตรูจะมากขึ้น

พลังจะตื่นขึ้น

และหัวใจของทั้งสี่…กำลังถูกดึงเข้าหากันอย่างช้า ๆ